Nick Cave & The Bad Seeds - From Her to Eternity (1984)

"let me tell you about a girl.. she lives in room 29..." Alleen al voor de titelsong "From Her to Eternity" moét je de CD gewoon aanschaffen.. de dreigende piano die de hele song draagt, de drive die de song heeft... schitterende gewoon./...

Cabin Fever!!! Saint Huck!!! Avalanche!!! Cave doe croont als de beste op "In The Ghetto".... Het prachtige "The moon is in the gutter"...

Een van mijn favoriete Cave-albums zonder meer! De titeltrack staat er ook op in een tweede versie zoals die ook op de soundrack van "Der Himmel über Berlin" staat, waarin Cave & Co een guest appearance maken. In de film treedt Cave op, ... en dan die scene waar een van de Engelen Cave's gedachten aanhoort: "no, this time, I'm not going to tell them about girl..." en vervolgens inze: "Let me tell you about a girl... she lives in room 29"... Het optreden van Cave is trouwens belangrijk in de film, want het is daar dat de Engel Damiel, wanneer hij de van vlees en bloed is geworden eindelijk zijn Marion zal vinden...
Enfin, da's meer iets voor moviemeter

Het eerste album van Nick Cave & The Bad Seeds is er één die erg rauw en kaal in het gehoor klinkt maar wel de kenmerkende teksten van Nick Cave naar voren brengt.

In een periode die voor Nick nog werd gekenmerkt door verslavingen (drank, drugs) en een wilde levensstijl zette hij zijn eerste album neer met The Bad Seeds. Lange nummers die muzikaal redelijk kaal zijn maar op de juiste momenten de teksten van Nick naar voren brengt. Een eerste luisterbeurt kan je misschien nog niet ontroeren maar dit is een groeiplaat, niet de sterkste maar ook zeker niet de minste van Nick. From Her to Eternity en A Box for Black Paul zijn de uitschieters op deze plaat.

3.5*

Na de punk uit de jaren '70 (en vooruit, Black Flags briljante Damaged (1981)) zou pop onmiddellijk in precies het tegendeel van punk of rock 'n' roll transformeren, namelijk tot de meest gladde monotone synthipop die denkbaar is. Zelfs Cliff Richard en Tom Jones hadden opeens opwindende muziek gemaakt vergeleken met wat er in de jaren '80 werd gemaakt. In die woestijn van onuitstaanbare zaaddodende synthipop kon je echter een paar plantjes vinden die bewust precies het tegendeel leken te maken: rauw, duister, experimenteel. Je had oudgedienden Tom Waits met z'n Swordfishtrombones (1983) en Captain Beefheart met z'n Doc at the Radar Station (1980) die niet eerder zo rauw of experimenteel hadden geklonken. En je had de nieuwdienende Einstürzende Neubauten en The Birthday Party om wat leven in de oersaaie brouwerij van de jaren '80 te brengen.

Nick Cave van The Birthday Party ging toen solo en maakte met Blixa Bargeld van Einstürzende Neubauten deze plaat. Ik vond het meteen een bloedstollend mooie plaat. Of gewoon bloedstollend: minder hard of extreem dan The Birthday Party of Einstürzende Neubauten maar net zo'n afdaling naar de krochten van de hel en net zo effectief. Later ben ik het album wat vergeten, mede doordat Nick Cave hierna definitief brak met zijn ruige verleden en ook brave, gladde popliedjes ging maken (al vond ik z'n hit met Kylie Minogue nog wel leuk want sfeervol). Maar nu ik 'm na al die jaren nog eens heb beluisterd, ben ik van mening dat het album nog altijd staat als een huis: het is een geweldige plaat en een heuse klassieker. En heerlijk rauw.

Alleen jammer dat Nick Cave hierna invoegde in het spoor van de mainstreampop (maar dat lijkt onvermijdelijk, nu zelfs Einstürzende Neubauten na het geniale Kollaps (1981) steeds meer mainstreampop gingen maken: alleen The Stooges - met wie The Birthday Party wel werdt vergeleken - werden met elk nieuw album nog harder en extremer).

Ik heb tot voor deze week amper wat van Nick Cave gehoord. Niet echt mijn genre, de paar nummers die ik kende spraken me niet echt aan. Maar met de laatste leg (Carnage) werd dan toch eindelijk mijn interesse gewekt. En kijkende naar de staat van dienst van Nick Cave & The Bad Seeds leek het me een waardevol project om eens bij het begin te beginnen en de hele discografie te doorlopen. Voor het gemak noem ik From Her to Eternity dan maar even "het begin".

Deze plaat is wel "one hell of a way" om te debuteren. Ik heb volgens mij nog nooit een plaat gehoord die zo erg klinkt alsof ieder bandlid door de duivel bezeten is. En dit komt van iemand die opgegroeid is met metal en zes jaar lang metalrecensies heeft geschreven. Het is niet zozeer een plaat die ik voor mijn plezier op zou zetten. Zo ruw, ongecontroleerd, getormenteerd... Maar als ik inderdaad nog eens een exorcisme-scene zou komen te regisseren, of een soundtrack zocht voor een expositie van Guernica-achtige houtskoolkunst, dan is dit album het eerste waar mijn gedachten naar uitgaan.

Waar sommige bands op hun eerste album nog een beetje karakterloos klinken, zoekende zijn naar hun identiteit, zit From Her to Eternity er direct barstensvol mee. Ik kan goed begrijpen dat zelf vanuit hun eigen artistieke visie ze hierna andere hoeken zijn gaan verkennen. Geen top 10-plaats, maar zeker een album dat ik niet snel zal vergeten, en mijn interesse in de rest van de discografie is keihard gewekt.

Met de uitvlucht naar Europa tekent The Birthday Party voor het einde van de band. Het botert al een tijdje niet meer tussen Nick Cave en Rowland S. Howard en het buitensporige drugsgebruik doet de band zeker geen goed. In het verslaafdenwalhalla Berlijn treffen ze Einstürzende Neubauten frontman Blixa Bargeld die tijdens de studio opnames van de Mutiny in Heaven song gitarist Rowland S. Howard vervangt.

Hierdoor lopen de spanningen zodanig op dat juist Mick Harvey onverwachts de stekker uit The Birthday Party trekt. Rowland S. Howard start het aan The Birthday Party gerelativeerde Crime and the City Solution, waar ook Mick Harvey deel van uitmaakt. Deze blijft echter ook trouw aan Nick Cave en staat met hem aan de basis van The Bad Seeds.

In eerste instantie is Tracy Pew nog aanwezig, maar omdat deze amper in staat is om te spelen trekken ze voormalige Buzzcocks en Magazine bassist Barry Adamson aan die hem in de studio vervangt. Anita Lane, de voormalige ex-vriendin van Nick Cave, levert de tekst van From Her to Eternity aan. Ze kent Rowland S. Howard al vanaf hun studietijd op de Prahran College of Advanced Education kunstacademie, die haar bij Nick Cave introduceert en zal op de achtergrond altijd tot aan haar dood aan The Bad Seeds verbonden blijven.

Ook de amper twintig jaar oude Hugo Race voegt zich bij het gezelschap, al zorgt het destructieve karakter er wel voor dat hij voortijdig rond de albumrelease van From Her to Eternity The Bad Seeds verlaat. Hij schrijft het muzikale leeuwendeel van het From Her To Eternity titelstuk, en daar blijft het eigenlijk wel bij. De basis van Nick Cave & the Bad Seeds zal voor een langere periode uit Nick Cave, Mick Harvey, Blixa Bargeld en Barry Adamson bestaan. From Her to Eternity heeft nog een andere belangrijke historische waarde welke zeker niet onvermeld mag blijven. Het is de eerste opdracht van producer Flood, die vervolgens met zijn bijdrage aan de U2, Nine Inch Nails, New Order en Depeche Mode platen naam maakt.

Nick Cave verloochend zijn muzikale helden niet, en covert tijdens zijn loopbaan met regelmaat iconen als Elvis Presley, Johnny Cash en Bob Dylan. Op From Her to Eternity eert hij de grootste dichter romanticus aller tijden; Leonard Cohen. Songs of Love and Hate is hoe dan ook een van zijn donkerste platen, en de Avalanche dreiging gaat dan al door merg en been.

Het is de angst voor het naderende einde als een moordenaar het weerloze lichaam van het slachtoffer met zich meedraagt. Nick Cave doet er nog een stapje bovenop, kruipt in het personage en maakt er zijn eerste echte regelrechte murder ballad van. Het is een goede zet dat Mick Harvey tijdelijk afscheid van zijn gitaar neemt. Zijn primitieve doodssmak roffels geven deze uitvoering nog meer kracht mee en het werkt absoluut in het voordeel dat hij juist geen geroutineerde drummer is.

De zelfkant van het bestaan leidt Nick Cave naar het verharde havengebied waar in kroegen zeelui en prostituees samenkomen en waar er voor buitenstaanders geen plek is. De stoere praat van het heen en weer klotsende Cabin Fever! is daar een gestoorde koortsachtige verslaglegging van. De tatoeage op de onderarm van de kapitein verwijst letterlijk naar Anita Lane.

Nick Cave bepaalt de koers van het zinkende schip welke door een stuurloos zootje ongeregeld bemand wordt die de verdoemenis tegemoet varen. De aarde is plat en aan de horizon wenkt het helse gat om in die donkere afgrond te verdwijnen. Met het slepende slavengang ritme introduceert Well of Misery zichzelf. Het uitschot op hun laatste strooptocht naar het naderende einde. Kansloze junkies, boeventuig met hun ball of chain, verstoten illustratieve figuren, kortom, het rariteitenkabinet The Bad Seeds genaamd. De Well of Misery samenzang verwijst naar de oorsprong van de Zuid Amerikaanse Mississippi Deltablues, een interesse die Nick Cave vooral met jongeling Hugo Race deelt. Met stervende ademstoten huilt de mondharmonica zich er doorheen.

Het From Her to Eternity titelstuk wordt ooit een zelfkastijdende doods marteling genoemd en daar valt weinig aan af te dingen. Anita Lane pijnigt Nick Cave door hem de door haar gepende woorden uit te laten spreken. Het is een muzikaal crime passionel orgasme, gevuld door gekmakende liefde en jaloerse begeerte.

Flarden aan dagboekbladen worden verscheurd, waarna een manisch hoofdpersonage de pianotreden betreedt om bovenaan het machteloze onschuldige meisje terug naar de eeuwigheid te sturen. Het vernietigende terreurgeweld uit de gitaar van Blixa Bargeld maakt een genadeloos einde aan al het lijden. From Her to Eternity is de eerste cultklassieker op de naam van Nick Cave & the Bad Seeds, een status welke later door het aandeel in de Wim Wenders film Der Himmel über Berlin versterkt wordt. Live wordt deze publieksfavoriet bijna altijd gespeeld, en dat zegt in principe al meer dan genoeg.

Mark Twain behoort samen met Harriet Beecher Stowe tot de eerste lichting Amerikaanse schrijvers die onderwerpen als rassenhaat, emancipatie, chauvinisme en het hele grijze gebied daar omheen niet schuwen maar juist bewust aankaarten. Saint Huck is een herinterpretatie van de Huckleberry Finn avonturenroman, welke deze donkere kant van de Verenigde Staten belicht. Horrorverhalen voor de minderjarige lezers die hierdoor nachten wakker blijven en de slaap niet kunnen vatten.

Ondanks dat de bijdrage van Hugo Race bij deze track genegeerd worden, is hij wel degene die de vermorzelende baslijnen aanlevert, waaroverheen de rest van The Bad Seeds zich als voedende parasieten kunnen uitleven. Het is vooral Blixa Bargeld die zich met het kletterende punkgitaarspel in the picture speelt, de onmacht van zijn beperkte muzikale onkunde, wat later zijn handelsmerk wordt. Ook Saint Huck groeit tot een favoriet onder zijn fans uit en komt regelmatig tijdens optredens voorbij.

Het slopende Wings Off Flies kinderrijmpje She Loves Me, She Loves Me Not is de weerspiegeling van een met pek en veren besmeurde gestrafte zondaar, waarbij de veren een voor een worden uitgetrokken. Of is het de onwetende Icarus waarbij tijdens zijn vlucht naar de zon de vleugels door de warmte smelten. Het is niet de eerste en zeker niet de laatste Bijbelse verwijzing in het werk van Nick Cave.

Bevriende doemdenker Jim Thirlwell van Foetus geeft er een sensuele ritmische jazzy swing aan, waardoor de song zich nog het meeste met het latere The Birthday Party werk laat meten. Is het een onbewust eerbetoon aan de homo erotische uitstraling van Tracy Pew, die tijdens dit werkproces slechts als schim nog lichamelijk in de studio aanwezig is. Dichterbij The Birthday Party zullen The Bad Seeds nooit meer komen, en misschien is dat wel prima zo.

De laatste jaren werkt Nick Cave zijn composities vooral op piano uit, en vergeet men weleens dat hij dat in het verleden al regelmatig eerder gedaan heeft. Bij de dramatische uitvoering van het beeldend klagende A Box for Black Paul jazz epos zijn de overige The Bad Seeds leden minimaal aanwezig en bewijst Nick Cave in vroeg stadium al dat hij zich prima zonder zijn begeleidingsband staande houdt.

Zijn muzikale aandeel wordt vaak wat onderschat, mede omdat hijzelf deze als niet echt relevant en gebrekkig citeert. Het mist slechts de compactheid van de latere tracks, maar brengt de nodige mystiek in de song. Wie is die Black Paul die respectloos te grave gedragen wordt, en met afgunst in zijn laatste rustplaats belandt. Slechts de treurende engelen weten dat hij diep van binnen een goed mens is. God treedt te laat als zijn beschermheer op, en gelooft wel in zijn onschuld.

From Her to Eternity is het indrukwekkende geraamte van de Nick Cave & The Bad Seeds catalogus. Het onzekere beginsel die van een afgestorven dode The Birthday Party tak voorzichtig tot bloei komt. Vanuit hier zal het gezelschap zich steeds verder aankleden, totdat de uitgestoken kale botten en de asresten van de baanbrekende voorganger amper nog zichtbaar zijn. Een wankele droomstart welke zoveel moois zal brengen.