Can - Tago Mago (1971)

Hmm deze in je top 10? Ooit weleens Future Days beluisterd
Dit is natuurlijk geweldige muziek. Soms wat geschift maar wel geniaal. Ik kan maar niet wennen aan Peking O.Dat is het enige wat mij van de volle 5* weerhoud. En inderdaad Halleluwah is geweldig maar ik vind eigenlijk de eerste 2 het lekkerst. Liggen eigenlijk gewoon lekker in het gehoor. En natuurlijk maakt drummer Liebezeit (schrijf ik het goed?) het gewoon af. Ik vind hem gewoon de beste drummer aller tijden. Een beetje jazzy-achtige style van drummen. Heerlijk hoe lekker het klinkt.

Dat jazzy-achtige van Liebezeit is niet vreemd, aangezien Jaki in zijn pre-Can-periode in freejazzbands drumde.

Ja dat is goed te horen. Klinkt ook geweldig bij deze muziek.

Dit is het beste wat ooit tot aan mijn trommelvlies is geraakt, gewoonweg fenomenaal! Die mix van rock, jazz, funk en een hoop losgeslage gekte. Staat nu al zolang dat ik mij kan herinneren op nummer 1 in mijn top 10 en dat gaat niet snel veranderen vrees ik.

Ja, ik heb er ook over gedacht om Future Days of Ege Bamyasi in mijn top 10 te zetten. Maar toen had ik die nog niet helemaal beluisterd. Ik vond deze er eigenlijk nog net iets meer uitspringen. Er staat wel een kans dat ik Ege erin ga doen maar nu geniet ik nog even van dit meesterwerkje in mijn lijst.



Helemaal met je eens . Niet alleen dat maar ik vind hem ook de beste drummer vanwege zijn goeie 'beats'.

Deze plaat vond ik lekker beginnen met Paperhouse en Mushroom, maar daarna word het voor mij een vage en zenuwachtige bedoeling. Door het sterke begin kom ik nog op 3* uit..

Daar wen je na een tijdje wel aan.

Ik zal het de komende tijd merken

Ik vind dit bij lange na niet zo goed als Future Days, maar zeker nog wel een goede plaat. Alleen jammer van Aumgn en Peking O, die nummers worden hier halverwege altijd geskipped

3.5*

Ik had deze bij www.cosmox.be besteld een maand geleden. Spijtig genoeg nog steeds niet aangekomen... Ik vrees ervoor. Jammer dat goede muziek zo moeilijk vast te krijgen is en ze je doodgooien met pure bagger.

Grappig, ik heb hem ook in bestelling staan (bij Bol.com) en daar zit ik nu ook al een paar weken op te wachten. Had al bezorgd moeten zijn.

edit: zal je zien dat ik net een mail krijg. Al mijn bestellingen zijn overgeleverd aan de TNT, behalve... Tago Mago...

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > CD-wow - Online bestellen

Voor de eerste keer geluisterd, en het is echt raar. Eerste 3 nummers zijn goed, vooral Oh Yeah. Maar Halleluwah, dat is echt gaaf. Dat had van mij zeker wel wat langer dan 18 minuten mogen duren. Ik kom moeilijk door Augmn heen, het lijkt wel of het nergens naar toe gaat en dat het een geluidsexperiment is. Peking O vind ik juist erg gaaf, wel heel raar, zwaar gestoord. En het album sluit goed af met Bring Me Coffee Or Tea. Nu 4 sterren en ik ga het zeker nog paar keer meer luisteren. Drumpartijen zijn echt geweldig op dit album

Naar mijn mening een van de beste drummers allertijden.

Bijna een maand later en het album begint steeds beter te worden. Ik kan Augumn al een heel stuk beter waarderen, vooral de drums aan het einde, bijna hypnotiserend! En voor de rest zijn alle nummers erg goed, dus een verhoging van 4 sterren naar 4,5*! Deze band was zijn tijd ver vooruit!

Wat ik me nu toch geruime tijd afvraag; Heeft iemand een idee wat Tago Mago betekent?

Ik heb het even opgezocht, het komt van Isla de Tagomago, een prive-eiland bij Ibiza die in de legende van Aleister Crowley zit.

Een volmaakt meesterwerk uit de Duitse krautrock scene. Bijna onvoorstelbaar hoe het geheel met elkaar samenkomt. Muzikaal gezien sterk, maar creatief gezien uitmuntend. Tot op de dag van vandaag een plaat die ik keer op keer met plezier op mijn platenspeler leg. Persoonlijk vind ik het tevens het beste werk uit het oufre van Can. Alhoewel er genoeg ander prachtig werk van de groep is terug te vinden op bijvoorbeeld Soundtracks, Future Days en uiteraard Ege Bamyasi.

Hoera, nog meer fans. Vergeet Monster Movie en Delay 1968 niet

Wat mooi dat dit oude beestje van 39 jaar jong zoveel nieuwe fans blijft trekken. Yes we CAN !

Na 2 maanden begin ik toch de klasse van dit album te vinden, Can was zijn tijd echt vooruit. In het begin kon ik paar nummers waarderen, de eerste 4 en daarna vond ik het een beetje te gek. Maar toen ik de interpretatie van Schizodeclown op Peking O las en het nog een keer luisterde waardeerde ik het wel en vind ik het zelfs een van de betere nummers op het album. Ook Augumn is geweldig, ´s ochtends kwam het nummer niet echt aan, maar om 10 uur ´s avonds wel met de enorm hypnotiserende drums. Die Liebezeit is sowieso een meester in grooves die nooit lijken te stoppen, die in Halleluwah is geweldig! Heel veel drummers doen heel veel ritmes in een nummer, terwijl hij meestal dezelfde groove houdt en het interessant houdt! Nu ga ik het album 5 sterren geven en een plek in mijn top 10!

Yes me, can

Oh verdomme, dacht ik luid,toen dit album in het review dit album topic aangedragen werd. Can was me al eens aangeraden door Mod herman, dus de naam was mij niet onbekend. Ik was nog niet verder gekomen dan enkele pogingen tot pootjebaden, maar een enkele user achtte het wijs om me gelijk kopje onder te duwen. Eigenlijk totaal geen probleem, het moest er toch eens van komen.

Can! Een mythische naam wel te verstaan. Een band die onder andere grote invloed heeft gehad op avant-garde,post-punk, new wave en elektronische muziek. Met name dit album wordt voorgedragen als het meest visionaire werk van de heren Krautrockers. Hoge verwachtingen worden, bij mij dan ook, voor dit album gewekt, maar deze plaat weet deze verwachtingen geweldig in te lossen.

Paperhouse is een zeer waardige opener. Beginnend met wat tapeloops, introduceert dit nummer al snel(na 12 seconden) jazzy keyboardspel,atmosferisch gitaarspel en Suzuki's stem. Een heerlijk dromerig haast Shoegaze-achtig sfeertje. Het nummer wordt iets ruiger doordat de drums beter te horen zijn en de gitaar nu haast bluesachtig wordt. Het nummer voelt nu aan als een soort rockjam. Het nummer mindert na 5 minuten vaart om in de laatste halve minuut weer te versnellen. Een heerlijk vloeiend nummer.

Mushroom is het kortste nummer op dit album. Haast machinale drumpatronen die hulp krijgen van huilend gitaarwerk . Als ik niet beter zou weten, dan zou ik denken dat dit nummer door een of andere Indieband, uit de jaren 90 of eind jaren 80, gemaakt was. Het paranoïde sfeertje past namelijk perfect bij de muziek van die tijd

Oh yeah opent met de ruisende wind, op een haast pink floyd achtige manier. In de verte komen de drumbeats al aan snellen. Achteruitgespoelde zang volgt. De spanning in dit nummer komt met name van de drumsound. Hoewel de gitaar op het eind ook erg sterk is. Niet het beste nummer van deze cd, maar wel erg genietbaar.

Het ruim achttien minuten durende Halleluhwah is het hoogtepunt van dit album. Een repeterende jam wordt prachtig opgebouwd rondom een van de stoerste drumbeats uit de rockgeschiedenis, hier en daar aangevuld door wat schreeuwerig zangpartijen. Naast de gitaar en bas,die minzaam de drums lijken te ondersteunen, hebben we prachtig atmosferische keyboardspel en ik dacht op èèn moment zelfs een viooltje. In de laatste vier minuten komt het keyboardspel opeens in de voorgrond te liggen, het is tijd voor een climax, het drumspel lijkt steeds harder te gaan! De stem komt weer terug en het gitaarspel neemt de hoofdrol over. Het nummer eindigt met een fade-out alsof het nog zeker 10 minuten had kunnen doorgaan. Hoewel het stuk veel herhaling kent, blijft het spannend.

Na Halleluhwah komt nòg een lang nummer. Daar waar het vorige nummer erg ritmegericht was, laat aumgn meer de sferische, haast ambientachtige kant van Can zien. De eerste minuut horen we een geluidsbedje van tapeloops, even later komt hier volgens mij`, een piano en een gitaartje met veel reverb bij. Een ebbende en vloeiende psychedelische trip. Het nummer wordt donkerder, er is spookachtig vioolgekras en je hoort lang zinderend gekreun. Het nummer pulseert zo een tijd verder totdat er eindelijk drums in de mix komen, die ook nog eens voor een ijzersterke climax zorgen. De muzikale evenknie van een afdaling naar vochtige,duistere grotten.

Pekin O, is wellicht het meest ondoordringbare nummer van dit album. Een orgeltje, met elektronische regendruppels, en toegevoegde spanning van de cymbalen. Van ver is een stem te horen die naar ons toe schreeuwt. Dan hoor ik recht naast me een drumcomputer(samen met een gitaartaartje en atonaal toetsenwerk). Een stem die nu aan het declameren is. Een welhaast oosters ritme. De drumcomputer wordt steeds opzwepender, totdat we bij een toetsen kakofonie komen waarboven een man onverstaanbare kreten slaagt . de opzwepende beats komen terug, maar slechts om over te gaan in een geestachtige sinthmelodie. Het lijkt wel de muzikale ondersteuning van een horrorfilm. De spanning in het spookhuis stijgt als we iemand horen lopen,lachen. De opgejaagde drums lijken wel een achtervolgend monster. Er komt geluid dat op glasgekras lijkt en dan is het opeens over. Een semichaotisch nummer dat niet heel slechts is,maar zeker niet bij mijn favorieten behoord.

Bring me coffey or tea is alweer het laatste nummer van dit album. Een keyboard, een langzaam opkomende gitaar, we zitten in het verre oosten. Door de combinatie van het wederkerend ritme en de stem,waar vaag de Engelse woorden nog zijn te onwaarden, wordt je bezweert. Voor de allerlaatste keer nog het geniale drumspel. Een rustiger nummer om het album uit te sissen. Het doet me op momenten aan indiaanse Raga denken.

Een gevarieerd album en dat terwijl de plaat toch een duidelijke eenheid vormt. Veel gewaagde, originele en vernieuwende composities. Vaak komen bepaalde sfeerbeelden en/of gitaarsound mij bekend voor, wat zoveel wil zeggen dat deze band voor veel bands toch een inspiratiebron was. Het album heeft ook een leuke flow,doordat het relatief toegankelijk begint en naar mate het album vordert steeds experimenteler wordt. Het enige muzikale nadeel van dit album is dan toch de stem van meneer Suzuki. Zijn Engelse uitspraak is op momenten zo belabberd dat het zonder de tekst er bij, het maar gissen is wat meneer nou aan het zingen is. Op zich geen enorm groot probleem, aangezien ik zo de stem meer als een instrument zie dan als de vertolker van de teksten. Dit album heeft echter een ander groot probleem.

Hoewel dit een machtig album is, snap ik hem nog enkel. Ik zie zo'n beetje waar de muzikanten heen willen. Ik hoor een eigenzinnig album dat zelfs nu nog verassend modern klinkt. Ik voel het album echter nog niet. Ik weet niet of dit na meerdere luisterbeurten nog gaat veranderen. Blijft mijn gevoel met dit album het zelfde, dan classificeer ik het als een interessant experiment en zal ik het zo nu en dan eens beluisteren, ik geef 4 sterren. Mocht ik over een tijdje een emotionele band krijgen met dit album, dan schiet de beoordeling al snel naar 5 sterren en sluit ik zelfs een opname in mijn top 10 niet uit.

Blij dat ik dit nu ook op 180 gr. vinyl heb. Lijkt net of Liebezeit naast me zit te rammen.

Ik heb altijd moeite gehad met dit album van Can en dat doet mijn Krautrock hart pijn, want je hoort er dan toch niet helemaal bij, toch? Maar ik luister nu 'Halleluwah' maar weer eens ivm de MuMeLadder 2011 en er is ineens een kwartje gevallen. Want een fabeltastisch nummer!!!!! 'Bring Me Coffee or Tea' was altijd al een favoriet (maar die bungelt dan hier in het statistieke lijstje dan weer onderaan), dus ik ga deze de komende tijd weer wat meer draaien (al vrees ik dat Aumgn nog wel een onneembare horde zal blijken), dan kan eindelijk die waardering eens de hoogte in.

De meerwaarde van het gebrabbel in Peking O snap ik toch wel niet goed?
Buiten dat, zeer tof album met veel potentie om nog te groeien!

sommige dingen vatten mij nog niet helemaal, maar er zitten zeker genietbare momenten in

Peking O het ultieme nummer om los op te gaan!

Vanaf Aumgn beginnen de mushrooms van nummer 2 goed in te slaan.
Ik kan het wel waarderen. Zeker de funky psychedelica van de eerste nummers. Ze zijn hun tijd ver vooruit. Ik moet het nog wel een aantal keer luisteren voordat ik een cijfer geef.

Er is goed Can-nieuws!

Er komt een reissue van Tago Mago met onuitgebracht live-materiaal:

The Quietus | News | Can Tago Mago Anniversary Edition Details - thequietus.com

En dat is nog niet alles:

Die ga ik zeker kopen!

Woooooooooooooooooooohhhhhhhh!!!!