Nick Cave & The Bad Seeds - From Her to Eternity (1984)
mijn stem
333 stemmen
Australië
Rock
Label: Mute
-
Avalanche (5:13)
-
Cabin Fever! (6:12)
-
Well of Misery (5:25)
-
From Her to Eternity (5:34)
-
In the Ghetto * (4:07)
-
The Moon Is in the Gutter * (2:36)
-
Saint Huck (7:23)
-
Wings Off Flies (4:06)
-
A Box for Black Paul (9:42)
-
From Her to Eternity (1987) * (4:35)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
43:35
(54:53)
1
geplaatst: 7 oktober 2005, 21:43 uur
Tja, Oor riep dit uit tot album van het jaar in 1983, geloof ik.
Dat wordt toch even schrikken voor de nietsvermoedende koper.
Uitgebeende, rauwe grotestadsblues gespeeld op een manier waarop het orkest elk ogenblik uit elkaar kan vallen.
Absoluut a-commercieel en redelijk ontoegankelijk, toch voor die tijd.
Hoogtepunten : Avalanche(Cohen), In the ghetto(presley), de titelsong en A box for black Paul.
Dat wordt toch even schrikken voor de nietsvermoedende koper.
Uitgebeende, rauwe grotestadsblues gespeeld op een manier waarop het orkest elk ogenblik uit elkaar kan vallen.
Absoluut a-commercieel en redelijk ontoegankelijk, toch voor die tijd.
Hoogtepunten : Avalanche(Cohen), In the ghetto(presley), de titelsong en A box for black Paul.
0
geplaatst: 7 oktober 2005, 21:59 uur
"let me tell you about a girl.. she lives in room 29..." Alleen al voor de titelsong "From Her to Eternity" moét je de CD gewoon aanschaffen.. de dreigende piano die de hele song draagt, de drive die de song heeft... schitterende gewoon./...
Cabin Fever!!! Saint Huck!!! Avalanche!!! Cave doe croont als de beste op "In The Ghetto".... Het prachtige "The moon is in the gutter"...
Een van mijn favoriete Cave-albums zonder meer! De titeltrack staat er ook op in een tweede versie zoals die ook op de soundrack van "Der Himmel über Berlin" staat, waarin Cave & Co een guest appearance maken. In de film treedt Cave op, ... en dan die scene waar een van de Engelen Cave's gedachten aanhoort: "no, this time, I'm not going to tell them about girl..." en vervolgens inze: "Let me tell you about a girl... she lives in room 29"... Het optreden van Cave is trouwens belangrijk in de film, want het is daar dat de Engel Damiel, wanneer hij de van vlees en bloed is geworden eindelijk zijn Marion zal vinden...
Enfin, da's meer iets voor moviemeter
Cabin Fever!!! Saint Huck!!! Avalanche!!! Cave doe croont als de beste op "In The Ghetto".... Het prachtige "The moon is in the gutter"...
Een van mijn favoriete Cave-albums zonder meer! De titeltrack staat er ook op in een tweede versie zoals die ook op de soundrack van "Der Himmel über Berlin" staat, waarin Cave & Co een guest appearance maken. In de film treedt Cave op, ... en dan die scene waar een van de Engelen Cave's gedachten aanhoort: "no, this time, I'm not going to tell them about girl..." en vervolgens inze: "Let me tell you about a girl... she lives in room 29"... Het optreden van Cave is trouwens belangrijk in de film, want het is daar dat de Engel Damiel, wanneer hij de van vlees en bloed is geworden eindelijk zijn Marion zal vinden...
Enfin, da's meer iets voor moviemeter
0
geplaatst: 8 oktober 2005, 02:09 uur
Ja, een mooie scene is dat. Dit is denk ik mijn favoriete Cave- album. Heerlijk rauw een ongepolijst. En de lelijkste hoes ooit!
0
geplaatst: 20 juli 2006, 14:58 uur
dranky schreef:
Tja, Oor riep dit uit tot album van het jaar in 1983, geloof ik.
Dat wordt toch even schrikken voor de nietsvermoedende koper.
Uitgebeende, rauwe grotestadsblues gespeeld op een manier waarop het orkest elk ogenblik uit elkaar kan vallen.
Absoluut a-commercieel en redelijk ontoegankelijk, toch voor die tijd.
Hoogtepunten : Avalanche(Cohen), In the ghetto(presley), de titelsong en A box for black Paul.
Tja, Oor riep dit uit tot album van het jaar in 1983, geloof ik.
Dat wordt toch even schrikken voor de nietsvermoedende koper.
Uitgebeende, rauwe grotestadsblues gespeeld op een manier waarop het orkest elk ogenblik uit elkaar kan vallen.
Absoluut a-commercieel en redelijk ontoegankelijk, toch voor die tijd.
Hoogtepunten : Avalanche(Cohen), In the ghetto(presley), de titelsong en A box for black Paul.
precies hoe ik erover denk, heel ontoegankelijk maar heeft inderdaad een aantal hoogtepunten
0
geplaatst: 8 augustus 2006, 22:13 uur
Een gemiddelde van 3,63? Ongelooflijk, wat laag! Dit is samen met 'Your Funeral, My Trial' het beste werk van Cave. Dit is rauw en emotioneel, dit grijpt je bij de keel, zowel muzikaal als tekstueel. De blues van de jaren tachtig.
Bijna een 5, maar aangezien die Elvis-cover niet in het geheel past wordt het een 4,5.
Opmerking: op de oorspronkelijke plaat (vinyl) staat 'In the Ghetto' helemaal niet en 'The Moon is in the Gutter' evenmin. Deze nummers maken eigenlijk geen deel uit van het album zoals Cave het bedoelde.
Bijna een 5, maar aangezien die Elvis-cover niet in het geheel past wordt het een 4,5.
Opmerking: op de oorspronkelijke plaat (vinyl) staat 'In the Ghetto' helemaal niet en 'The Moon is in the Gutter' evenmin. Deze nummers maken eigenlijk geen deel uit van het album zoals Cave het bedoelde.
0
geplaatst: 8 augustus 2006, 22:43 uur
Ik zag dat ik zelf 2,5 had staan. Nu ben ik meer een liefhebber van het latere werk, maar 2,5 is echt te laag.
Deze cd ga ik eens flink draaien deze week en kijken of er toch meer in zit dan de ophoging naar 3* nu.
Het is zo'n cd die misschien onterecht stof aan het vergaren is.
Deze cd ga ik eens flink draaien deze week en kijken of er toch meer in zit dan de ophoging naar 3* nu.
Het is zo'n cd die misschien onterecht stof aan het vergaren is.
0
geplaatst: 8 augustus 2006, 23:48 uur
Nog steeds pakkend; is meer dan een blijvertje gebleken; maar album van het jaar; dat heeft me altijd verbaasd.
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 00:16 uur
In een jaar met het beste album van U2 nog wel en één van de beste bunnies.. maarja, van een blad als Oor vebaasd dat me niet 
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 00:21 uur
Vergeleken met From Her to Eternity zijn The Unforgettable Fire en Ocean Rain onbeduidende, emotieloze en karakterloze prutswerkjes, naar mijn bescheiden mening. Maar het is geen eerlijke vergelijking, natuurlijk: muziek die voortkomt uit emotie en talent (Cave) versus muziek die ontstaat uit valse pretenties en met heel veel hulp van handige producers (U2, Bunnymen).
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 00:31 uur
Ja, zo kan je iedere band wel afbranden die een kwaliteitsproduct probeert af te leveren met behulp van voor handen zijnde techniek en goede musici..
Moeten we dan allemaal naar straatmuzikanten gaan luisteren die op hun tweesporenrecordertje hun tandeloos gekras hebben staan opnemen
Daarbij trek ik die valse pretenties erg in twijfel... Niks tegen Cave verder (mooie muziek gemaakt), maar de pretentie druipt van die man af!
Moeten we dan allemaal naar straatmuzikanten gaan luisteren die op hun tweesporenrecordertje hun tandeloos gekras hebben staan opnemen
Daarbij trek ik die valse pretenties erg in twijfel... Niks tegen Cave verder (mooie muziek gemaakt), maar de pretentie druipt van die man af!
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 00:37 uur
Wat is dat toch met fans van Cave: Har man; Cave is jouw ding, ben zelf ook geen U2 of konijnemannetjes liefhebber; maar kom op: niet zo neerbuigend over die twee. Zijn goede albums in their own right.
Voor mij was het het jaar van The Gun Club ( Las Vegas Story) en natuurlijk de onovertroffen ( voor mij dan )
OVER THE EDGE van The Wipers; en dat is dan weer mijn ding.
Voor mij was het het jaar van The Gun Club ( Las Vegas Story) en natuurlijk de onovertroffen ( voor mij dan )
OVER THE EDGE van The Wipers; en dat is dan weer mijn ding.
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 00:47 uur
Oldfart, ik wil helemaal niet 'neerbuigend' zijn. Deze plaat heeft veel voor mij betekend (en doet dat nog steeds). Daarom schiet ik misschien wat in de verdediging, maar ik bedoel er niets verkeerds mee. The Las Vegas Story vond ik ook geweldig, trouwens.
Orbit, ik heb het niet over de persoon Nick Cave en hoe hij zich de laatste jaren voordoet. Hij is ook erg veranderd, trouwens.
The Unforgettable Fire en Ocean Rain staan al jarenlang te verstoffen hier in de kast. Pak ik ze nog eens, zoals ik vanavond even gedaan heb, dan verdwijnen ze al gauw weer van de platenspeler. Destijds vond ik het inderdaad ook wel 'kwaliteitsproducten afgeleverd met behulp van voor handen zijnde techniek en goede musici'. Maar als ik die platen nu weer beluister, dan klinken ze in mijn oren hopeloos gedateerd. En aangezien er behalve die 'kwaliteit' en 'techniek' niets gebracht werd, blijft er nu (voor mij) niets over: geen passie, geen authenticiteit, geen emotie. Voor mij is die muziek nietszeggend geworden. Leuke gitaarpop die als achtergronddeuntje kan dienen is sindsdien nog genoeg gemaakt, daarvoor haal ik die oudjes van U2 en de konijnenmannetjes niet weer uit de kast.
From Her to Eternity daarentegen heeft de tand des tijds doorstaan: nog steeds even indrukwekkend, voor mij. En trouwens, wilde jij beweren dat dit geen 'kwaliteitsproduct' zou zijn qua techniek en musici? Dat kun je toch echt niet staande houden. The Bad Seeds bestonden uit louter uitmuntende muzikanten en de productie door Flood en Tony Cohen was uitmuntend. Bepaald geen kleintjes trouwens, die producers.
Natuurlijk begrijp ik dat niet iedereen van dit soort duistere, zware, misschien wat moeilijk toegankelijke muziek houdt. Maar een 'kwaliteitsproduct' is From Her to Eternity wel degelijk, of je er nu van houdt of niet. En het rechtvaardigt al helemaal geen verwijzing naar straatmuzikanten met tweesporenrecordertjes. (Overigens heeft Daniel Johnston met nog veel minder materiaal dan een tweesporenrecordertje prachtig materiaal afgeleverd, maar dat is weer een heel ander verhaal.)
Orbit, ik heb het niet over de persoon Nick Cave en hoe hij zich de laatste jaren voordoet. Hij is ook erg veranderd, trouwens.
The Unforgettable Fire en Ocean Rain staan al jarenlang te verstoffen hier in de kast. Pak ik ze nog eens, zoals ik vanavond even gedaan heb, dan verdwijnen ze al gauw weer van de platenspeler. Destijds vond ik het inderdaad ook wel 'kwaliteitsproducten afgeleverd met behulp van voor handen zijnde techniek en goede musici'. Maar als ik die platen nu weer beluister, dan klinken ze in mijn oren hopeloos gedateerd. En aangezien er behalve die 'kwaliteit' en 'techniek' niets gebracht werd, blijft er nu (voor mij) niets over: geen passie, geen authenticiteit, geen emotie. Voor mij is die muziek nietszeggend geworden. Leuke gitaarpop die als achtergronddeuntje kan dienen is sindsdien nog genoeg gemaakt, daarvoor haal ik die oudjes van U2 en de konijnenmannetjes niet weer uit de kast.
From Her to Eternity daarentegen heeft de tand des tijds doorstaan: nog steeds even indrukwekkend, voor mij. En trouwens, wilde jij beweren dat dit geen 'kwaliteitsproduct' zou zijn qua techniek en musici? Dat kun je toch echt niet staande houden. The Bad Seeds bestonden uit louter uitmuntende muzikanten en de productie door Flood en Tony Cohen was uitmuntend. Bepaald geen kleintjes trouwens, die producers.
Natuurlijk begrijp ik dat niet iedereen van dit soort duistere, zware, misschien wat moeilijk toegankelijke muziek houdt. Maar een 'kwaliteitsproduct' is From Her to Eternity wel degelijk, of je er nu van houdt of niet. En het rechtvaardigt al helemaal geen verwijzing naar straatmuzikanten met tweesporenrecordertjes. (Overigens heeft Daniel Johnston met nog veel minder materiaal dan een tweesporenrecordertje prachtig materiaal afgeleverd, maar dat is weer een heel ander verhaal.)
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 01:29 uur
Ik heb dat lijstje van '84 nog een keer de revue laten passeren ( als geheugensteun); From Here to.... was/ is zeker een van de betere albums dat jaar. Top 5 zou ik zeggen; maar ik draai hem net zo weinig als die van dat spionagevliegtuig en die echo ( Nee, nee zijn van mijn vriendin : echt wel). Moet ik maar eens wat aan gaan doen
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 02:24 uur
Har schreef:
Oldfart, ik wil helemaal niet 'neerbuigend' zijn. Deze plaat heeft veel voor mij betekend (en doet dat nog steeds). Daarom schiet ik misschien wat in de verdediging, maar ik bedoel er niets verkeerds mee. The Las Vegas Story vond ik ook geweldig, trouwens.
Orbit, ik heb het niet over de persoon Nick Cave en hoe hij zich de laatste jaren voordoet. Hij is ook erg veranderd, trouwens.
The Unforgettable Fire en Ocean Rain staan al jarenlang te verstoffen hier in de kast. Pak ik ze nog eens, zoals ik vanavond even gedaan heb, dan verdwijnen ze al gauw weer van de platenspeler. Destijds vond ik het inderdaad ook wel 'kwaliteitsproducten afgeleverd met behulp van voor handen zijnde techniek en goede musici'. Maar als ik die platen nu weer beluister, dan klinken ze in mijn oren hopeloos gedateerd. En aangezien er behalve die 'kwaliteit' en 'techniek' niets gebracht werd, blijft er nu (voor mij) niets over: geen passie, geen authenticiteit, geen emotie. Voor mij is die muziek nietszeggend geworden. Leuke gitaarpop die als achtergronddeuntje kan dienen is sindsdien nog genoeg gemaakt, daarvoor haal ik die oudjes van U2 en de konijnenmannetjes niet weer uit de kast.
From Her to Eternity daarentegen heeft de tand des tijds doorstaan: nog steeds even indrukwekkend, voor mij. En trouwens, wilde jij beweren dat dit geen 'kwaliteitsproduct' zou zijn qua techniek en musici? Dat kun je toch echt niet staande houden. The Bad Seeds bestonden uit louter uitmuntende muzikanten en de productie door Flood en Tony Cohen was uitmuntend. Bepaald geen kleintjes trouwens, die producers.
Natuurlijk begrijp ik dat niet iedereen van dit soort duistere, zware, misschien wat moeilijk toegankelijke muziek houdt. Maar een 'kwaliteitsproduct' is From Her to Eternity wel degelijk, of je er nu van houdt of niet. En het rechtvaardigt al helemaal geen verwijzing naar straatmuzikanten met tweesporenrecordertjes. (Overigens heeft Daniel Johnston met nog veel minder materiaal dan een tweesporenrecordertje prachtig materiaal afgeleverd, maar dat is weer een heel ander verhaal.)
Oldfart, ik wil helemaal niet 'neerbuigend' zijn. Deze plaat heeft veel voor mij betekend (en doet dat nog steeds). Daarom schiet ik misschien wat in de verdediging, maar ik bedoel er niets verkeerds mee. The Las Vegas Story vond ik ook geweldig, trouwens.
Orbit, ik heb het niet over de persoon Nick Cave en hoe hij zich de laatste jaren voordoet. Hij is ook erg veranderd, trouwens.
The Unforgettable Fire en Ocean Rain staan al jarenlang te verstoffen hier in de kast. Pak ik ze nog eens, zoals ik vanavond even gedaan heb, dan verdwijnen ze al gauw weer van de platenspeler. Destijds vond ik het inderdaad ook wel 'kwaliteitsproducten afgeleverd met behulp van voor handen zijnde techniek en goede musici'. Maar als ik die platen nu weer beluister, dan klinken ze in mijn oren hopeloos gedateerd. En aangezien er behalve die 'kwaliteit' en 'techniek' niets gebracht werd, blijft er nu (voor mij) niets over: geen passie, geen authenticiteit, geen emotie. Voor mij is die muziek nietszeggend geworden. Leuke gitaarpop die als achtergronddeuntje kan dienen is sindsdien nog genoeg gemaakt, daarvoor haal ik die oudjes van U2 en de konijnenmannetjes niet weer uit de kast.
From Her to Eternity daarentegen heeft de tand des tijds doorstaan: nog steeds even indrukwekkend, voor mij. En trouwens, wilde jij beweren dat dit geen 'kwaliteitsproduct' zou zijn qua techniek en musici? Dat kun je toch echt niet staande houden. The Bad Seeds bestonden uit louter uitmuntende muzikanten en de productie door Flood en Tony Cohen was uitmuntend. Bepaald geen kleintjes trouwens, die producers.
Natuurlijk begrijp ik dat niet iedereen van dit soort duistere, zware, misschien wat moeilijk toegankelijke muziek houdt. Maar een 'kwaliteitsproduct' is From Her to Eternity wel degelijk, of je er nu van houdt of niet. En het rechtvaardigt al helemaal geen verwijzing naar straatmuzikanten met tweesporenrecordertjes. (Overigens heeft Daniel Johnston met nog veel minder materiaal dan een tweesporenrecordertje prachtig materiaal afgeleverd, maar dat is weer een heel ander verhaal.)
Voor mij ligt dat andersom, ik houd juist van muziek met een beetje effect en (noem het wat je wil) bombast. Ik draai de echo's dus veel vaker dan het imo. vaak primitieve Cave. Vind het ook echt niet gedateerd (zeker niet aangezien de meeste bandjes van nu weer massaal teruggrijpen naar effectbejag en bombast
). Gedateerd is sowieso erg relatief, alles is al eens gedaan en overgedaan.. the beatles zijn dus ook gedateerd, if you catch my drift Daarnaast vind ik de musici van zowel U2 als the bunnies erg accomplished. The edge heeft een markant maar hemels gitaargeluid, hetzelfde geldt voor de stem van McCulloch en het gitaargeluid van Sergeant. Dat ze het komplete scala van hun opnamestudio niet hebben geschuwd vind ik alleen maar een pré eigenlijk. Dat hebben de beatles tenslotte ook niet gedaan om maar wat artiesten te noemen
Tenslotte ben ik een groot liefhebber van Cave's eerste platen (t/m Let Love In), en ik probeer deze dan ook zeker niet zwak af te schilderen (The Carny en The Mercy Seat zijn twee van mijn favoriete nummers allertijden en Blixa is my main man!). Maar ik ben een beetje allergisch voor meningen van mensen die de puurheids-standaard erop nahouden en alles wat zgn. 'kloten' heeft menen te kunnen onderscheiden van wat in hun ogen facademuziek is (daarom vond ik Oor ook altijd zo'n ouwe lullenblad
). Zo simpel zit het nu ook weer niet in elkaar. Effect en bombast hoeft bijzonder goed gemaakte muziek niet in de weg te staan (nogmaals, zie de beatles).
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 02:39 uur
orbit schreef:
Maar ik ben een beetje allergisch voor meningen van mensen die de puurheids-standaard erop nahouden en alles wat zgn. 'kloten' heeft menen te kunnen onderscheiden van wat in hun ogen facademuziek is.
Maar ik ben een beetje allergisch voor meningen van mensen die de puurheids-standaard erop nahouden en alles wat zgn. 'kloten' heeft menen te kunnen onderscheiden van wat in hun ogen facademuziek is.
Daar kun je mij echt niet van betichten. Ik gaf puur een persoonlijke mening en gaf dat ook duidelijk aan ("naar mijn mening", "klinkt in mijn oren als...", etcetera). Ik wil niemand afvallen en wil zeker niet doen alsof mijn smaak 'beter' zou zijn dan die van wie dan ook. En wat die 'puurheidsstandaard' betreft: bepaalde muziek komt op mij nu eenmaal oprechter over dan andere muziek die naar mijn idee meer 'gemaakt' klinkt - en vaak gaat míjn voorkeur dan uit naar het eerste (maar ook niet altijd - mijn smaak is breed). Verder zou ik niet weten wat 'puur' zou moeten inhouden.
Ik ben een nieuwkomer op MuMe, maar ik denk dat je in de loop van de tijd wel zult merken dat je mij beslist niet kunt rekenen tot "mensen die de puurheids-standaard erop nahouden en alles wat zgn. 'kloten' heeft menen te kunnen onderscheiden van wat in hun ogen facademuziek is". Ik neem je eerlijk gezegd ook wel een beetje kwalijk dat je mij daarvan beticht alléén op basis van mijn mening over dit album van Cave. Een mening die simpelweg uit mijn hart komt, omdat deze plaat - zoals ik eerder al aangaf - veel voor mij betekent.
Erg jammer dat jij, alleen omdat ik persoonlijk deze plaat hoger inschat dan de platen van U2 en Echo & the Bunnymen die jij noemde, het nodig vindt mij meteen te gaan (dis)kwalificeren als één van die 'puristen' waar jij allergisch voor bent.
0
geplaatst: 9 augustus 2006, 12:40 uur
Ehm, ik wil je ook niet in de 'har'en vliegen hoor
Maar een opmerking als 'Maar het is geen eerlijke vergelijking, natuurlijk: muziek die voortkomt uit emotie en talent (Cave) versus muziek die ontstaat uit valse pretenties en met heel veel hulp van handige producers (U2, Bunnymen)' vind ik wel degelijk getuigen van hetgeen ik dus beschreef over de puurheidsstandaard (of hoe je het wil noemen). Ik vind U2 en zeker the bunnymen wel wat meer dan handig gemanipuleerde marketing van producers.. Persoonlijk heb ik er veel mee, ik vind het bijzonder goed gemaakte muziek waar de originaliteit en het songwritings-vernuft vanaf druipt. Beetje jammer dat jij dat in een zo'n bruusk geformuleerde zin wegkwalificeert. Bij heel veel andere bands was ik het misschien wel met je eens geweest, maar in dit geval vond ik het gewoon onzin..
Maar laten we het niet verzanden in een discussie over de kwaliteiten van andere bands, het ging over the caveman en die vind ik dus wel degelijk zwaar OK (net zoals the bunnymen en de oude U2 ). Ik moet deze plaat overigens weer eens beluisteren, want die staat tot mijn schande onder een dikke laag stof in mijn kast.
Maar een opmerking als 'Maar het is geen eerlijke vergelijking, natuurlijk: muziek die voortkomt uit emotie en talent (Cave) versus muziek die ontstaat uit valse pretenties en met heel veel hulp van handige producers (U2, Bunnymen)' vind ik wel degelijk getuigen van hetgeen ik dus beschreef over de puurheidsstandaard (of hoe je het wil noemen). Ik vind U2 en zeker the bunnymen wel wat meer dan handig gemanipuleerde marketing van producers.. Persoonlijk heb ik er veel mee, ik vind het bijzonder goed gemaakte muziek waar de originaliteit en het songwritings-vernuft vanaf druipt. Beetje jammer dat jij dat in een zo'n bruusk geformuleerde zin wegkwalificeert. Bij heel veel andere bands was ik het misschien wel met je eens geweest, maar in dit geval vond ik het gewoon onzin..
Maar laten we het niet verzanden in een discussie over de kwaliteiten van andere bands, het ging over the caveman en die vind ik dus wel degelijk zwaar OK (net zoals the bunnymen en de oude U2
). Ik moet deze plaat overigens weer eens beluisteren, want die staat tot mijn schande onder een dikke laag stof in mijn kast.
0
geplaatst: 10 augustus 2006, 14:49 uur
Na er van de week een halfje boven op gegooid te hebben doe ik dat vandaag nog maar eens.
Misschien de laatste tijd te veel "mooie, sfeervolle" cd's gehoord. Hierdoor viel het rauwe dat van deze cd afspat wat beter dan in het verleden (luisteren door de koptelefoon hielp hier ook bij).
Het latere werk zal deze cd wel nooit gaan benaderen voor mij, maar feit is dat ik nu meer plezier beleef aan From Her to Eternity dan ooit
Misschien de laatste tijd te veel "mooie, sfeervolle" cd's gehoord. Hierdoor viel het rauwe dat van deze cd afspat wat beter dan in het verleden (luisteren door de koptelefoon hielp hier ook bij).
Het latere werk zal deze cd wel nooit gaan benaderen voor mij, maar feit is dat ik nu meer plezier beleef aan From Her to Eternity dan ooit
0
shappy1010
geplaatst: 10 augustus 2006, 14:56 uur
Har als je meteen op tilt slaat bij kritieken op de eerste de beste artiest die jij goed vind, dan staat je nog een leuke tijd hier te wachten! Welkom bij MuMe!
0
geplaatst: 26 oktober 2006, 11:00 uur
Schitterend ouder werk van Mr Cave. (neigend naar the birthday party-dagen) Ikwas vanaf de eerste luistersessie verkocht. Toen op cassette, sinds kort eindelijk op cd want de tape is nog enkel een ruis...
lekker rauw!
lekker rauw!
0
geplaatst: 29 maart 2007, 14:34 uur
Toch grappig hoe ik het elke keer weer voor elkaar krijg om absolute pareltjes in de popmuziek zo lang over het hoofd te zien. De enige studioplaat van Cave die ik nog niet kende blijkt meteen één van z'n beste te zijn.
Nummers als Saint Huck en A Box for Black Paul horen met gemak bij de beste 10 Cave-nummers ooit. 4,5*
Nummers als Saint Huck en A Box for Black Paul horen met gemak bij de beste 10 Cave-nummers ooit. 4,5*
0
geplaatst: 29 maart 2007, 18:20 uur
HammerHead schreef:
Toch grappig hoe ik het elke keer weer voor elkaar krijg om absolute pareltjes in de popmuziek zo lang over het hoofd te zien. De enige studioplaat van Cave die ik nog niet kende blijkt meteen één van z'n beste te zijn.
Nummers als Saint Huck en A Box for Black Paul horen met gemak bij de beste 10 Cave-nummers ooit. 4,5*
Toch grappig hoe ik het elke keer weer voor elkaar krijg om absolute pareltjes in de popmuziek zo lang over het hoofd te zien. De enige studioplaat van Cave die ik nog niet kende blijkt meteen één van z'n beste te zijn.
Nummers als Saint Huck en A Box for Black Paul horen met gemak bij de beste 10 Cave-nummers ooit. 4,5*
Hammerhead heeft het licht gezien 
0
geplaatst: 29 maart 2007, 22:36 uur
Avalanche blijft in de uitvoering van Cave een mooi dreigend nummer; duidelijk uitgevoerd met een link naar zijn Birthday Party periode.
In The Ghetto daar in tegen klinkt erg lief, en neigt veel naar het origineel, maar dan toch weer echt Cave.
Als Cave een nummer cover-ed, weet hij er telkens weer iets extra's aan toe te voegen
In The Ghetto daar in tegen klinkt erg lief, en neigt veel naar het origineel, maar dan toch weer echt Cave.
Als Cave een nummer cover-ed, weet hij er telkens weer iets extra's aan toe te voegen
0
geplaatst: 16 april 2007, 17:21 uur
Nog zo'n top 10 album waarbij ik het heb verzuimt er een bericht te plaatsen 
.
Van mijn 3 Cave albums (deze+Murder+Henry's)vind ik dit de beste. De echte schoonheid van de nummers vind ik hier nogal moeilijk uit te leggen. De Charme van de nummers is dan ook voor het leeuwendeel te danken aan de manier waarop Cave zingt/schreeuwt/praat/kraait. Over het algemeen vind ik voor Cave gelden dat: hoe harder/meer hij schreeuwt, hoe beter zijn nummers.
Avalance, Cabin Fever! en From Her to Eternity zijn werkelijk hoogtepunten op dit album wil het niet dat Saint Huck en A Box for Black Paul hier nog eens over heen gaan. Én dat de overige nummers er dan niet eens tussen misstaan.
5* From He-e-e-e-e-e-r to-o-o-o-o Ete-e-e-e-e-ernity
.Van mijn 3 Cave albums (deze+Murder+Henry's)vind ik dit de beste. De echte schoonheid van de nummers vind ik hier nogal moeilijk uit te leggen. De Charme van de nummers is dan ook voor het leeuwendeel te danken aan de manier waarop Cave zingt/schreeuwt/praat/kraait. Over het algemeen vind ik voor Cave gelden dat: hoe harder/meer hij schreeuwt, hoe beter zijn nummers.
Avalance, Cabin Fever! en From Her to Eternity zijn werkelijk hoogtepunten op dit album wil het niet dat Saint Huck en A Box for Black Paul hier nog eens over heen gaan. Én dat de overige nummers er dan niet eens tussen misstaan.
5* From He-e-e-e-e-e-r to-o-o-o-o Ete-e-e-e-e-ernity
0
Gish
geplaatst: 22 juli 2007, 15:54 uur
Het eerste solowerk van Cave, en goed beschouwd een van zijn beste albums. Rauw en recht voor zijn raap.
*****
*****
0
geplaatst: 11 november 2007, 20:38 uur
Paalhaas schreef:
Ja, een mooie scene is dat. Dit is denk ik mijn favoriete Cave- album. Heerlijk rauw een ongepolijst. En de lelijkste hoes ooit!
Ja, een mooie scene is dat. Dit is denk ik mijn favoriete Cave- album. Heerlijk rauw een ongepolijst. En de lelijkste hoes ooit!
Ja, wat is de hoes verdraaid afgrijselijk
En wat is die muziek tevens verdomd lelijk. Maar lelijk op een onfatsoenlijk mooie manier. Ha - ja De plaat klinkt alsof ze opgevat werd als een soort equivalent van een low-budget horrorfilm. Neem nu die cover van Leonard Cohen: "Avalanche" - nou, het origineel verbleekt bij deze versie. Niet dat die Cohen een mindere troubadour zou wezen (God nee - zelden zo iemand prangend weten zingen over "foute" emoties). Maar de manier waarop Cave snèèrt: "Do not dress in those rags, my dear - I know you're not poor." Prachtig, prachtig
c-moon had het al eerder over "From Her To Eternity". Wel, er kan niet genoeg gesproken worden over dat nummer. Uiterst obsessief & addictief gebracht: "This desire to possess her." Ja, mensen - die duistere kanten van de mens, een mens kan er prangende liedjes over maken (tegenwoordig van 9 tot 17 uur voor de heer Cave
).* denotes required fields.