Can - Future Days (1973)

Nog geen berichten hier
Zeer sterk staaltje krautrock. Wat soberder dan Tago Mago en Ege Bamyasi maar daarom zeker niet minder geniaal.

5*

Punt is dat ik het niet zo snel opzet. Niet met alle krautrock kan ik wat helaas...

Hahaha wat zei ik je
Hoe vaak heb je em al gehoord trouwens?
Binnenkort zal ik hier eens een review zetten waarom dit mijn favoriet is,ben ik eigenlijk inderdaad wel een beetje verplicht Paap

Paar keer, maar misschien ook nog niet rustig de tijd voor genomen. Vind het ook niet slecht hoor, maar ik hou toch meer van 'liedjes-achtige' nummers als je begrijpt wat ik bedoel.
Neu - Neu 75 spreekt me daarom bijv. meer aan van de krautrock, maar ben zeker bereid er meer van te horen.

Oh maar in dat geval heb ik je helemaal de verkeerde plaat aanbevolen van Can,kijk maar eens naar de liedjes die een 'korte' speeltijd hebben,de eerste 3 en de laatste op Tago Mago,en op Ege Bamyasi alles behalve nummers 1 en 5 als je voor de 'liedjesachtige' nummers wilt gaan

Thanx! Ben altijd in voor tips.

can heeft er een liefhebber bij... nog enkele malen luisteren en ik breng ook een stem uit op future days

Mijn favoriete CD voor op de achtergrond. Heerlijk om naar te luisteren in wat voor setting dan ook. Heerlijk organische muziek. Zonder twijfel één van mijn favoriete albums.

Mooi gezegd Beitel. Erg fijn als achtergrond inderdaad en als je wilt kun je er zeker ook microscopischer naar luisteren. Vrij brilliant.

Prettige Krautrock heerlijk voor de late avond.

begrijp ik voor 100%. Daarom kan ik Faust bijvoorbeeld niet aanhoren.

Is dit album ook opnieuw verschenen als een remaster, zoals Tago Mago en Ege Bamyasi?
Want vind hier weinig informatie rond, wil dit album zeker eens checken..

Jazekers, oh yeah

Doe maar eens, want dan valt er tenminste wat te lezen bij dit album.

Jazeker. Ik heb hem in meerdere winkels ook gewoon zien staan. Hoewel ik veel andere remasters nog vaker zie staan

EAN-code 0724356329522

Ik weet het ik weet het
Ik vind het ook nogal moeilijk om een beschrijving van de muziek hierop te maken, dus wil ik het eerst nog heel vaak horen voor ik er wat over schrijf, want ja, er is eigenlijk gewoon echt niks mee te vergelijken.

Oke, laat ik hier eens wat zinnigs over proberen te zeggen. Inderdaad heel moeilijk te beschrijven muziek...

Het hele album klinkt alsof het onder water is opgenomen. Dan bedoel ik (gelukkig) niet de geluidskwaliteit, maar de sfeer: vaak onverstaanbare maar glasheldere stemmen, de subtiele gitaar, de vele geluiden op de achtergrond, allemaal tussen de diepe lagen keyboards die het hele album eigenlijk bij elkaar houdt. het album 'flowt' ook echt, vooral door de geweldige jazzy drums, die je eigenlijk niet echt hoort, maar die wel heel belangrijk zijn.

Het eerste nummer 'Future Days' begint met oceaangeluiden, gebubbel, golven, en veel subtiel getingel en gezoem en dat soort onherkenbare geluiden. Dan komt het ritme erin, samen met een gedempt gitaartje, en iets dat klinkt als een accordeon (ofzo?), wat het iets oosters geeft, en onduidelijke stemmen, alsof je onder water voor de kust van een grote arabische metropool zit. Dan komt het keyboard-ritme op de voorgrond, en samen met een kalme gitaar komt er zang bij. Echt een heerlijk subtiele en heldere stem.

Het volgende nummer is wat zwaarder, het bruist en stroomt alle kanten op. Drum bepaalt veel van het nummer, met nog steeds veel keyboardlagen en geluiden, het doet wat meer denken aan eerder werk van Can, maar dan wat minder droog.

Moonshake is het meest toegankelijke nummer. Echt een soort van Krautfunk, krachtig ritme met een funky gitaar en bas, de zang is nu bijna duidelijk te noemen. Het nummer valt helemaal niet uit de toon op het album, het is meer alsof de band zich toevallig even focust om daarna weer helemaal van de wereld te raken.

Het laaste nummer Bel Air is inderdaad wat minder 'compact' als Moonshake, een lang uitgerekte sfeerjam. Geweldig diepe bas, met daarover sfeervolle zang. Een paar keer verdwijnt de band op de achtergrond, om heel even wind, een vogeltje in de verte, en meer van dat soort geluiden te laten horen, en daarna weer rustig verder te gaan waar ze gebleven staan. Op sommige moment komt de drummer even op de voorgrond met een geweldig ritme en klinkt de zanger opeens veel minder kalm, dit zijn echt hele mooie momenten. Dat zakt langzaam weer in om weer verder te stromen.

Het mooie van deze plaat vind ik, dat het op het eerste gezicht heel kalm is, maar als je goed gaat luisteren een ongelooflijke rijkdom aan geluiden vind, gitaarsolo's hoor je eigenlijk niet op het eerste gezicht, al krijg je wel de sfeer mee. De drum en bas spelen als je er goed op gaat letten geweldig op elkaar in, en zijn opvallend jazzy en ook echt funky.

Een unieke plaat, echt de volle 5 sterren waard wat mij betreft

He is iemand me voor
Toch fijn dat iemand het al heeft geprobeerd,zelf ga ik ook nog een poging doen in ieder geval.

Leuk aan dat eerste nummer vind ik die bas. Steeds een enkele toon, niet veel, maar ik geniet er met volle teugen van

Dat vind ik idd ook 1 van de hoogtepunten van het nummer

Van de 3 Can-toppers (Tago-Mago, Ege Bam Yasi, Future Days) luistert deze toch wel het makkelijkst weg, geen gefreak zoals in' Soup' of 'Peking O'. Toch blijf ik Tago Mago algemeen net wat beter vinden door de scherpe randjes.

Na Ege Bamyasi ben ik me op deze aan het storten. Vanochtend op de fiets en in de trein echt ontzettend van genoten en daarom weer een halfje omhoog. Wat een heerlijke muziek... mooi ook die accordeon in het openingsnummer.

Can is voor mij toch wel de ontdekking van het jaar geworden.

Voor mij ook
Ik ben vandaag pas aan deze plaat begonnen, maar verrassend genoeg vind ik deze een stuk toegankelijker dan Tago Mago.
Alleen het derde nummer heb ik nog niet fatsoenlijk beluisterd, maar Bel Air.. Brilliant nummer, misschien zelfs nog beter dan Halleluwah.

Deze plaat bloeit helemaal op als je de koptelefoon op hebt, wat een beleving zeg!

Inderdaad met de koptelefoon luisteren, dan is het paradijselijk
Ik heb ooit in een vaag verleden beloofd een recensie hiervan te schrijven, ik weet niet of me dat nog gaat lukken(1 en ander gebeurt afgelopen periode).
Maar ik ben ontzettend blij te zien dat anderen dit ontdekt hebben en er zo van kunnen genieten, dat was altijd al wat ik wou met deze plaat en Can in het algemeen, wat een band wat een band, en gemiddelde komt nou ook al wat beter op ze recht, 4,09 is natuurlijk nog te laag maar dan nog...

Heerlijk rustgevend album, ook de drums zijn erg mooi
4* omdat het 2e nummer mij iets te lang duurt.

Can op zijn mooist

Héérlijk album. Hier zitten duidelijk wat zuidelijke invloeden in. Dit is absoluut geweldig om op een terrasje te beluisteren. Pintje, sigaret en zonnetje of tijdens een BBQ met vrienden. Anderzijds heb ik deze in het holst van de nacht opgezet, op de grond gaan liggen op mijn rug, starend naar de sterren en, opnieuw, genietend van een sigaret. Het is een veelzijdig album maar toch een pak minder experimenteel dan Tago Mago. En maar goed ook want sommige stukken zijn niet te beluisteren op het voorgenoemde album. Maar omdat Tago Mago in de vele geslaagde nummers net wél slaagden in hun risico en experimenteringsdrang, acht ik deze minder goed. Hij is ook eentoniger. 4*

Onmogelijk om stil te blijven zitten bij Moonshake.