David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987)

Geweldige CD, enorm muzikaal en behoorlijk zwaar op de hand, maar wonderschoon. September, Orpheus, the boy with the gun (dat door merg en been gaande gitaarwerk van David Torn!) maar ook forbidden colours, briljant. Erg mooie teksten ook. Deze CD draaide ik veel in de moeilijke nadagen van mijn pubertijd.. Ik herkende me volledig in Sylvians gepijns en zwaarmoedigheid. De CD heeft een bijzondere plek in mijn leven ingenomen. Heb hem nu opstaan en ook nu nog steeds een fantastische plaat die me de rillingen over mijn lijf laat lopen..

Het is zo'n plaat die ik soms intensief een paar dagen beluister en dan weer een jaar de kast ingaat. De geremasterde versie (zonder Forbidden Colours..) is een aanrader; de akoestische instrumenten klinken nog mooier en zuiverder. Een subtiel meesterwerkje!

Ik ken deze plaat niet, maar het doet mij er aan denken dat ik toch een drietal cd's van deze aparte artiest in huis heb die ik zéér goed vind, dus vlug bespreken maar!

Zijn beste niet in huis ??

Gelukkig voor jouw is hij midprice.

... en echt doen hoor!!!! kopen en luisteren en je wil niets anders meer

Mwah, dat valt wel mee.. Heb dit ook, maar draai het echter nooit meer. Wel aardig, meer niet. Forbidden Colours ontbreekt op mijn versie trouwens.

op de mijne ook, gelukkig, is vulling voor een Japan-cd of zoiets, hoort er helemaal niet op thuis

en goed, jouw mening, dat mag natuurlijk, maar als je een paar cd's van DS hebt, en die vind je goed, maar deze heb je niet, dan zeg ik : KOPEN!!

Kan iemand mij wellicht uitleggen wat er nou zo apart is aan dit album? Instrumentaal is het heel sloom, een beetje kleverig met al die blazers en de piano. Doorspekt met plak. De zang is fijn, maar niet bijzonder. Het is niet eens speciaal fijn om naar te luisteren. De 3,5 blijft dan toch ook wel staan. Muzikaal gezien zou een 3 zelfs meer op z'n plaats zijn. Had ik al overdramatisch genoemd trouwens?

Maar, begrijp me niet verkeerd... Ik weet niet wat het is, want het heeft allemaal wat. Het blijft wel "plakken" (is het de kleverigheid?). Zo heel af en toe zet ik dit eens op en luister ik. Ik heb ook geen idee wat de beste man nou allemaal zingt. Zou ik misschien eens moeten luisteren, aandachtig.

Mja, misschien heeft het te maken met z'n andere nummer dat ik toevallig ken. Nostalgia. Ik voel me inderdaad alsof ik verdrink in nostalgie, als ik hier naar luister. Terwijl het voor m'n geboorte (groentje!) is uitgebracht.

Op sommige punten doet de manier van muziek me denken aan de romantiek. Ziekelijk ingaan op kitcherige details. Ergens heeft het ook wel wat van Eline Vere ofzo. Van die dandy-schrijvers die overal omheen draaien met een overdosis drama.

Heeft de kitch me te pakken?

Het zijn allemaal tragere nummers (=sloom?) en overwegend akoestisch (kleverig?). Liefhebbers van rock en popliedjes hebben soms wat moeite met 'onthaasten'; dit is subtieler werk, allemaal. Een prachtig piano-solootje van Sakamoto of het prachtige baswerk in Boy With The Gun van Danny Thompson.
En die overdosis drama vind ik eerder terug in de Foute Bombast van Rammstein of de poses van glamrock-types. Het is wel typisch Engelse melancholie, die ook terug te vinden is op de beste werkjes van Kate Bush, Roxy Music (Avalon) en Talk Talk...

@nevyn
Alles wat je noemt, maakt het byzonder. het nostalgische, het dramatische, het romantische. Ervaar het als een dag waarop je jezelf toestaat enorme meelij met jezelf te hebben. Om wat voor reden dan ook.

Voor mij is het een sprookje, een droom, noem het vluchten uit de werkelijkheid. Een wereld die niet bestaat, in werkelijkheid, en dat maakt de cd nog specialer.

Maar misschien zegt dit nog wel meer over de mensen die dit waarderen. Zij zijn de grootste dromers. Ik dus ook ....

Ja de oude engelsen.. Niet zo'n fan van, helaas. Dit is het enige wat me wel kan bevallen. En ik ben een dromer, zekersteweten. Maar ik droom liever weg met lieve popliedjes, pandafantasiën en gekke dansjes. Niet met melancholische poelen van sprookachtige kitcherige muziek...

Daarom is het ook zo vreemd dat ik dit dus wel iets vind hebben. Het is niets voor mij. Ik kan alleen niet besluiten ofdat een momenteel iets is van mij of dat deze meneer Sylvian nou wel goede muziek maakt. De tijd zal het uitwijzen denk ik.

En wat betreft subtiel.. Ik vind dit niet subtiel Subtieler dan de meeste muziek uit de jaren 80 en uit engeland afkomstig. Maar echt subtiel, nee.

la maison de ma reve ... ik begrijp het
ik hoop dat je het gewoon goed vindt

wie zei er trouwens dat dit subtiel was?

foei!!

Bawimeko eeft m.i gelijk.De kracht van deze muziek ligt in de subtiliteit en de rust die het uitstraalt.Daarbij vullen de stem van Sylvian en de instrumentatie elkaar veilloos aan.
Luister even naar the devils own als voorbeeld na 1.18 min.
Forbidden colours geeft me nog steeds kippevel.
Als geheel een dikke 4.5

Ik heb Dead Bees en Brilliant Trees... Maar aan het pàk positieve berichten over dit album, moet ik toch dit gat in mijn cultuur eens plamuren... en dit album dringend eens ontdekken, me dunkt.

Enfin; mijn verlanglijstje groeit en groeit...

Ja, dit doet mijn oor deugd! Een plaat die me naar 1 luisterbeurt pakte, maar zo rijk gearrangeerd (op een goede manier welteverstaan) dat ik elke luisterbeurt weer nieuwe dingen ontdek! De Forbidden Colours op deze plaat is anders dan de originele versie op de Merry Christmas Mr. Lawrence OST van Sakamoto. Wat betreft instrumentatie geniet laatstgenoemde mijn voorkeur, al is deze wat meer gesynthetiseerd qua klank.. Maar overall een prachtwerk! Tot nu toe 4 sterren en dat zouden er zeker nog wel eens 4,5 kunnen gaan worden.
Heerlijk, de ontdekkingsreis in de rijke wereld van muziek is nooit voorbij..

****

Ahw, wat is Forbidden Colours toch een geweldig nummer! Had het nr. een poos niet meer gehoord. Overigens is de gehele CD van hoog niveau met een sfeer die door een ringetje te halen is. Via www.mailmydisk.com voor slechts 2 disk-credits in mijn bezit gekomen.....

Waarom is dit avant-garde?

Erg mooi album trouwens.

Genre-indeling blijft altijd lastig. Om het voor mezelf een beetje 'overzichtelijk' te houden probeer ik alle muziek die ik zelf 'waardeer' in te delen naar de volgende tien genres:
1. Klassiek: composities van oorsprong van voor 1920, niet electrisch versterk,.....
2.Singer/Song: schrijver en tevens uitvoerende van de muziek, zang met acoustisch gitaar / piano,.....
3.Blues/folk: roots, black-american, engels jaren ‘6o, blues-rock, nederblues, ska, reggae, skiffle,.....
4.Jazz: vanaf eind 1930, vernieuwend, niet perse melodisch, vaak met blazers van free-jazz tot nu-jazz,....
5.Rock: garage, punk, hardrock, electrische gitaar, grunge,... geevolueerde rock ‘n roll, rockabilly, boogie woogie en glam-rock
6.Soul: motown, black, funk, hiphop, rap, nu-soul, r&b,..
7.Populair: ‘top 40’ muziek, music for millions, muziek bedoeld m.n. voor de verkoop maar ook soundtracks van films e.d., ....
8.Roots: wereldmuziek niet Engelstalig; afrikaans, zuid-amerikaans (mambo, latin, forro). Nederpop (Nederlandstalig), .........
9.New Wave: vernieuwende muziek, sfeerisch, melodisch, Neanthertalerrock, alternatieve rock,...
10.Dance: disco, house, techno, (dansmuziek), lounge,..

Volgens deze indeling heb ik Sylvian ingedeeld bij 'New Wave' (Genre 'Avant Garde' ken ik niet)...zie mijn omschrijving bij 9.

Overigens komt deze plaat de laatste weken bijna niet mijn radio uit (alleen VRRO's Hollandse Nieuwe Lord Palf van Boy-Ler heeft nog de eer) en wordt deze plaat met STIP de 'Come-back Kid' van 2007 voor mij: wat een SCHITTERENDE herfstplaat (misschien wel 1 van de mooiste ooit gemaakt).

Nu heb ik nog steeds geen antwoord op mijn vraag Ik wil graag weten waarom dit album als avant-garde gezien wordt, aangezien ik meer gewoon mooie popmuziek hoor.

.....ik zou zeggen richt een persoonlijk bericht aan de redactie van MM........ Ik begrijp je opmerking, maar zoals gezegd, indelen blijft iets 'subjectiefs' en toen de plaat uitkwam (was jij nog niet eens geboren!) was de term 'Ávant garde' errug 'Eighties"' : liefhebbers van Sylvian (beperkte groep) schaarden zich graag onder deze 'trendy' noemer.....

Ah ok. Nou ik zal daar even verandering in gaan brengen dan >:)

Ik wil graag mijn score herzien.Ik geef nu met volle overtuiging(kheb niets gebruikt o.id.)5(vijf)STERREN! Het is zo'n wonderschoon album.

Ja, met elke luisterbeurt beter... Zeker met het gure weer op de achtergrond.
Dat ik hem niet eerder heb ontdekt, ongehoord!

Het is in ieder geval gebeurd.Ga ook eens luisteren naar Gone to earth en Brilliant trees .deze zullen ook zeker bevallen
Groet Blunnie

Brilliant Trees inmiddels ook al gehoord en heb 2 dagen terug ook maar meteen Everything and Nothing voor een 10tje weggeplukt. Fascinerende songs van een fascinerend muzikant

Waarom zet je er geen sterretje bij dan?

Kan iemand mij uitleggen wat er zo goed is aan David Sylvian? Ik vind het vermoeiend, maar als ik wil slapen draai ik Bohren & der Club of Gore wel. Dan val ik tenminste heerlijk in slaap.

Een prachtig album. Er zijn maar weinig albums die drie kwartier lang telkens maar weten te boeien, maar hierbij krijg het ene prachtige nummer na het andere voor je kiezen. De sfeer druipt er van af, een ongelofelijke aanrader.