Beyoncé - Cowboy Carter (2024)

Nee dat is Taylor.

Taylor van ajax zou ik niet zo 1,2,3 de grootste noemen, maar dat ben ik.

Dit album is juist niet overgeproduceerd, alle details en instrumenten zijn uitstekend te horen en staan prima in de mix, net als haar stem.

Flink wat nummers hierop lopen juist lekker door en zitten prima in elkaar.

Wat bedoel je met gehakketak?! De vergelijking met musicalliedjes is potsierlijk.

Zingen kan ze inderdaad. Hoe kom je in vredesnaam tot 1*?

Julian, 1,5* inmiddels? Beyonce is Taylor (van ajax) niet!

Ik neem vast kalmeringstabletten....

Ik zou gelijk een paardenmiddel nemen!

Ik ben een vd grootste Beyonce haters en heb al helemaal niets met country, maar ik ben eigenlijk best wel onder de indruk. Ik hoor voor het eerste sinds haar DC tijd emotie in een album terug. Hoor er ook wel de vroege geschiedenis van zwarte Amerikaanse muziek in terug. Heel mooi.

Dan kan jouw weerstand snel weggenomen worden: Ik las dat Beyoncé dit uitdrukkelijk geen country noemt. Zij wil dit album met deze diverse muziek geen label opplakken. Zijn jullie het toch eens.

Wat ik minder vind in jouw verhaal is dat je stelt dat zij drijft op de onderbuikgevoelens van racisme en dat ze die mobiliseert. Hoe kom je hier in vredesnaam op? Dit is toch echt de omgekeerde wereld. Op en na een optreden met de Dixie Chicks op de 50th CMA Awards kreeg juist zij te maken met racisme. Zij is juist een slachtoffer hiervan en dat terwijl zij opgroeide in Texas met ook country muziek:

How Beyoncé and the Chicks' CMAs Performance Inspired 'Cowboy Carter' - rollingstone.com

Ze is toch wel één van de meest toonaangevende muzikanten. Heel die country golf surft ze niet op mee, ze is er al een paar jaar mee bezig en ze heeft de golf neergezet. Kijk maar eens naar die kortfilm van haar zus Solange uit 2018 (of 2019) . Ook die black cowboy mythologie. Nu mythologie is misschien een verkeerd woord, het is geen mythe.

Ze rakelt vergeten, soms doelbewust vergeten, zwarte geschiedenis terug op and she owns it, ook muzikaal. Zie het optreden op coachella met die verwijzingen naar the Big Bands (and Fleetwood Mac).

Ze mengt haar afroamerikaanse afkomst met invloeden van haar omgeving, Houston, Texas. Ze gebruikt zaken zoals racisme, in dit geval het optreden met The Dixie Chicks en kanaliseert dit muzikaal.

Impressionant.

Daughter is exact de vocale uitmuntendheid die ik miste op Renaissance. Wat een stem heeft die vrouw, one of the few

Die stemverdeling na nog geen 20 stemmen
Polariserend plaatje.

Ja nogal. Een vrouwelijke wereldster die voor haar belangen opkomt, maakt waar ze zin in heeft en het ook zakelijk behoorlijk voor elkaar heeft. Nogal bedreigend voor een mensen in een bepaalde categorie.

Ik wist niet zo goed wat ik van Cowboy Carter moest verwachten. Renaissance vond ik geweldig, maar qua genre lag me dat ook. Met country heb ik niet bijzonder veel en Texas Hold ‘Em vond ik wel geinig, maar ook kitsch. Mijn zorg was dat een heel album in die stijl me niet op dezelfde manier zou kunnen boeien.

Maar wat een prachtig, bijzonder geheel is het geworden. Ik vind het creatief, divers, met regelmaat ontroerend (Protector en Just for Fun), en bovenal authentiek aan Beyoncé als artiest. Voor mij is dit de vijf sterren waard, er is niets meer wat ik als liefhebber te wensen heb. Dat ze zo polariseert is onontkomelijk, denk ik. Dat is nu eenmaal de keerzijde van succes. We zullen ook nooit weten hoe een plaat als deze ontvangen zou worden als ’ie door een relatief onbekende artiest zou zijn gemaakt, maar soms vraag ik het me wel af.

Voor nu ben ik vooral erg onder de indruk. Act III zal van goede huizen moeten komen.

Tjonge Beyonce maakt het me niet makkelijk....
Ik zat er serieus over te denken Cowboy Carter op vinyl aan te schaffen, dat zou dan mijn eerste Beyonce album op vinyl zijn. Maar nou lees ik net dat het album op vinyl ingekort is en enkele nummers ontbreken. Zo ontbreekt Ya Ya op de vinyl persing. Zó zonde, dit is mijns inziens het beste nummer op het album.
Jammer, dan misschien toch maar blijven streamen...

Eerste luisterbeurt viel me niet mee...
Verwachtingen waren toch wel hooggespannen door de overwegend goede kritieken.

Misschien op 'n later moment nog eens opzetten.

Gebeuren dit soort dingen vaker? Ik heb eigenlijk nog nooit zoiets gehoord. Bijzonder onvriendelijk naar de fans die vinyl verzamelen als je het mij vraagt.

Ik deel jouw mening ook wel over Ya Ya. Grappig nummer met die verwijzingen naar Nancy Sinatra en Beach Boys.

Het gebeurt niet zo vaak, maar soms dus wel.
Een reden kan zijn dat Beyonce deze nummers nog later aan het album heeft toegevoegd toen het album al bij de perser lag, maar waarschijnlijker is het, dat de nummer geskipt worden omdat het anders niet past op twee lp's, of de geluidskwaliteit niet ten goede komt. Hoe het ook zij, eeuwig zonde is het wel!

20 minuten per kant moet toch te doen zijn?

Nicki Minaj deed hetzelfde op haar laatste album. Ik vind juist dat een artiest de fans moet ‘belonen’ door nummers toe te voegen op vinyl die niet op de streamingsdiensten staan. En voor elke variant (alternatieve cover of andere kleur pressing) een extra bonustrack. Dat maakt het aanschaffen van vinyl toch veel leuker

Naar het schijnt zijn er inderdaad last minute wijzigingen geweest waaronder de tracklist, de hoes en zelfs de albumtitel. Op de ruggengraat van de CDs en vinyls schijnt "Act II: Beyincé" te staan, wat de geplande naam van het album zou zijn geweest.

Vandaag voor het eerst geluisterd en ik moet zeggen dat er veel ophef is om niks. Wat gitaren, een paard, een hoed, wat Willie Nelson features en een Jolene cover maken een album niet direct country. Een interessant album, maar het heeft vrijwel niks met country te maken (iets dat Beyonce zelf ook onderschrijft, meen ik).

De eerste 10 nummers zeg ik; ja damn wat een uniek spannend album dat toch wel echt geniaal geschreven is. Ik ben niet zo vaak te spreken over de uitvoeringen van Beyonce als zangeres, maar dit past bij haar. Voor mij meer dan veel van de slappe dance aftreksels van "act 1". Helaas gaat het album te lang door met slappe features van Miley en Post. Er staan nog wel een paar pareltjes op als "Flamenco" , toch verliest het album aan kracht de tweede helft.

De eerste keer dat ik een Beyonce album luister. Na alle ophef rond dit album en zelfs een NOS item waarin een groep linedancers om hun mening werd gevraagd werd ik toch nieuwsgierig. Wat een ophef om niets zeg, uiteraard zitten er wat countryinvloeden in, zelfs dolly en Willie doen mee, maar dit is toch in de verste verte geen countryalbum te noemen...
Wat het wel is; een verrassend goed album eigenlijk, nooit gedacht dat ik een week lang op de fiets naar mijn werk een Beyonce album zou luisteren. Geen muziek die voor mij lang meegaat, maar Beyonce valt mij alleszins mee. De tracks op het album lopen naadloos in elkaar over en er komt mij toch een pallet aan verschillende muziekstijlen voorbij, knap gedaan.

Een bijzonder album maar zoals zoveel met de echte populaire hitlijstmuziek raakt het mij ook weer niet, ik hoor de kwaliteit, vind het een week leuk en dan is het ook wel weer klaar.

In de dance-scene komt dit vrij vaak voor. Heb me hier laatst ook nog door laten vangen bij een LP-album. Altijd even de tracklist checken is het advies.

Mijn lievelingsnummers komen na de eerste 10 nummers, nl. Daughter, Ya Ya en Tyrant

In de tijd dat de CD de LP verdrong, dus in de jaren tachtig en negentig, kwam het veelvuldig voor dat de CD-versie één of meer bonustracks bevatte ten opzichte van de LP. Natuurlijk bedoeld om kopers over de streep te trekken voor de toen nog veel duurdere CD. Tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid, maar bij vinyl heb je voor extra tracks natuurlijk meer ruimte nodig, en dan kom je al snel uit op een kostenverhogende dubbel-LP, die dus vaak veel duurder is. Dat sommige artiesten en/of labels dan kiezen voor een enkele LP met minder tracks kan ik me dan nog voorstellen.

Maar in dit geval, met bijna tachtig minuten speeltijd, moest er sowieso een dubbelaar uitrollen, want de helft weglaten is natuurlijk geen optie. En dan ben ik het met je eens: 20 minuten speeltijd per plaatkant kan prima, zonder dat dat ten koste gaat van de geluidskwaliteit. Dat de dubbel-LP dus minder muziek bevat dan op de CD of de streamingdiensten, vind ik dus moeilijk te begrijpen. En eigenlijk niet uit te leggen als je een premiumprijs betaalt voor een premiumproduct.

Daughter vind ik ook erg mooi. Daar laat Beyonce echt horen dat ze bijzonder mooi kan zingen. Ya Ya wordt hier veel genoemd als een populair nummer, maar dit is niet helemaal mijn ding. Sowieso alle covers/bewerkingen van oude nummers hadden van mij niet gehoeven. Ik vind het makkelijk scoren en eigenlijk bij alle versies vind ik de originelen veel beter.