menu

Beth Gibbons - Lives Outgrown (2024)

mijn stem
4,05 (209)
209 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Folk
Label: Domino

  1. Tell Me Who You Are Today (3:55)
  2. Floating on a Moment (5:26)
  3. Burden of Life (3:35)
  4. Lost Changes (5:41)
  5. Rewind (4:47)
  6. Reaching Out (4:15)
  7. Oceans (3:43)
  8. For Sale (4:25)
  9. Beyond the Sun (3:54)
  10. Whispering Love (6:10)
totale tijdsduur: 45:51
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
5,0
geplaatst:
De drie Portishead albums zijn van een ongelooflijke pracht dat je je afvraagt of die ooit nog te overtreffen zijn.

Toen Beth Gibbons haar album met Rustin Man uitbracht ervaarde ik die euforie een stuk minder. Een mooi album, zeker, maar ik miste toch net dat kleine beetje extra wat ik wel vond op de Portishead albums.

Aanvankelijk keek ik dan ook een beetje de kat uit de boom toen bekend werd dat Beth Lives Outgrown zou gaan uitbrengen, een album geheel onder haar eigen naam.
Maar daar brachten de singles wel verandering in: wat een mooie nummers zijn Floating on a Moment, Reaching Out en Lost Changes toch. Magisch bijna. Vanaf dat moment was het wel uitkijken naar dit album, en niet zo'n beetje ook.

Lives Outgrown lost die hoge verwachting gelijk al in met het openingsnummer Tell Me Who You Are Today dat iets sprookjesachtig kent. Daarna wordt het al wat donkerder en somberder op de eerst vrijgegeven Floating on a Moment waar ik soms een beetje het duo Air in ontwaar. Rewind is ook al zo'n opwindend avontuur: de term filmisch is hier wel op z'n plaats.

Het hele album slingert je alle kanten op en daar heeft Gibbons eigenlijk alleen maar haar stemgeluid voor nodig; de muzikale inkleuring maakt het vervolgens alleen maar mooier.

Breekbaar, mysterieus, ongrijpbaar en tegelijk aards en doorleefd. Ze is de jongste niet meer (volgend jaar wordt Beth Gibbons zestig) en dat hoor je terug. Het lijkt wel of Beth met het ouder worden alleen maar krachtiger en avontuurlijker overkomt.

Lives Outgrown geeft mij de spanning die Kate Bush ook bij mij weet op te roepen. Op geheel andere wijze wellicht, maar wel met een zelfde kracht en betovering (die strijkers!).

En als je een nummer als Lost Changes uitbrengt dan kan ik niet anders dan gewoon de volle mep uitdelen, want ook de rest doet er nauwelijks voor onder.

Wat een schitterend album!

avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beth Gibbons - Lives Outgrown - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beth Gibbons - Lives Outgrown
Beth Gibbons heeft de tijd genomen voor haar eerste echte soloalbum en levert met Lives Outgrown een fascinerend album af, dat opvalt met een intens en dynamisch geluid en natuurlijk met geweldige zang

Lives Outgrown van Beth Gibbons is zeker geen makkelijk album. De voormalige Portishead zangeres heeft haar eerste echte soloalbum, samen met de ervaren producer James Ford, voorzien van een zeer dynamisch geluid. De songs op het album klinken soms ingetogen, maar kunnen ook zeer rijk zijn georkestreerd of wat experimenteel zijn ingekleurd. Het levert een soms wat heftig geluid op met hoge spanningsbogen, wat iets vraagt van de zang van Beth Gibbons. Die zang is ook op Lives Outgrown weer van een bijzonder hoog niveau. De Britse muzikante zingt met veel gevoel en expressie en maakt van de songs op het album intense songs die echt van alles met je doen.

Lives Outgrown is feitelijk het eerste echte soloalbum van de Britse zangeres Beth Gibbons, na drie studioalbums en een live-album met Portishead, een album met Rustin Man (oftewel Talk Talk’s Paul Webb) en een album met Krzysztof Penderecki en het Polish Radio Symphony Orchestra. Dat is over een periode van precies dertig jaar misschien een wat schamele oogst, maar Beth Gibbons staat wel garant voor kwaliteit (al sprak het klassieke album mij persoonlijk wat minder aan).

Ook met Lives Outgrown heeft de Britse muzikante weer een bijzonder fascinerend album afgeleverd. Op haar nieuwe album werkt de Britse muzikante samen met de zeer ervaren producer James Ford, die de afgelopen jaren topalbums van onder andere Pet Shop Boys, Jessie Ware, Depeche Mode, Birdy, Florence + The Machine en Arctic Monkeys produceerde. De Britse producer pakt op Lives Outgrown flink uit en draagt bovendien stevig bij aan de muziek op het album met een flinke waslijst aan instrumenten.

In muzikaal opzicht is Lives Outgrown een spannend album. James Ford heeft veel tracks op het album voorzien van rijke orkestraties die worden gebruikt om de spanning op te bouwen of juist af te bouwen. De strijkers pakken af en toe flink uit, maar steeds als je denkt dat het wat veel begint te worden maken ze plaats voor akoestische gitaren of atmosferische synths. De tracks waarin de strijkers minder prominent aanwezig zijn zitten meestal wat complexer in elkaar en zijn voorzien van meer uitgesproken ritmes van voormalige Talk Talk drummer Lee Harris en opvallende baslijnen en gitaarlijnen.

Wanneer de akoestische gitaren domineren klinken de songs van Beth Gibbons folky, maar de Britse muzikante verwerkt ook flink wat invloeden uit onder andere de jazz op het album, dat ook opvallend beeldend klinkt. Zowel in productioneel als in muzikaal opzicht vliegen de hoogstandjes je om de oren, maar de soms rijke of juist experimentele klanken verdringen nooit de stem van Beth Gibbons.

De Britse muzikante zingt nog altijd met veel gevoel en expressie en bouwt ook met haar stem de spanning op en af. De meeste zangeressen zouden verzuipen in de rijke klankentapijten op Lives Outgrown, maar Beth Gibbons houdt zich makkelijk staande. De stem van de Britse muzikante wordt niet alleen gecombineerd met rijke en hier en daar bijna overdadige klanken, maar ook meer dan eens door zeer nadrukkelijk aanwezige achtergrondzang, die het overweldigende karakter van een aantal tracks op Lives Outgrown versterkt.

Producer James Ford heeft zich zeker niet ingehouden, maar het past allemaal prachtig bij de stem van Beth Gibbons, die zich gracieus maar ook ruw beweegt door de bijzondere muziek op het album. Het doet me qua avontuur en veelzijdigheid af en toe wel wat denken aan de muziek van Kate Bush, maar de unieke stem van Beth Gibbons geeft Lives Outgrown een uniek karakter.

De zang van de Britse muzikante viel in het verleden al op door de enorme intensiteit en dat doet de zang op het nieuwe album nog steeds. Het maakt van Lives Outgrown een heftig en soms zelf heel heftig album, wat nog eens wordt versterkt door de persoonlijke teksten over onder andere ouder worden en het verlies van dierbaren, maar momenten van rust en hoop en uiteindelijk fluitende vogeltjes zijn nooit ver weg, wat zorgt voor een bijzondere dynamiek. Beth Gibbons heeft heel lang gewerkt aan Lives Outgrown en het resultaat is echt prachtig. Erwin Zijleman

avatar van davevr
3,5
geplaatst:
Ik deel de hoera stemming niet helemaal. Ik heb de plaat nu een stuk of 10 keer geluisterd. Het is aan één kant een héél, héél goede plaat. Maar voor elk goed stuk is er ook een minder stuk.

Iedereen applaudiseert voor de moeilijkheidsgraad. Maar soms kan je kiezen voor de moeilijke optie terwijl dat niet nodig is. Dat levert je altijd wel een serieux op, en respect in de intellectuele kringen.

De producer heeft zich hier heel hard geamuseerd, en echt alles dicht geplamuurd met elk instrument dat hij kon vinden. Soms klinkt het dan echt onaards mooi, maar soms botst het dan wat. Beth Gibbons heeft een ongelooflijk goede stem, ze kan goede nummers en teksten schrijven. Maar het is soms te overdadig voor mij, bijna van die middeleeuwse muziek (Cranes hebben dat ook) . Bij Portishead en Rustin man had je de stilte in de muziek, die haar stem versterkte. Dat versterkte haar boodschap en stem. Spijtig dat we dat hier niet meer hebben. Dan was het een meesterwerk.

avatar van PaulKemp48
5,0
geplaatst:
En juist de percussie komt prima tot z'n recht mede door de spat zuivere opname! Zeer sterk album wat nu al m'n favoriet van 2024 is.

avatar van Slowgaze
3,5
geplaatst:
Waarom ik specifiek zo uitkeek naar een album van Beth Gibbons, terwijl ik Out of Season niet eens heb gehoord, ik weet het niet precies, behalve dat ik Portishead een warm hart toedraag. Maar ja, Beak> heb ik ook nooit geprobeerd, ik geef het toe (al ga ik echt lekker op die eerste Quakers). Ik heb het al eerder gezegd: ik kan me niet van de indruk onttrekken dat Lives Outgrown een nieuwe Portishead had moeten zijn. Gibbons solo is net te stuurloos: soms te behaagziek en soms te nodeloos dwars. Ze wil bewust niet als Portishead klinken, schijnt ze gezegd te hebben, en dan is 'Rewind' vervolgens heel erg 'Magic Doors'-achtig (en misschien ook daarom wel mijn favoriete nummer op de plaat).

Zoals davevr ook al zegt: de arrangementen zijn vaak te dichtgeplamuurd en dan wordt het hit and miss. 'Floating on a Moment' begint bijvoorbeeld interessant met die roestige gitaarlijn, misschien ook wel omdat ik er heel erg 'Mysterons' in hoor, maar dan komt er ook nog dat belachelijke kinderkoor bij en moet er in het outro ook nog eens een fluit bij; het is allemaal net té en tegen de grens van kitsch aan, terwijl Gibbons vooral iets heel authentieks neer probeert te zetten.

Dat is waar het vaker misgaat bij mij, zie ook de laatste platen van Damon Albarn en Kacey Musgraves: er is zo'n houding van 'luister naar mij, ik leg hier emotie in, dus jij moet het mooi gaan vinden'. (Even tussendoor: ik heb ooit iemand een liedje na vijf seconden horen afbreken omdat hij te emotioneel werd van het zingen over zijn ex; nou en, dacht ik, ben ik nu verplicht om die eerste vijf seconden mooi te vinden, of dat je er gewoon mee ophoudt?) Dan mis ik toch de onderkoeling, puntige composities, de hooks, beats, samples, scratches (eerste platen) en de krautrock (Third) van Portishead, als tegengewicht.

avatar van Kaaasgaaf
4,5
geplaatst:
Er hangt een vreemd gewicht aan deze plaat: hoe vaak ik hem ook draai, ik blijf het moeilijk vinden om te geloven dat-ie bestaat. Als dingen nét iets anders gelopen waren was-ie er niet geweest, het heeft echt maar een haartje gescheeld, en dat-ie er nou toch is verdienen we eigenlijk niet. Onzin natuurlijk, maar dat zijn gevoelens wel vaker. Het omgekeerde zal eerder het geval zijn: er is hier zo lang aan gesleuteld en overwogen, dat een verschijning (ooit, op een dag) onvermijdelijk was. Dat daar geen enkele haast bij zat, kwam de perfectionering alleen maar ten goede. Is dit een perfecte plaat dan? Gibbon’s delicate stem betovert automatisch alle omringende klanken tot iets heiligs, zou van een loeiende waterkoker nog een requiem maken. Het bijzondere van Lives Outgrown echter is dat de muziek bepaald geen bijzaak is - zoals die op Out of Season stiekem wel een beetje was, constateer ik nu met terugwerkende kracht althans door het contrast hiermee, en ik heb dat altijd een waanzinnig mooi album gevonden, maar vooral omdat het die Stem in een ander muzikaal landschap naar voren bracht dan we bij Portishead gewend waren - maar ditmaal vormen alle elementen net zo’n dwingende samenhang als bij haar mythische band, hoewel dan wel weer volstrekt opzichzelfstaand. De rode draad door ál haar werk blijft die haast tastbare melancholie, die miezert vanzelf goddelijk op ons neder zodra haar stem een ruimte vult. Die stem is vertrouwd maar nooit vanzelfsprekend, al is het maar omdat zij ons gerust een decenniumpje of twee laat smachten tot we haar weer mogen horen. Dat ik dit over twee nachtjes slapen live mag gaan horen, voelt al helemaal als een verkeerd begrepen belofte uit een hemelse koortsdroom. De muziek van deze plaat vormt een universum dat alleen sporadisch naar ander werk lijkt te verwijzen, maar vooral naar zichzelf verwijst. Het bestaat uit contrasten, tussen aards en hemels, licht en donker, groots en intiem, die nergens wringen maar als onbevattelijke vanzelfsprekendheden opgediend worden. Maar het mooiste nog wel: in alle ongrijpbare uniciteit staat dit album ook nog eens vol met melodieën die zich langzaam maar zeker zalig in je hoofd nestelen. Je zou er bijna van gaan geloven dat deze plaat toch echt bestaat...

avatar van tafkat
5,0
geplaatst:
Na het echt geweldige concert van vorige week nu toch ook die laatste halve ster erbij gedaan. De kans lijkt mij vrij klein dat dit album niet bovenaan mijn jaarlijstje eindigt.

Gast
geplaatst: vandaag om 15:38 uur

geplaatst: vandaag om 15:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.