David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987)

Uitleggen? Onmogelijk. Kwestie van smaak.

De enige plaat die ik van hem heb.
Ik hou erg van deze plaat.
het nadeel is dat in mijn omgeving niemand positief reageerd als ik hem opzet. niemand is nieuwsgierig. het lijkt alsof ze het niet horen
.
eigenlijk is het niet mijn muziek ik houd van nadrukkelijke muziek met theatrale emotie. Toch bijzonder dat dit album me raakte. Het was wel in een overspannen periode dat ik hem kocht.

Nummer en tekst van 'Let the Happiness In' zijn dan wel passend. Ik ken overigens ook niet veel mensen, die deze muziek mooi vinden. Misschien moet je Brilliant Trees ook eens proberen? Dat vind ik een nog beter album.

Tja, 't is maar in welke 'kringen' je verkeert....ken bijna niemand die deze plaat niet kan pruimen........onder mijn 'muzikale vrienden', velen in jaren '80 'muzikaal groot geworden', geldt deze plaat toch wel min of meer als een ICOON......zo zie je maar....

Heel mooi en sfeervol, net zoals Brilliant Trees, Gone to Earth en het beste van Japan. Jammer dat Forbidden Colours erop is gezet. En je hoort hier en daar (Let the happiness in) ook het begin van dat malle zweefoptimisme van de periode erna. Kwam door zijn toemalige guru Bennett. Maar goed, Sylvian heeft 20 jaar lang prachtige albums gemaakt die nog steeds even mooi zijn als toen ze uitkwamen. Niet teveel zeuren, dus.

Ik snap dit soort opmerkingen nooit in het kader van dit album. Ok, het stond niet op de originele vinyl versie maar dit is wel een compleet nieuwe opname van het nummer die helemaal naar de sfeer van Secrets Of The Beehive word getrokken. Fantastisch slot voor dit album.

Maar ik denk dat ons meningsverschil valt te verklaren door het feit dat ik het album met Forbidding Colours heb leren kennen en jij niet?

Zelfs vroeger gekocht vanwege Forbidden Colours.

Ik kende Forbidden Colours vóór dit album, maar ik vind het de zwakste track; vergeleken met Orpheus of When the Poets Dreamed of Angels. Een beetje als een pepermuntje na een voortreffelijke maaltijd; voor sommigen een leuke geste, voor anderen (en mij) onnodig.

Ik vind Forbidden Colours een van de mooiste nummers die ik ken. Dat hij dan oorspronkelijk niet op dit album stond, of dat hij niet past binnen de sfeer van de plaat (waar ik het overigens niet mee eens ben), maakt me dan weinig uit.

Enig idee waar die tekst over gaat? Ik heb de film "Merry Christmas Mr. Lawrence" gemist...

volgens mij is het niet veel mensen duidelijk, kan niet zoveel erover vinden online, maar in een blog stelt iemand dat:

I never really gave much thought about the meaning of this lyric before; it’s only now as I enter it here that I think that it could be about the loss and regain of faith… I guess the fact that the song was from the Film “Merry Christmas Mr. Lawrence” always made me think that it was about either, belief in ones country and going to war with unquestioning faith in your leaders, or it is about Captain Yonoi’s love for Major Jack Celliers?

tja, ik vind t juist erg leuk als de betekenis van teksten me niet (gelijk) duidelijk is, kan ik er mn eigen interpretatie aan geven en er zelf wat van brouwen

of anders misschien toch maar eens die film kijken en zien of je erachter kan komen

Ik haal dit album en Brilliant Trees altijd door elkaar. Dus wat ik bij Brilliant Trees schreef geldt eigenlijk voor dit album! Dit album vind ik net nog iets beter dan Brilliant Trees! Heb het nu opstaan! Mmm....nostalgie

ik vind ze eigenlijk niet zo goed vergelijkbaar ...

briljante bomen is meer song-gericht, terwijl geheimen van de bijenkorf juist als een flow voorbijtrekt.

Ik vatte Forbidden Colours altijd op als het vertrouwen terugkrijgen in het leven zelf. Het blijft inderdaad toch een nummer waar je je eigen interpretatie aan kunt geven

EDIT: Ik vind dit album eigenlijk meer songgericht dan Brilliant Trees. Dát vind ik juist een album dat zich als een flow aan je voorbij trekt. Ook erg goed trouwens, al vind ik the Beehive wel nog wat beter.

forbidden colors ?

hmmm ... die hoort niet op de plaat thuis.
althans niet bij mij

Ik vind deze net wat beter dan Brilliant Trees. Ik heb wat minder met bomen.

Dat ga ik eens doen. Dat van die eigen interpretatie spreekt mij ook erg aan. Doe ik al jaren. Voor mij persoonlijk handelt dit over een onbereikbare liefde (A Lifetime Away From You). Veel teksten van Sylvian lenen zich voor vrije interpretatie. Bij navraag bij songschrijvers blijkt vaak dat zij zelf ook geen idee hebben waar het e.e.a. nou precies over gaat. Bedankt voor je research, Lin!

Ik had dit laatst naar pop veranderd, maar nu staat er weer rock/avant-garde rock, ok, daar kan ik mee leven, maar wat is hier avant-gardistisch aan weet degene die dit veranderd heeft zeker dat hij/zij deze release niet verward heeft met When Loud Weather Buffeted Naoshima ?????

idd, avant-garde...vreemd.
Pop is een mooie term voor dit album.

Zelfs rock vind ik niet passen bij dit album...niet mijn idee van een rockplaat in ieder geval. Pop is dan inderdaad wel de beste term lijkt me.

Pop? Denk dan meer aan de top 40 liedjes. Avant Garde past ook niet. Maar wat dan wel? Misschien moeten we af van die hokjes. Het meeste dat interessant is past er toch niet in. En wat voegt het toe?

Bij pop denk jij aan top 40, maar het is veel breder dan dat.

Ik bedoel: Kate Bush zul je niet ontkennen dat het popmuziek is en dat is nou ook niet de standaard top40 muziek, of wel dan?

Ik vind dit typisch een geval van een heel mooie pop-plaat.

uh ...

new age ?

Bij pop denk ik in ieder geval niet aan dit album van David Sylvian - en ik mis de behoefte muziek in hokjes te plaatsen, zie er het nut ook niet van in. Deze van Sylvian - om niet off topic te geraken - blijft van al zijn solowerk het best overeind, vind ik. Ook de rol van Sakamoto moet worden genoemd. Kennen jullie ook Blue Of Noon (b-kant Let The Happiness In)? Wat hij daar doet op de piano - geweldig.

Geweldig album.Prachtige minmale benadering en zeer smaakvolle nummers.Wel echt een herfstplaatje dit.Het beste wat Sylvian tot nu toe maakte.Zijn magnum Opus.

Dit album werd me op vocaal gebied aangeraden. Nou laat ik dan maar meteen mijn oordeel daarover neerzetten: het boeit me vocaal geenzins. Ik kan er, na meerdere luistebeurten, totaal niet aan wennen.
Ook muzikaal is het alles behalve plezant voor deze (ietwat verstokte) soulliefhebber. Maar ja, wie niet waagt...wie niet wint. Want er is immers genoeg rock die me wel bevalt.

Tja, ik denk dat de liefhebber van dit werk van Sylvian meer in de klassieke en/of jazz 'hoek' te vinden zal zijn. Misschien nog maar eens een poging wagen, Reijersen? Want 'soul' heeft het zeker!

De cd van Nine Horses is trouwens ook geniaal.

"We say that we're in love
While secretly wishing for rain"

God, wat een prachtige plaat.