Can - Tago Mago (1971)

Eén van de meest originele rockbands ooit! Die sounds...

Deze heb ik volledig gedownload nu en ik vind het wel een goed album. Volgens mij moet het bij mij nog wel aardig groeien, maar boeiend vind ik het zeker. Er staat 1 minder nummer op vind ik en wel Peking o. De beste nummers na 1 luisterbeurt vind ik Paperhouse, Aumgn en Bring Me Coffee Or Tea. Vooral Aumgn vind ik geweldig en misschien wel het beste nummer op dit album. Dit is pas na 1 luisterbeurt hoor, het moet allemaal nog wat groeien.

Idd, Ricardo! Can is een band die je in alle rust tot je moet laten komen! De drums brengen je in een ware hypnose, zelfs trance... En wat Peking O betreft, het is rare "zang" ( als je het zo kan noemen)....maar die achtergrondgeluiden...

Dit is een typische groeiert. Maanden geleden gekocht, een keer gedraaid, tijd lang laten liggen en deze week weer aan het werk gezet. De eerste keer dacht ik 'tsja', nu verander ik langzaam in een mushroom, die zich warmt in zijn paperhouse en roept 'oh yeah, halleluhwah', wat een lekkere plaat.

Peking O vind ik waanzinnig, een van de weinige muziekstukken die echt zorgen voor een creepy sfeer in je woon- en bovenkamer. Alsof het dagboek van een gestoorde wordt vertaald in muziek en geluiden. Een complete mindfuck, heerlijk op zien tied. Lijkt me ideaal voor op de iPod, alleen die heb ik helaas (nog) niet.

Argh Peking O is geniaal. Deze stijgt in mijn top 10 naar nummer 2. Jawel, hoger dan Ege Bamyasi (3)

zo op de zondagmiddag met een lichte hangover , te beginnen bij het eerste nummer voor de allereerste keer zeg ik:

je moet er maar zin in hebben

dat heb ik nu niet dus hij gaat uit en laat ik het een andere keer wel op me inwerken

toe nu toe wel: boeiende muziek, interesting

Ik vind Ege Bamyasi een stuk beter in elkaar zitten dan met name het tweede deel van dit album, maar je top 10 blijft van zeldzame klasse .

wat een album. Damo's gegil komt uit het niets, maar versterkt de nummers wel (zoals op Mushroom). Daarnaast heeft de band een klassedrummer. Luister naar Mushroom en Halleluwjah.
Oh Yeah blijft mijn lievelings, de sfeer is eerie, maar de twee helft is ook uitnodigend. Daarnaast moet ik er altijd van dansen (tsja).
Aumgn is hypnotiserend, waarna je wordt wakker geschud door Peking O.

5*

Inderdaad de twee showcases van Jaki Liebezeit.

Net als bij Faust (ben ik sind kort aan het "ontdekken") begrijp ik totaal niet waarom ik dit zo lekker vind om naar te luisteren. Waarschijnlijk moet ik het ook niet willen begrijpen, laat maar schuiven. Dit kan (en wil) ik niet in sterren uitdrukken.

Tsja, origineel is het wel, maar dat is iemand die met een wasteil op zijn kop scheten laat op een podium ook.. muzikaal en met name compositorisch vind ik het niet echt verheffend. Echt serieus nemen lukt me niet. Derhalve ook geen cijfer van mij. Sympathie voor een paar rare krauten die tenenkaashippies uit de VS naar de kroon steken, meer niet.

heerlijke plaat van deze Duitsers maar toch, net wat minder dan Ege.

Verslavend album is dit zeg. Pas laat opgepakt.
Als je de albumlijst bekijkt lijkt het er op naast Tago
"Ege" en "Future" gelijkwaardige albums zijn van hetzelfde niveau.
Of zijn er nog meer albums de moeite waard ?
Dit smaakt naar meer.

Bijna alles t/m Future Days (dus ook Delay...1968) is van gigantische niveau, alsook hun live materiaal Peel Sessions en Box Music.
Soon Over Babaluma, Soundtracks en Unlimited Edition zijn ook gewoon zeker de moeite waard, alles wat daarna komt is echt niet slecht, maar niet zo legendarisch als eerdergenoemd materiaal.
Tago Mago is wel het meest experimenteel, elke plaat heeft eigenlijk zijn eigen sound, dus geen enkele album zal hetzelfde zijn, wat ze wel allemaal gemeen hebben in tegenstelling tot hun later materiaal, is dat het allemaal niet zo glad klinkt, maar eigenlijk rauw, ze zijn dan ook beinvloed door onder meer Velvet Underground, alleen vanaf Tago Mago ook tegelijkertijd psychedelisch.

@schizodeclown

Tnx voor deze info.
De komende tijd ga ik me helemaal verdiepen in Can

Dat heb ik niet. Bij de eerste luisterbeurt vond ik deze al helemaal geweldig. Unieke muziek, heerlijk die drumpartijen en natuurlijk ook de bas-, gitaar- en keyboardpartijen. De zang zorgt er vaak voor dat dit net nog iets 'zwevendiger' wordt.

Of het nou de kortere of de langere nummers zijn, het maakt me niks uit, ik vind het allemaal geweldig! Wellicht is dit zelfs potentieel top 10 werk. Helaas draai ik Can te weinig. Ik moet namelijk nog steeds deze Tago Mago en Ege Bamyasi aanschaffen, maar ik struikel vooralsnog over de prijs. Kwaliteit moet wat kosten zullen we maar zeggen..... Over een tijdje dan maar bestellen op CDWOW voor €10,99, en dan maar wat langer wachten.

Ik ben helemaal verslaaft hieraan, ik vind vooral de eerste 3 nummer geniaal, op welk album (van Can) vind je nogmeer van dat soort wat het meest in de buurt komt van de eerste paar nummers?

Ege Bamyasi

Hoor hier alleen maar positieve berichten over.
Dan moet ik deze maar eens aanschaffen!

zeker doen. Gigantische muziek!

Geweldige plaat.
Het was meteen raak halleluwah geweldige drums en gitaar.
Alles vond ik goed behalve Peking O een beetje te geschift voor mij.
Wat kan ik hiernaa het beste aanschaffen van Can?

Peking O blijven proberen hoor. Die vond ik hier ook ooit het minst favoriet, maar dat is inmiddels omgeslagen!

Hierna Ege Bamyasi. Daarna Future Days, Delay 1968, Monster Movie, Soundtracks. Soon over Babaluma en Landed dáárna. Ofzo. Veel plezier!

Wat slowchat verwijderd

Ik heb me deze eens laten "aanpraten" door een mede-user hier, en ik herinner me er weinig van. Enkele keren gedraaid en de verf pakte niet echt, denk ik. Ik ben totaal vergeten hoe of dit klinkt, het was in geen geval liefde op het eerste gezicht...of eerste gehoor, beter...
Ik zal dit binnenkort nog eens een soort herkansing gunnen....

Deze plaat moet je meerdere herkansingen gunnen dear Father...

Wel, ik heb deze ook heel wat kansen moeten geven om eerlijk te zijn. Dit zijn niet echt The Beatles maar wel een beetje "geBeatled" Revolution 9

Nou dit is wel wat minder geflipt als Revolution 9 daar zit geen geniale muziekk in of geniale drums.

Met alle respect, maar Father's smaak een beetje kennende lijkt me dit niets voor hem. Wellicht dat Ege Bamyasi of nog beter Future Days hem beter bevallen.

Wat hou ik toch van dit soort muziek. Bij Halleluwah lijkt het steeds of je steeds naar dezelfde melodie luisterd - 18 minuten lang - maar het gaat nooit vervelen. Die 'valse' stemmen af en toe door de nummers maken het ook echt af vind ik.

Toch maar eens kijken of ik een album kan schrappen en deze voor in de plaats zetten.
Geef dit album voor nu een 5*.