David Sylvian - Secrets of the Beehive (1987)

September

ja? wat wil je daarmee zeggen?

Deze plaat na jaren stof te laten happen maar weer eens opgezet, en wat kan een opinie veranderen. Toen vond ik het een vrij saaie plaat, maar nu pas, ruim 15 jaar laten, valt het kwartje. Wat een prachtplaat, onbegrijpelijk dat ik dat toen niet hoorde. Het is bijna niet te doen om de mooiste nummers hieruit te zoeken maar toch springen Orpheus, The devil's own en Let the happiness in er voor mij uit, die stem.....

Op het moment dat ie uitkwam stukken gehoord bij Wim v. Putten's cd show.
Gelijk getaped natuurlijk.
Liefde op het eerste gezicht. Dit is nog steeds 1 van mijn favoriete albums.
Ik ben zeer gecharmeerd van het herfstachtige melanchonieke sfeertje op deze plaat.
En laten we wel wezen muziekliefhebbers; Forbidden Colours is 1 van de mooiste nummers ooit gemaakt.

Helemaaaaal mee eens.Blift allemaal prachtig

Een van de beste en mooiste albums die er zijn gemaakt m.i.
Mooie arrangementen van R.Sakamoto.Klinkt wat donker allemaal.En inderdaad Forbidden Colours is en blijft een van de mooiste nummers ooit gemaakt.

Dacht altijd dat 'briiant trees" niet te overtreffen was, maar dat doet deze toch wel.

Met 'Brilliant Trees' en 'Snow Borne Sorrow' van Nine Horses het beste albumwerk wat Sylvian als solo artiest heeft afgeleverd. Staan er op 'Brilliant Trees' monumentale werken als 'The Ink In The Well', 'Nostalgia' en 'Weathered Wall', dit album ademt een cohesieve melancholieke sfeer uit met juweeltjes als 'When Poets Dream Of Angels', 'Maria' en 'September'.

De muziek ademt de sfeer van The Bad Seeds uit; de begeleidingsband van Nick Cave. Wat zou ik dit album eens graag live willen horen; zelfs zonder de aan geplakte Forbidden Colours.
Laat toch weer eens de veelzijdigheid van David Sylvian horen.
Helaas na dit album hem een beetje uit het oog verloren. Misschien eens op zoek gaan naar recenter werk.

when poets dream of angels iserg mooi en de houtblazers op Let the Happiness in is gewoon hemels mooi.

eerste luisterbeurt en ik hoor er al een paar hoogtepunten in.

De eerste paar platen van David Sylvian waren echt prachtig, ook deze Secrets of the Beehive.

Ik was ook erg blij met de aanwzigheid van Forbidden colours, zijn samenwerking met Riuchi Sakamoto voor de film Merry christmas mr. Lawrence.

Toch vind ik de plaat nét even iets minder dan voorgangers Gone to earth en vooral Brilliant trees. Oorspronkelijk vond ik de cd ook vrij kort duren, al had volgens mij de eerste persing gelijk al Forbidden colours in de gelederen (nu staat er 'niet op elke versie van dit album aanwezig).

De geweldige sferen die Sylvian weet op te roepen, in combinatie met de (minimalistische) loepzuivere registratie van de muziekinstrumenten, is gewoon huiveringwekkend van de pracht die er van af straalt. Zeldzaam, vooral nummers als The boy with the gun en When poets dreamed of angels.

Volgens mij niet voor niets 's mans opus magnum genoemd. Voor mij toch een beetje de referentie CD van Sylvian. Niet dat ander werk in dezelfde lijn moet liggen maar hier ben ik meer van onder de indruk

5,0 Wat geweldig dat deze plaat zo erkend en gewaardeerd wordt door de mensen die stemmen en recenseren.
Ben al heel veel jaren adept van deze plaat en van Sylvian.
Completere zanger nog nooit ontdekt.
Bedenk de rauwe nichtenpunk van Japan en dan dit. Alsof een cirkel samen komt.

Op de CD wel, op de LP niet. Sylvian wilde dit eigenlijk niet op deze CD hebben, omdat het van een andere periode is, maar Foribidden Colours was alleen via een Import CD-single te vinden, dus ik denk een knieval naar de platenmaatschappij en de fans om dat ook in het Westen beschikbaar te krijgen. En je kon toen niet makkelijk via het internet iets kopen (want dat was er nog niet/nauwelijks).

In de geremasterde versie heeft Sylvian zijn kans schoon gezien het nummer er alsnog af te halen. Ik moet ook zeggen dat ik nu op mijn iPod het ook heb weggelaten (hoewel ik het een wereldsong vind) want het dissoneert met de rest van het album. Die nieuwe bonustrack heb ik eigenlijk ook altijd genegeerd.

Ja, ik had deze gelijk op cd, heb de LP niet meer gekend.

Je kunt je terecht afvragen of Forbidden colours wel of niet thuis hoort op Secrets of the Beehive, hoewel het nummer inderdaad van zeldzame klasse is.

Maar ja, past het wel qua sfeer e.d.? Officieel komt Forbidden colours ook natuurlijk van Merry Christmas mr. Lawrence.

Had hij dit zo moeten laten of zijn er andere cd's van David Sylvian waar Forbidden colours beter op zou passen?

Ik moet opeens denken aan een plaat van David Sylvian die alleen maar op cassette verscheen, in de jaren '80. Verscheen rond de tijd van Forbidden colours, maar ik kan niet op de titel komen. Ik mag toch hopen dat deze bizarre beslissing (alleen cassette) is omgezet naar een mooie cd?

Heb je een idee van de titel?

Nee helaas niet, het was wel de eerste keer dat ik afhaakte bij David Sylvian.

Rond die tijd wisselde Sylvian z'n "pop-projecten' af met meer experimenteel werk met Holger Czukay. Het zou kunnen dat je naar Älchemy; The Index of Possibilities hebt geluisterd, meestal lange instrumentale stukken.
Op zich mis ik in die stukken wel de structuur van de songs, maar is het "Sylvian"-stempel altijd wel aanwezig.

Dit album heb ik vorig weekend in een platenbeurs op de kop kunnen tikken en na 3x beluisteren vind ik dat een meesterwerk. Erg sfeervol, melancholiek dat mij doet denken aan een grauwe herfstdag. De arrangementen zijn sober maar avontuurlijk, gevarieerd en smaakvol en alle songs zijn ijzersterk en in het bijzonder het bijgevoegde Forbidden Colours. Een album die je op een late avond moet draaien en niet zal vervelen.

Jammer dat dit topic voor dit album een week te vroeg kwam, het zou bij mij nu op de 3e plaats gestaan hebben.

David Sylvian presenteert zich weer eens als groot zanger.
Muzikale omlijsting klinkt sober.
Al valt er genoeg te beleven.
Minimalisme dat reikt tot maximaal resultaat.
Een bouwwerk dat zich steen voor steen ontwikkeld.
Sylvian is de bouwvakker.
Zijn stem het cement.
Instrumenten als gereedschap.
Doordacht als een architekt.

Ik heb Secrets Of The Beehive altijd ervaren als een lang nummer.
Gevoelsmatig kabbelt het heerlijk voort.
Als een warme zomeravond.
Zittend op een zeilschip.
Voetjes in het heldere rivierwater.
Ondertussen de aardappelen aan het schillen.
Voor een heerlijke maaltijd.

Juist hierdoor wordt een stuk schoonheid gemist.
Sluit jezelf af van de buitenwereld.
Hoofdtelefoon op.
Liggend op bed.
Bewustwording van de vele geheimen.
Laat je niet weg zweven.
Ontwaak voor de diepe rust zijn intrede doet.
Slapen kan altijd nog.

Natuurlijk ben ik bevoorrecht.
Als liefhebber van Japan is dit de logische volgende stap.
Voor mij was Ghost eigenlijk al de aankondiging.
Deze zanger durfde het aan.
De keuze voor een eigen carrière.
Waarbij hier alles op zijn plek valt.

Mooi sfeerbeeld roep je hier mee op deric raven . Je slaat de spijker op zijn kop .
Mooi stukje . Deze plaat verdient dat ook .

Ten tijde dat ik dit album in huis haalde, leesde in graag Stephen King boeken, met sfeervolle muziek op de achtergrond. 2 zijn me daarvan altijd bijgebleven en hebben o.a Firestarter en It een geheel eigen kleur meegegeven...Nightride Home van Joni Mitchell en dit Secrets of the Beehive, hebben toen vaak mijn spelert gezien. Prachtige muziek, met die warme hypnotiserende stem van Sylvian, als ware het klankschalen op je lichaam.
Minder is Meer.

Erg mooi sfeervol album van David Sylvian en vooral vanwege Orpheus & Let The Happiness In al 4 sterren waard.
Ach, alles is al gezegd over dit album , ultieme herfstplaat.
Om het te beluisteren tijdens woon werkverkeer in de auto is dit niet zo geschikt heb ik ervaren, is wat mij betreft echt een luisterplaat : koptelefoon op en laat je meevoeren dan komt de plaat in alle pracht tot zijn recht.
En wat heeft David Sylvian toch een prachtstem.

Heb net dit album gekocht. Ik kom er alleen nou pas achter dat Forbidden Colours er niet op staat. Jammerrr.

Vreemd , ik heb mijn exemplaar al heel lang ( begin jaren 90) daar staat ie gewoon regulier op .
Toen was er nog amper sprake van bunustracks .
Misschien is er ondertussen iets veranderd met de rechten of iets dergelijks .
Het nummer komt eigenlijk uit de film Merry Christmas mr. Lawrence .
Het was oorspronkelijk van Ruici sakamoto , die veel met Sylvian werkte .

Erg jammer inderdaad voor je , Forbidden Colours is briljant .

Mijn versie van Secrets of the Beehive (van eind jaren '80) heeft óók gelijk Forbidden colours opgenomen. Ik wil nog wel eens zien of dit nummer inderdaad niet standaard tot de oorspronkelijke uitgave heeft behoord.

Overigens is er wel sprake van een nieuwe versie van Forbidden colours (ook niet onaardig) en juist tot mijn frustratie moest ik daarna later alsnog op zoek naar het echte werk, op de soundtrack van de film Merry Christmas mr. Lawrence.

Ik weet overigens niet of er erg veel opnames zijn van Sylvian met Riuchi Sakamoto maar wat ze hebben uitgebracht is van uitzonderlijk hoog niveau.

Ik heb de 'Digital Remastered' versie. Het laatste nummer is bij mij 'Promise (The Cult of Eurydicé)'. Ergens dacht ik dat dit gewoon 'Forbidden Colours' onder een andere naam was, omdat ik me niet kon voorstellen dat zo'n prachtig nummer niet op de remastered versie zou staan. Een beetje raar is het. Ook lastig stemmen. Ik heb toch het gevoel dat veel mensen dit album mede door dat nummer een hoge score geven (en terecht). De rest blijft natuurlijk ook heel mooi, maar toch.

Forbidden Colours was toegevoegd aan de eerste CD-release van dit album ook al stamt het uit een eerdere periode. Sylvian was er al nooit blij mee, maar het zal door platenmaatschappij (Virgin) om commerciële redenen gebeurd zijn. Forbidden Colours heeft dan ook niks muzikaal/ thematisch met de rest op dit album van doen.

Bij de release van de remaster van de CD is het vervangen door Promise/The Cult of Eurydice dat wel uit dezelfde opnameperiode stamt.

Integendeel, Forbidden colours hoort inderdaad helemaal niet bij dit album, zoals Aquila al zei, en de aanwezigheid ervan was voor mij eerder een reden om het album lager te waarderen, Blij dat het nu af is van de nieuwe uitgave.

Meningen verschillen natuurlijk. Het is wel de op twee na hoogst gewaardeerde track. Wel hoog voor een bonustrack.