David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987)

Geen idee wat hij gaat spelen, ik hoop niet teveel Manafon achtig werk, maar verwacht dat eigenlijk wel. Hoewel ik geen fan ben van een plaat als Manafon, kan juist zo'n plaat live weer heel erg goed zijn. Dus ik wacht maar af. Met Sylvian weet je het nooit, hij zal niet de gemakkelijkste weg kiezen, maar juist daarom bewonder ik die man al jaren.

Op de originele lp staat Forbidden Colours niet, dus het is inderdaad op dit album een vreemde eend in de bijt.

Ik heb de albums van David Sylvian de afgelopen jaren redelijk verzameld op vinyl. Deze Secrets of THE Beehive is een puik album. Het laat de kwaliteiten van deze eigengereide artiest met de bijzondere stem goed uit de verf komen. David is in mijn optiek redelijk onderkend. De man is met zijn muziek echt buiten de gebaande paden getreden. De ene keer pakt dat bijzonder goed uit en de andere keer (vaak in samenwerkingsverbanden) wat minder uit. Zijn projecten met Sakamoto bevallen mij erg goed. Blijft overeind dat hij durft en zichzelf blijft vernieuwen. Ik blijf hem volgen en ben telkens weer nieuwsgierig als er iets nieuws van hem uitkomt.

zit/hang momenteel ziek thuis met een flinke griep. Uitgelezen moment om al mijn zelfmedelijden te omlijsten met de melancholieke klanken van dit p r a c h t i g e album. Alleen al het begin met September: zo voel ik me dus. Ookde verstilde klanken van Maria, Let the Happiness In en Waterfront. Ik heb deze cd al heel lang en er kan rustig een jaar voorbijgaan tussen de draaibeurten maar iedere keer ontdek je dan weer iets nieuws.

Beterschap stans. Perfecte plaat voor melanchonische momenten.

-
Kennen jullie ook van die artiesten die je opeens genadeloos weten te grijpen? David Sylvian was voor mijn zo’n artiest. Ik had gek genoeg een stuk of 3 albums van hem in mijn kast staan, maar ik vond ze, naar later bleek onterecht, vrij middelmatig. Tot ik zoals zo vaak voor de koopjesbak van de kroeze stond. Eigenlijk gek dat ik dit album kocht. Een flink staaltje hardleersheid, al zou ik waarschijnlijk de hoge rating bij MuMe in het achterhoofd gehouden hebben. Het had niet beter kunnen uitpakken.
-
David Sylvian weet op grandioze wijze elementen van verschillende muziekstijlen te combineren om met iets op te proppen te komen dat niet binnen de gebruikelijke conventies valt. Het lijkt nog het meest op akoestische pop, maar klinkt soms licht symfonisch en dan weer welhaast folky(denk aan een Nick Drake).
-
Het album begint al erg sterk met het prachtige pianospel van Ryuichi Sakamoto. Ik denk dat het essentieel is voor een klassieker om gelijk bij de opener een goede sfeer neer te zetten. Daar slaagt dit nummer met verve in, de melancholische gevoelens van dit album worden gelijk al goed overgebracht. Heerlijk intiem: enkel Sylvians stem en piano. Geniaal in zijn eenvoud, maar verre van het beste nummer en dat zegt alles over de kwaliteit van dit album.


-
Orpheus raakt me enorm door de prachtige tekst. Zelf ben ik een pessimist en dan zijn de woorden van Sylvian een schot in de roos. Zeker op momenten dat het me tegenzit is muziek, hier gepersonifieerd door de klassieke muzikant orpheus, een geweldige steun in de rug.
-
“The devil’s own” begint met het zelfde soort sacrale pianospel als September zei het met een donkerdere kleuring. Houtblazers doorbreken echter de sereniteit Een prachtig nummer dat klinkt als zonnestralen door de bladeren van een donker bos. Licht dat zijn uiterste best doet om de duisternis buiten de deur te houden.
-
Let the Happiness in begint ironisch genoeg als een treurmars, maar ontwikkelt zich tot het meest optimistische nummer van dit album. Qua instrumentatie wijkt dit nummer ook enigszins af: het klinkt jazzy en mist de kale sound van de voorgaande nummers. Het tekst lijkt af te willen rekenen met de vertwijfeling die zo sterk in de andere nummers te vinden is, ware het niet….
-
Dat Waterfront de vertwijfeling in vol ornaat laat terug keren. De strijkers introduceren een dramatische sfeer. Sylvian vraagt zich openlijk af of hij de volgende golf van melancholie overwint. De liefde die sylvian net als in het openingsnummer in twijfel trekt lijkt dan ook niet de liefde van/voor een vrouw te zijn, maar de liefde voor het leven zelf.



Prachtig album, dat in zijn pastorale, kale schoonheid veel teweegbrengt. Op momenten weet de vertwijfeling en melancholiek(met name in Orpheus) voor herkenning te zorgen. Muzikaal staat deze plaat vol akoestische pracht en praal. Er wordt werkelijk waar geen noot te veel gespeeld. Het album is maar 34 minuten lang, maar biedt enkel topkwaliteit. Meesterwerk!!

Goed geschreven hoor.

Alleen ik mis toch nog een halve ster voor deze nummer 2 in mijn top 10.

@Misterfool priam stukje. Voor mij op gelijke hoogte met Brilliant Trees

Forbidden Colours is het perfecte voorbeeld van dat niet alleen vrouwen sensueel kunnen zingen.

Zoals dit album al begint, met het nummer September, Die sfeer, melancholie en prachtige melodie. Dit gaat niet meer over, de hele cd is een pareltje waar je in weg zinkt. Een absolute topper van David.

De derde plaat in Sylvians prachtige trilogie vind ik nèt wat minder dan de eerste twee, al kan ik moeilijk aangeven waarom. Misschien omdat Secrets het overdonderende van het debuut en de kamerbrede ambitie van de opvolger mist? Misschien omdat het de eerste plaat is waarop Sylvian binnen het door hemzelf ontwikkelde muzikale idioom blijft en zich tevreden stelt met het maken van perfecte kamermuziek zonder buiten zijn eigen "comfort zone" te treden? Moeilijk de vinger achter te krijgen, en sowieso is en blijft dit een geweldige plaat met het onheilspellende The devil's own en het grenzeloos melancholische Waterfront als hoogtepunt (maar ook met het flauwe Let the happiness in als een voor Sylvian ongebruikelijke misser, met z'n melige slotminuten en die blazers die ik altijd met het Leger des Heils associeer).
        Wat de "is Forbidden colours nou wèl of niet een bonustrack?"-discussie betreft bevind ik mij duidelijk in het kamp der jazeggers, want hoewel ik dit album al vanaf het begin met Forbidden colours als afsluiter ken vind ik het qua sfeer absoluut niet bij de overige nummers passen, ook al omdat de tekst ervan zo duidelijk hoort bij een (vier jaar eerder gekende) film die niets met de rest van dit album te maken heeft. (Dit alles afgezien van het feit dat ik de oorspronkelijke versie prefereer.)

Voor mij een onbetwist meesterwerk en ook steevast een favoriet in mijn top 10 aller tijden.
Ik heb Japan nog wel eens kil genoemd en daar sta ik nog steeds achter. Ondanks dat ik de muziek waardeer.
Briliant Trees is een prachtig album en ook Gone To Earth heb ik hoog zitten van Sylvian solo.

Maar dit is Sylvian zoals ik hem het liefst hoor. De begeleiding minimaler en een zee van ruimte voor zijn geweldig stem.
Die in deze entourage beter uit de verf komt dan ooit. Een warmer geheel en instrumentaria die veel organischer klinkt dan ooit.

De bladeren vallen, mist trekt zich op en de lucht is grauw. Windstil en kale bomen.
De herfstplaat is deze......... nog niets aan kracht ingeboet. Elk nummer is meer dan raak.

Een vriend van mij kwam ooit met een collega te praten over hun liefde voor muziek, en toen spraken ze af dat ze elkaar eens wat zouden laten luisteren. Mijn vriend nam Secrets of the beehive mee: apart en toch toegankelijk, representatief voor wat hij mooi vond en tegelijkertijd een goede ingang voor de betere alternatieve muziek om het zo maar te zeggen. De volgende dag gaf de collega het terug: hij werd er wel een beetje depressief van. Dancing on the ceiling van Lionel Richie, dat was meer zíjn muziek.

Ja, da's een wezenlijk verschil.

Wow... wat is dit een mooie ingetogen plaat zeg!

Ben Sylvian wat aan 't verkennen, maar dit vind ik tot nu toe nog wel zijn mooiste werk!! Ben erg onder de indruk!!

In het midden van de jaren 80 maakte David Sylvian zijn 3 meesterwerken, waarbij deze Secrets het meest perfecte is.
Jammer genoeg ging hij daarna meer en meer experimenteren, en had hij niet meer steeds aandacht voor een perfecte melodie.
Al is er op de verzamelaar Everything and Nothing uit 99 nog genoeg moois te vinden.

Steevast een favoriet in jouw top 10 allertijden? Zeker in eerdere tijden?

Geen top 10er meer idd Etta.
Er gebeurt nog wel eens wat in 2 jaar en 4 maanden.

Zo, ik ben enkele jaren vrolijk full retard gegaan.

Geen haar op mijn -weliswaar aristocratisch voorkomend- hoofd dat twijfelde aan het label waarbij dit album verspreiding kende: 4AD. Dikke snikkel. Al mag u het me niet al te kwalijk nemen, het artwork doet namelijk sterk denken aan releases van Cocteau Twins en His Name Is Alive. Ook de tentoongespreide klanken zijn meer dan geschikt materiaal om onder de 4AD-noemer te worden uitgebracht.

Vandaag zag ik het licht mensen. Nu jullie nog.

bikkel2zegtNou ik vond/vind 'Secrets of the beehive' meer een rehabilitatie na het wat bloedeloze 'Gone to earth'. Deze nummers blijven stuk voor stuk beter hangen dan die van de voorganger. Mooie atmosferische sfeereenheid ook dit. Wedijvert met het solodebuut om de 2e positie in de lijst met favoriete Sylvian-werken, na 'Tin drum' (waarmee ik niets af wil doen aan de inbreng van de 3 andere Japonezen, want die excelleerden daar allemaal). Hierna ben ik Sylvian een beetje uit het oog (/oor) verloren. Rain tree crow heeft wel mooie momenten maar niet meer het uitzonderlijke van de voorgenoemde trits.

Allejezus, dit is wat ze ook wel audiofiele muziek noemen, maar dan op een bedje van steengoede melodieën en arrangementen. Net Poets over de nieuwe hifi set gehoord, meteen maar als favoriet aangevinkt, ongelofelijk lekkere, ruimtelijke en haarscherpe opname. Komt het schitterende Mother & Child er ook nog even overheen. Pianootje, basgitaartje, beetje free jazz feel. Heerlijk zo op de late zaterdagavond.

Prachtig, ingetogen - klinkt fantastisch op nieuw vinyl. Tot mijn verbazing vind ik de eerste 2 albums verrassender, meer het experiment opzoeken. Desalniettemin, wat een plaat. Buitencategorie. Lastig om echt te beoordelen. Zo afhankelijk van eigen stemming, sfeer en omstandigheden.

Mooie Re-issue op 180 grams vinyl, een echte altime klassieker, nooit meer eerder op vinyl geperst, eindelijk lang wachten wordt beloont. Ook Brilliant trees en Gone to Earth zijn afgelopen weken verschenen op vinyl.
Avant-garde, jazz voor een heerlijk ontspannen avond.

Wacht op nieuw materiaal van deze maestro....

Als je een soort SotB verwacht kan je het vergeten. Ik zou bij zijn broer gaan shoppen (Steve Jansen)

Daar heb ik alles ( al) van, net zoals van R. Barbieri en Mick Karn. Daarom blijf ik toch wel nieuwsgrierig naar nieuw materiaal van David

"Nooit meer eerder op vinyl geperst"...
Eh, jawel hoor.....

Klopt. In 1987 werd alle nieuwe muziek nog gewoon op LP uitgegeven.

Ja, je kon wel kiezen, LP of cd.
Ik koos overigens voor de laatste: het prijsje van F 39,95 van de aankoop bij Elpee zit nog op de cd How time flies....