Nick Cave & The Bad Seeds - From Her to Eternity (1984)

Schitterende cd. Ik kende Nick Cave enkel van zijn mooie ballads en diepgevooisde stem, en dat bevalt me nog steeds enorm, maar dit is toch zeker niet minderwaardig. De scene in Der Himmel über Berlin ken ik uiteraard wel, maar het was nooit echt tot me doorgedrongen dat dat dus dezelfde Nick Cave was (ik heb de scene net nog eens herbekeken, en man, wat een schitterende arrogante en tegelijk wanhopige présence!) De cd, die heeft een beetje dezelfde sfeer, maar door de afwisseling met wat melancholiekere nummers (nu ja, rustig wordt het nooit, maar wel minder agressief en iets meer zagerig, om het eens oneerbiedig uit te drukken) wel wat genuanceerder opgebouwd, al vind ik vooral de eerste vier nummers ijzersterk. Het soort muziek dat nu niet meer echt gemaakt wordt (of toch niet serieus genomen, en terecht, er is een tijd voor alles ), maar zeker niet te onderschatten. Ik heb de teksten nog niet doorgenomen, maar ik weet intussen wel dat dat bij Nick Cave vaak nog een verhoging van mijn waardering teweegbrengt (mijn Engels is niet goed genoeg om te verstaan wat hij zingt, ik moet het echt uitgeschreven voor me hebben liggen).

Ik plan trouwens een complete Cave-duik de komende weken en begin alvast chronologisch met deze plaat .

Recht zo die gaat, Freud. Ik zet deze meteen ook weer eens op. Te lang geleden alweer.

Grappig dat zoveel mensen Cave voornamelijk van zijn 'ballads'-periode kennen en daarna pas dit. Bij mij precies andersom, en daar ben ik blij om. Anders was ik vast afgeknapt. Deze moet ik ook nodig weer eens beluisteren... staat me bij dat ik hem erg sterk vond.

En dus krijgen we nu je reactie op "The Firstborn is dead" , toch ook een andere sleutelplaat van de maestro. Die eerste albums blijven toch mijn voorkeur houden.

Op 28 april a.s. ben ik er gelukkig bij in de HMH maar je weet nu al dat dit soort werk niet meer gespeeld gaat worden. Jammer, de ongepolijste Cave blijft het beste.

P.S. Waarom is mijn naamswijziging van Nick Cave & The Bad Seeds weer ongedaan gemaakt en teruggedraaid naar Nick Cave ? Er staat toch duidelijk Featuring The Bad Seeds op de hoes.

ik vind deze moeilijk doorkomen, ik ben er ook zo een die nick cave van de balladperiode ken en deze is gaan proberen, maar ik ga meer voor de ballads. Geen onaardige plaat, maar valt mij tegen als ik het vergelijk met de nieuwere platen.

Saint Huck en Black Paul!! Beter heeft-ie ze daarna niet meer gemaakt.

Sterk debuut van Nick Cave en zijn Bad Seeds. Ik vind em eigelijk helemaal niet zo ontoegankelijk vergeleken met ander werk van Cave uit de jaren '80. Het klinkt allemaal heerlijk 'vet' bluesy en dreigend. Favorieten zijn 'From Her To Eternity' en 'In The Ghetto', op de voet gevolgd door 'Saint Huck' en 'Avalanche', ook zo'n heerlijk dreigend nummer.
Ik zou er bijna 4 sterren voor geven, maar dan zou ik bijna vergeten dat er toch ook wat mindere momenten op staan: 'Wings Off Flies', 'Well Of Misery' en 'The Moon Is In The Gutter'. 'A Box For Black Paul' is mooi maar 5 minuten te lang.
3,5* (wie weet doe ik er nog ooit een halfje bij)

Cabin Fever! vindt ik één van de beste songs van Nick Cave, maar de rest van dit album kan me eigenlijk niet zo heel veel boeien. Niet dat het slecht is ofzo, maar het steekt nergens echt bovenuit!

de plaat klinkt zoals Cave zich op de hoes laat afbeelden: kaal, afgekloven, bot, dreigend, somber.

Na het voor mij onverwachte succes van "Grinderman" waarbij Cave terugkeerde naar zijn roots, deze maar weer eens uit de kast getrokken [oud vinyl] en jongens dit blïjft toch onaards goed.
Onvergelijkbaar goed evenals het concert in HMH in 2008.
De wolf huilt !

Ja, dat hebben veel [nieuwe] fans van Cave uit de ballad-periode.
Zelf heb ik "The Birthday Party" nog zien optreden, de band waarvan Cave frontman was, voordat hij solo ging.
Dat was andere koek dan [laten we zeggen] "The Boatmans Call"
Zelf kijk ik uit naar de [mogelijke] opvolger van Grinderman, een album dat de rauwere zijde van Cave toont.
Hoe dan ook, Nick kan niet kapot, ben fan voor het leven.

Wat is dit een heerlijke plaat!

Hier zaten The Bad Seeds in hun Amy Winehouse periode.
Als je de foto’s in het boekwerk bekijkt, dan zie je duidelijk een Nick Cave en Blixa Bargeld die moeite hebben zich op de been te houden door hun heroïne verslaving.
Zelfs de normaal zo fris ogende Mick Harvey ziet er hier niet zo gezond uit.
Tracy Pew (oud bassist van Birthday Party) toerde in deze periode ook mee tijdens concerten.
Hij zou 2 jaar later het gevecht tegen zijn verslaving verliezen.

Muzikaal neigt From Here To Eternity nog duidelijk naar Birthday Party; getuigende de dreigende coverversie van Cohens Avalanche.
Caves voorliefde voor Cohen is later trouwens nog eens duidelijk hoorbaar op The Boatman’s Call en No More Shall We Part.
In The Ghetto van Elvis laat weer meer een Nick Cave horen die we vooral kennen van The Good son.

Op deze eersteling van The Bad Seeds (al werd hij nog onder de naam Nick Cave uit gebracht) staan al een paar klassiekers die later live nog steeds regelmatig gespeeld werden; namelijk From Her To Eternity (geweldige subtiele rol weg gelegd voor Blixa) en Saint Huck.

Verder lijkt Blixa’s bijdrage minimaal. Die schijn heeft hij vaak tegen.
Al is hij de minst getalenteerde Bad Seed, live is hij er vaak niet bij, en dat vind ik wel een gemis.
Ook zijn afwezigheid op de laatste 2 albums blijf ik jammer vinden.

Alleen al voor zijn vocale partij in The Weeping Song van The Good Son is zijn aanwezigheid het waard.

Dit album is voor mij een rauwe worsteling die mij behoorlijk wat inspanning kost maar soms win ik en dan is dit het zo waard. Bij het intro van Cabin Fever! gaat Cave tekeer zoals ik dacht dat alleen Iggy Pop kon. Laat staan bij die monsterachtige titletrack.

die clip van in the getho is ook heel erg tof.

Heb de muzikale ontwikkeling van Nick Cave vanaf The Birthday Party gevolgd. Tijdens het Pandora Festival in de Doelen van Rotterdam-1985 zag ik Nick Cave voor het eerst live.
Dit debuutalbum was daarvoor al aangeschaft.
Uitgeroepen tot album van het jaar bij muziekkrant OOR.
De eerste periode van de Seeds blijf ik met voorsprong de spannendste vinden. Veel gebruikers hebben meer met de jaren negentig albums en de pianoballads en vinden dit te rauw en ongepolijst. Dat oergeluid heeft, waarschijnlijk door overmatig drugsgebruik, charmante trekjes die de eerste albums kenmerken.
Daarna werd het muzikaal gezien wat mij betreft minder spannend, maar ik bleef en blijf een trouw volger van de maestro.

Verder stelde een medegebruiker dat `A Box For Black Paul` veel te lang duurde. Wat mij betreft had het nog 5 minuten langer mogen duren.

Misschien. In dat geval had men ook wel gelijk A Box For Skyline aan kunnen laten rukken.
Maar begrijp me niet verkeerd, ik vind die Doos ook geweldig.

Het titelnummer is naast The Mercy Seat, Into My Arms en The Singer mijn favoriete Nick Cave

From Her Toooooooo Eternityyyyyyyy

Dit album beluisterde ik zo'n 25 jaar geleden en het beviel mij niet ondanks de lovende perskritieken. Jaren later kocht ik The Good Son en die beviel mij erg, in die mate zelfs dat ik al zijn daaropvolgende albums kocht die ik eveneens allemaal sterk vind (enkel zijn laatste Dig, Lazarus, Dig!!! vind ik wat minder).

Onlangs heb ik zijn debuut opnieuw uitgeprobeerd en ik sta er iets positiever tegenover dan destijds maar het zal nooit mijn favoriete Nick Cave-album worden. Het komt mij wat te theatraal over en de songs weten niet altijd mijn aandacht vast te houden, al is het songschrijverstalent en vakmanschap van Nick Cave hier al te horen. Maar ik verkies toch de latere, rijpere Nick Cave en ik vind hem het best uit te verf komen bij donkere maar integere ballades.

@LucM

Je valt duidelijk op de Nick Cave van de melodieuzere songs, veel Cave fans hebben dat. Zijn rauwe kant, ook van The Birthday Party, kan minder mensen bekoren. Bij mij is het precies andersom.
Begin maar nooit aan Grinderman 1 of 2.

Grinderman ken ik ook en vind ik zeker niet slecht (3,5*) maar minder dan zijn meeste solowerk.

Theatraal op deze plaat? Bollocks.
Prachtige kale plaat, saint huck, cabin fever, well of misery, black box, alles is even mooi, desolaat ja nou und?
Ballads ja hooir doet hij hier ook.
Grommend en kreunend, verslavende plaat (wat wil je ook), die Abstimme van Blixa geven deze plaat net meer.
Een van de klassiekers uit de rock periode.
Fuk de ballads, die heeft ballen

Blijkbaar luisteren veel jonge luisteraartjes dit oeuvre in omgekeerde volgorde. Met dit album werd Cave wat meer salonfähig en toegankelijk na de onstuimige platen met The Birthday Party. Deze plaat was in het jaar van uitkomen zeer aanwezig. Een klassieker inderdaad.
(En die rare bonustracks horen er natuurlijk niet bij - In The Getto bbbrrrr)
De opvolger - The Firstborn Is Dead - gaat nog wat verder de blues in.

"In the getto" heeft Cave anders meer dan aardig gebracht.

Hij kan Jan Smit vast ook heel aardig brengen.

OMbrengen dan, hoop ik. Krijgen we er weer een toffe Murder-ballad bij.

Met een paling om z'n nek het IJsselmeer in

From her(e) to eternity.

Als deze niet bestond zou niemand over Cave's versie zeuren:
YouTube - Wing sings "In the Ghetto"

Supervette plaat dit, wat moet ik er van zeggen, de plaat is wreed, bruut, bizar en heerlijk. Opname is erg goed en overtuigender kan een band niet spelen. Energie te over.