Can - Tago Mago (1971)

Een 5 voor de eerste vier nummers, helaas wordt er een beetje teveel gefreakt daarna, wat een spijtige zaak is, het laatste nummer is nog wel in orde. 3,5

Ege Bamyasi blijft mijn favoriete Can-album, maar daar staat dan weer geen song op die het niveau haalt van het geniale paperhouse of oh yeah.

Fenomenale plaat! Het is dat ik na een eerstel luisterbeurt nooit meer dan 4* geef, maar dit kan zeker nog omhoog. Origineel, gedurfd (toch zeker voor die tijd) en briljant. Halleluwah is één lange briljante adrenalinestoot..

Ik vind dit ook een geweldig album, al ben ik het wel met Stevie eens dat de freak-outs 'Aumgn' en 'Peking O' bij tijd en wijle wat doelloos door het tijd-ruimtecontinuüm aan het meanderen zijn. Favorieten zijn bij mij 'Paperhouse', 'Mushroom' (met die supercoole drumpartij van Liebezeit (het hele album in topvorm overigens)) en net als Obsessed het kolossale 'Halleluwah'.

Toch zitten die twee -misschien wat doelloze- nummers Aumgn en Peking O wel heel knap in elkaar. Vooral het ge-experimenteer aan het eind van Aumgn is erg knap gedaan en vooral erg origineel.

Klopt als een bus.

Tering wat een rete strakke plaat! Die gitaarriffs!

Dat wisten we al, Piero.

Ik ken dit album helaas niet, maar Toon1, die ik wreed sympathiek vind, heeft dit in zijn top tien staan, misschien moet ik eens naar deze plaat op zoek in de betere shop ???
En hem eerst beluisteren, want puur afgaan op bewieroking door anderen is soms héél gevaarlijk.

Ik kocht ooit een plaat van de Evil Superstars, omdat Humo die in zijn recensie had opgehemeld en omdat ik Mauro Pavlovski zo'n keinijge gast vind, maar die cd heb ik gauw teruggebracht naar de shop, de uitbater kent me goed, gelukkig!

Maar mijn nieuwsgierigheid is hier wel gewekt, en daar dient tenslotte deze site voor, vind ik toch !

Of je deze snel vind betwijfel ik. Misschien eerst een lenen in de bib ofzo, want het is natuurlijk niet de meest toegankelijke muziek . In ieder geval is het een topplaat van een topband (hoe kan het ook anders als het in mijn top tien staat ).

Met de stelling dat Aumgn en Peking O zinloze freakouts zijn ben ik het niet mee eens,met Aumgn is het vooral ogen dicht en je wanen in de onderwereld(niet de de criminele),en dan op het eind die machtige drumsolo wauw!
Bij Peking O lijkt het alsof de zanger in het begin getraumatiseerd terugkrijgt naar zijn verleden,en op gegeven moment kom je er zelf ook in wanneer de drummachine erin komt,het geschreeuw zou duiden op ruzie tussen de ouders,maar dat mag je zelf interpreteren,en het laatste stukje geeft de klap weer die hij heeft gekregen daarvan,tenminste zo lijkt het erop,als je weet waar het over gaat is het mss wat makkelijker te slikken,bij mij in ieder geval wel.just use your imagination.
Het enige wat me niet zoveel doet zijn wat stukken van Halleluhwah,het klinkt veel te eigentijds wat voor mij gewoon niet werkt tussen de rest.

Bek dicht groentje!Ik heb het vaker gehoord dan jou(1 a 2 luisterbeurten meer)en ik kan eerlijk zeggen dat dat niet klopt.Jah okee dat eigentijdse misschien maar probeer toch meer eens een band uit die tijd ermee te vergelijken
De drums dragen het liedje weer zoals de fenomenaaale drummer Jaki Leibezeit(mijn favo drummer)altijd doet.En de contrasten tussen de spacy-gedeeltes en de 'normale'( )gedeelten maken het geheel alleen maar briljanter,hulde en een top 10 plek voor het hele album!

Ik denk zeker dat die zanger wel een klap gekregen heeft, maar dan van een molen. Dat flauwe grapje terzijde vind ik dit beslist een geniaal en gedurft album met de drumsolo van Aumgn als onbetwist hoogtepunt!

5.

fuck man. Dit is LEKKER!

ga eventjes liggen en wat zweven... héérlijk!

Voor een stem is het nog iets té vroeg.

Woehoe another soul saved
Ik zou zeggen blijf luisteren tot je het kan dromen

Als je wilt liggen en zweven is "Future days" misschien nog beter

Eheh touche me beste Paap touche

Sjongejonge, het lijkt wel of we allemaal vrij hebben morgen

goed, dan ga ik daar later ook naar op zoek. Thx voor de tip!

Dat durf ik zelfs met enige stelligheid te beweren.

Als het zo doorgaat wordt dit plaatje noch een favoriet van me. In den beginne vond ik het niks, nodeloos ge-experimenteer en dergelijke. Maar nu, wel.

De aanhouder wint zal ik maar zeggen.

Dan is er dus nog hoop voor mij

I've been there too man

ZOOOOOOOOOOOEEEEEEEEEEEFFFFFFFFF TTSSSSSSSSSSSSSSJJJJJJ FIEEEUUUUUUUWWWWWWW!!!
Zo galmt het nog een klein beetje na in mijn hoofd.Wat een plaat wat een plaat

Hij zat dus al in me top 10 op nummer 7,en ik kon het al helemaal volgen,maar er waren nog wat minpuntjes toen,en dan alsnog in me top,dat getuigde zowiezo al aan kwaliteit.
Maar nou na(ruwe inschatting) 20 luisterbeurten valt opeens het hele plaatje voor mij.Ik 'begrijp' het eindelijk 'echt'!
Waar moet ik beginnen waar moet ik beginnen

Bij de eerste 4 nummers blijven de drums (van mijn no1 drummer Jaki Leibezeit!I say it again!I don't care!)min of meer 'hetzelfde' per liedje,wat je ook niet helemaal letterlijk hoeft te nemen.Zodat er vandaar allerlei melodieen,soundscapes en van alles en nog wat omheen wordt gebouwd.

Terwijl bij de eerste 13 minuten van Aumgn(nummer 5) de drums eigenlijk niet echt 'drums' genoemd mogen worden,aangezien het meer bijdraagt aan de sinistere sfeer met onder meer onze eh.......wolven-monnik in schaapskleding.
En dan komt de solo,nou jah solo?Deze drumpartij geeft een hele nieuwe dimensie in het drummen.Het sluit ook aan het voorgaande in Aumgn aan:
na de 'meditatie' komen de krachten los wat je terughoort in die solo.

En de drumpartij in Halleluhwah(nummer 4)?
Minstens 90%beslaat dezelfde ritme.Saai?Hell no!
Het brengt je in trance en werkt verdomd verslavend,onder meer omdat het ook samengaat met de andere instrumenten eromheen,die in al die 18 en een halve minuut bijna geen enkele keer hetzelfde spelen(op de baspartij na dan,die alleen speelt wanneer het nodig is,om de rest de ruimte te geven en tegelijk te ondersteunen en toevoeging aan de sfeer te scheppen).
Maar op bepaalde momenten klinken de drums daar zooo strak(hihi eigenlijk altijd al)maar vooral aggressief tussen de 'groovy' herhalende beat door,een fenomenale afwisseling!
Moet trouwens ook zeggen dat die herhalende beat ook niet verveeld omdat elke fill bij elke herhalende beat gewoon perfect past.

En wat doe je als band zijnde uit 1971 met (naar mijn ogen) de beste slagman in de wereld?
Je gebruikt een drumcomputer!Jahwol jahwol!Tenminste het middenstuk dan in Pekingo(nummer 6),wat bestaat uit 3gedeeltes.
Want aan het eerste gedeelte(tot ongeveer 2:30) draagt Jaki ook weer mee aan de sfeer zoals hij deed in Aumgn,maar dan niet meer duister,maar melangolisch.
En dat doet hij ook in het laatste gedeelte,maar dan in de zin van de 'aftermath'(het eerste gedeelte is naar mijn inzien de echte nasleep,maar het laatste gedeelte is als gevolg van de 2e gedeelte,meer vers).
Trouwens,de eerste en laatste gedeeltes zitten qua verhaal of tijd niet eens zo ver van elkaar af volgens mij.

Hoewel Bring me Coffee or Tea(nummer 7),na alle audio-geweld van voorgaande tracks,onder de meeste luisteraars hier nog als meest vertrouwd of met het meest herkenbare sound zal worden bezien,zijn de drums hier toch echt vreemd genoeg het meest complex!
Veel variatie in de drums,en wat door sommigen terecht als 'organisch' word bestempeld.

Nou heb ik alleen nog maar de drums als voorbeeld genoemd genoemd beste mede-MuMers,maar u begrijpt dat dit nog maar een fractie is van het album,ik zou liever zeggen:luisteren gewoon die hap!Veel efficienter Nou jah,het zal toch echt wel wat luisterbeurten vergen om dit als je troetelmonster te mogen beschouwen.Maar goed,bovenstaande bericht geeft je nog min of meer een kleine indicatie hoe gelukkig je hiermee kan zijn.

En wat ik ook zo bruut vind aan Can,is dat ondanks het fenomenale muzikanten zijn,en ze je dan met open mond naar hun ultra gigantisch briljante aardig complexe samenspel laten luisteren,de muziek je ook nog eens echt kan raken,bij mij in ieder geval;

Ik moet eerlijk toegeven,van nature ben ik niet zo'n danser,en dat valt vooral te wijten aan de dansmuziek wat je normaliter aan je kiezen krijgt.In dit geval kwamen er dansbewegingen naar boven die nooit eerder zijn vertoond bij mij hahahah

Bij het eerste gedeelte in Paperhouse(nummer 1),de ballad,voel ik me zo cooool(opmerking,dit is niet bedoeld als straattaal,maar meer als indicatie van de gevoel die het opbrengt),
en tegelijkertijd toch weer zooo gevoelig,de pianosolo en gitaarsolo,gracieus gewoon.
Maar als de gitaarsolo dan overslaat in de 2e gedeelte verandert de drumpartij en houdt die min of meer hetzelfde ritme aan,en dat hele gedeelte brengt hoop en moed naar me boven,en daar voel je je pas echt cool.
Eerst kon ik die overgang nooit echt zo super waarderen,omdat ik telkens niet de kick kreeg van wat je in zo'n geval normaal zou verwachten,namelijk van een gevoelige ballad gelijk in een harde metal-riff ofzo.
Maar zoals ik al aangaf,bij de ballad heb je nog de gevoeligheid gemengd met coolheid,terwijl bij de overgang het alleen nog maar cool is(met toch wel het een en ander onheilspellende erdoorheen,wat je eigenlijk de hele album door hebt).

Dan komt Mushroom(nummer 2),die maakt me psychoooo in positieve zin.
Alhoewel het makkelijkst in gehoor,en simpelst in uitvoering,is het 1 van de hoogtepunten uit Tago Mago.Het maakt je gewoon robuust!
Vooral de kleine solo op het laatst

Oh Yeah(nummer 3)doet me in mijn denkbeeld altijd aan een verlaten woestijn denken,met een futuristisch tintje.Eigenlijk gewoon deserted,waar nog enige sporen van leven te bemerken zijn,of dwalen door de woestijn.Het geeft een sfeer weg van een forbidden site,of verboden area vanwege de nucleare ontploffing.
Het is als een verkoelende nasleep na de ontploffing.
De intro is toch wel 1 van de beste ooit gehoord,na het geweld van Mushroom is dit ook weer machtig.Waarna het vervolgt op het verkoelende en uitmond in een hoopvoller sfeer.

Voor de eerste 5 tracks heb ik 1 woord:Machtig!
En vreemd genoeg,nadat er allerlei duistere,sarcastische,sinistere,ondergrondse
en overmoedige gevoelens bij mij opkomen in Aumgn(vooral het machtige gevoel op het laatst bij de drumsolo),maakt de traumatische schreeuw van Damo Suzuki bij Pekingo(vanaf 2:05) altijd weer wat bij mij los,dan heb ik weer moeite om het droog te houden.
Zodat het daarna gelijk overgaat in het plagende melodietje,het wilt echt plagen dat melodietje,het dwingt je om terug te kijken in je verleden.
En ik ga er maar in mee,ik word dan weer gezogen in het plagende sfeertje,dat wil zeggen:ik ben het plagerige zelf,ik zwem erin,ik ben er 1 mee.
Totdat het pas echt psycho word op dit Tago Mago(huh?word het nou pas psycho?),de drummachine op volle boost,brengt een overweldigende gevoel met zich mee.
Het geschreeuw doet me zelfs wat,het stelt bij mij in real life de mensen voor,die bezig zijn met zich drukmaken om niets.En hoe dat invloed kan hebben op mij en de omgeving,waardoor ik er eigenlijk alleen maar weer om moet lachen als ik Damo zo hoor,hoe zinloos sommige dingen kunnen zijn he.

De laatste track is min of meer om uit te rusten,als cooldown..Alhoewel ik bij het einde van Pekingo nog hartstikke in trance zit van het genieten van de geniale gekte,komt de laatste nummer toch op het perfecte moment.Juist daardoor eigenlijk.
Na de hele tijd robuust,spacend,dansend,machtig,strak,emo,zwevend,en noem maar op rond me kamer te hebben rondgezworven,is het nou eindelijk tijd om eens lekker te gaan zitten en relaxen.
Een briljante afsluiting van een briljante album waar je niks mee kan en mag vergelijken,het staat op een niveau op zichzelf.

iemand zit precies in een hogere sfeer

Damn,lange tijd geleden dat een plaat mij zo heeft laten voelen,eigenlijk volgens mij nog nooit!
Alles klopt hier gewoon aan,alles.
En inderdaad,het bracht me echt in hogere sferen,ik raakte echt in trance op gegeven moment,te bruut gewoon

Ik snap wat je bedoeld. Maar ik vind Peking O toch niet zo goed. Daarom vind ik het album naat het einde toe iets afzwakken.

Neej begrijpelijk dat dat niet voor iedereen is nee

neen, begrijp me ook niet verkeerd hoor! Ik vind het een geweldig album. En als ik zeg dat het op het einde wat meer afzwakt wil dit zeggen dat de zeer hoogstaande muziek wat minder wordt op het einde maar nog steeds hoog verheven staat boven de andere muziek. Snap je? In het begin fantastisch en op het einde doet het me iets minder. Ik zou hun andere albums eens moeten beluisteren. Dit is het enige dat ik ervan ken.

Jaaah zie je dat had ik dus ook een tijdje geleden,alhoewel er wat minpuntjes in zaten waar ik me vraagtekens bij zette had ik precies hetzelfde als jou,dat dit alsnog zeer hoogstaand is dus.
Maar als iemand niet van dat geschreeuw in Pekingo houd is dat echt helemaal niet zo vreemd eigenlijk.Volgens mij moet je ook een beetje vreemd zijn om dat te kunnen waarderen haha