Nick Cave & The Bad Seeds - From Her to Eternity (1984)

Fijn, TJN, dat je naast al het obscure werk van Cold Meat Industry ook Nick Cave waardeert. Ikzelf heb beide partijen in mijn kast staan en ze complementeren elkaar op wonderbaarlijke wijze.

Ik doe er dan op een regenachtige zondagnamiddag vaak ook nog een scheut Tom Waits bij ("Rain dogs" en "Swordfishtrombones" om te beginnen) en Swans (denk aan "The great annihilator" en "Soundtracks for the blind") en mijn dag kan niet meer stuk - misschien ook iets voor u?

Stukje Beefheart er nog bij misschien?

Zo'n nummer als Cabin fever doet wel aan Beefheart denken

Maar daar waar een artiest als Cave je bij je strot grijpt en je meesleept, daar blijft Beefheart toch vooral steken bij artsy-fartsy gedoe en te opzichtig 'anders willen zijn'. Daar onderscheidt zich de meester van de leerling.

Vreemd. Ik denk niet dat Captain Beefheart iets van Nick Cave heeft hoeven leren. Cave is ook 16 jaar jonger.

Ik denk andersom ook niet dat Cave veel heeft geleerd van die clown..

U is zeker geen fan.

Dat van de 'meester' en de 'leerling' bedoelde ik uiteraard figuurlijk. Ik wilde alleen wijzen op de 'ernst' (wat een rotwoord eigenlijk) van Cave's muziek, tegenover die van Beefheart die w.m.b. nogal een hoog 'curiositeitsgehalte' heeft.

Die twee gaan inderdaad goed samen. Ik denk datzowel Cave als Beefheart de titel meester ruimschoots verdient hebben. Met From Here To Eternity heeft Cave wat mij betreft een sprong gemaakt. Ongeloofelijk wat een plaat.

Van Swans ken ik niet veel. Ik heb het nummer In My Garden ergens op tape staan, heerlijk vaag nummer. Als Swans een hele plaat met nummers zou maken als dit dan ben ik daar heel nieuwsgierig naar. Laatst heb ik hen nieuwe album beluisterd en dat vind ik ook super, echt even anders muziek maken. Verre van mainstream. Wat me tegenstaat is geschreeuw, dat is niet mijn ding.

Laatst naar een festival geweest waar een aantal acts vanuit het label Loki Foundation hun ding kwamen doen. Circular was daar één van. Erg lekker. Zweven in het donker. Hugo Race, iets totaal anders, vind ik er ook bij passen. The Goldstreet Sessions bijvoorbeeld. The legendary Pinkdots?

Captain Beefheart, daar ben ik nog niet aan toegekomen. Mijn installatie die in de woonkamer staat is erg kritisch wat betreft pop en rock muziek maar boven heb ik sinds kort een kamertje ingericht waar ook weer ruimte is voor de langspeelplaat. Daar klinkt pop en rock beter. Dus als ik nu platen tegenkom en mijn budget laat het toe.. zal ik Beefheart niet laten staan.

Ik zou niet weten waar Cave bij deze plaat de mosterd vandaan heeft gehaald. Het is punk, jazz, blues en rock in een sausje denk ik.

TJN... Van Swans ken je niet veel? Ach ach, wat pijnlijk. Albums als The great annihilator en Soundtracks for the blind zijn prachtig. En het nummer 'Coward' uit de vroege periode grijpt je bij je strot. (Zie youtube voor een live versie ervan...)

Overigens heeft Swans frontman Michael Gira ooit een geweldig, shockerend boek (The Consumer) geschreven waar Nick Cave als collegaschrijver weer heel enthousiast over was.

Zo zie je maar weer, het wereldje van de rock 'n' roll is kleiner dan je denkt, iedereen kent iedereen, het gras is daadwerkelijk overal groener, en de cirkel is rond.

Pijnlijk is het voor mij nog niet geweest maar zodra ik iets van ze tegenkom probeer ik wat van dit duistere lijden mee te krijgen.

Zoals Cave, op deze plaat, bovengronds blijft zo gaan de Swans naar mijn mening de helse diepte in. Ik denk dat ik daar in 88' niet aan toe was en heb daarom alleen het lieflijke In My Garden op tape overgenomen. Maar het is zeker iets dat ik in de toekomst ga onderzoeken of zij verder nog iets gemaakt hebben van mijn smaak.

Dank je voor de tip.

Graag gedaan, en ehhh... de Swans hebben ook schitterende albums gemaakt die wat 'lichter te verteren' zijn en dan denk ik aan de cd's "White light from the mouth of infinity" en "Love of life" (tegenwoordig gezamelijk uitgegeven onder de titel "Various failures") - eigenlijk zoals de latere Cave albums als "Let love in" en bijvoorbeeld "Abattoir blues / The lyer of Orpheus" ook wat milder zijn voor je auditieve stofwisseling...

Zo zie je maar weer, zelfs met de meest duistere podiumpredikanten kun je nog alle kanten op....

Juist op deze plaat is Blixa's invloed goed te horen. Toen ik dit werk voor het eerst opzette dacht ik een oud Neubauten album te hebben aangeschaft. En om hem weg te zetten als minst getalenteerd vind ik een beetje ver gaan. Goed, echt technisch gitaar spelen kon/kan ie misschien niet, maar hij weet er tenminste wel een kenmerkend geluid uit te krijgen.

Als je kijkt wat er verder bij The Bad Seeds speelt, dan moet Blixa het vooral hebben van het gevoel wat hij met zijn gitaarwerk in de nummers legd.
Juist daar is hij erg goed in.
Maar dit kun je natuurlijk ook als talent zien.

En vergeten we het prachtige duet niet met Nick en Blixa in 'The weeping song'? (of het samenspel in de alternatieve versie van 'Where the wild roses grow'?).

Herr Bargeld is van meerdere markten thuis, wil ik maar zeggen...

Is Avalanche geen cover van Leonard Cohen?

Ja, het is.

Wie is Anita Lane eigenlijk?
Er staat een foto van haar in het cd boekje ..

Wat Nico voor The Velvet Underground was, was Anita Lane voor The Bad Seeds.
Soort van muse met beperkte muzikale mogelijkheden.

In The Getto maar 9 stemmen? Dit is samen met From Her To Eternity (zowel de gewone als de 1987 versie) het beste nummer van dit album.

Ik heb me de laatste tijd wat meer verdiept in het werk van Nick Cave en dit album is daar toch het beste uit gekomen. Het is een wrede, donkere plaat maar toch vrij toegankelijk. Klasse.

Anita was de toenmalige vriendin van Nick Cave en schreef later de tekst voor het nummer Stranger Than Kindness. Het enige Bad Seeds nummer, afgezien van de covers, die niet door Cave is geschreven. De tekst is dus voor Anita Lane en de muziek was afkomstig van Blixa Bargeld.

Waarom In The Ghetto weinig stemmen krijgt? Het nummer hoort eigenlijk niet op het album en klinkt ook een beetje als een stijlbreker, in mijn optiek.

Ik denk ook dat het mee speelt dat dit nummer niet orgineel op het album staat.
Velen vinken de mogelijkheid bonusnummers niet aan, of gaan uit van de orginele uitgave.
In The Ghetto is zeker een geslaagde cover te noemen, al wijkt hij af van de rest.
Daarin ben ik het eens met Wickerman.
Zou in mijn ogen ook beter op The Good Son passen.

Anita Lane schreef ook mee aan het titelnummer van deze plaat en haar naam komt terug in de tekst van Cabin Fever en op de bovenarm van Cave.

Op de achterkant van de lp-hoes staat met grote letters 'featuring The Bad Seeds'. Waarom staat deze als solo album van Cave op deze site? Zie ook hier. (Het zal vast zijn omdat Nick Cave & The Bad Seeds nog niet als bandnaam werd gebruikt toen, maar het is toch enigszins verwarrend. Ik zou eerder Nick Cave featuring The Bad Seeds als alternatieve artiestennaam van Nick Cave & The Bad Seeds zetten.)

Inderdaad, wie dit nou weer heeft verzonnen.....

Eigenlijk zouden nu Hugo Race en Anita Lane ook van de bezetting af moeten want blijkbaar zijn die nooit lid geweest van Nick Cave and the Bad Seeds maar alleen van the Bad Seeds....

Hele vette, maniakale plaat. Ik heb de versie met In The Ghetto (briljante cover wat mij betreft) en The Moon Is in the Gutter, dus niet de originele tracklist. Desondanks is dit een uitstekend, rammelend en agressief album.

Een groot gedeelte van dit album bestaat uit een soort moderne work songs. Een interessant idee, maar soms is het me iets te slepend. Nick Cave komt op deze plaat niet zo oprecht over als later het geval is. Hij acteert hier soms iets te veel.

Misschien een stuk minder gemakkelijk luisteren dan zijn latere werk maar goh doe het dan goed: zet gewoon dire straits, sting of the blue turtles of zo op. Deze plaat is indrukwekkend, spannend en meeslepend om maar wat woorden te gebruiken. Beetje omgekeerde wereld die ratings van Cave platen hier.

Maar wel een stuk toegankelijker dan zijn vroegere werk met The Birthday Party.

Hoewel van The Birthday party enkele nummers als 'Wild world' en met name 'Several sins' toch goed in het gehoor liggen.