The Beatles - 1967-1970 (1973)

Ik zei het al eerder in een vorig MuMe leven; hele sterke verzamelaars, die dubbele rode en blauwe, maar ik vind dat na zoveel tijd deze cd's met extra tracks opnieuw hadden mogen uitgegeven worden.
Tenslotte ontbreekt hier teveel op - sprak de onverbeterlijke Beatlesfreak - en wàt extra's in een geremasterde versie dringt zich toch stilaan op, indien men nog makkelijk nieuwe generaties zieltjes voor de tijdloze pracht van de Beatles wil winnen, toch?

Puur voor de muziek eigenlijk *****, maar halfje eraf voor de niet upgedate re-releases met extra tracks,

op de dubbele rode zou dan zeker niet mogen ontbreken;

Got To Get You Into My Life
For No One
Taxman

en op de dubbele Blauwe
absoluut ook;

When I'm 64
Two Of Us
I Want You (She's So Heavy)


Om er maar enkele te vernoemen.

Ach, ik blijf erbij; hoe goed ze ook samengesteld zijn, volledig is het nooit, je kunt van deze Greatest Show On Earth uiteraard beter gewoon de reguliere albums kopen, wie slim is heeft die natuurlijk al làng....!

Rood: Eight days a week eraf en I Saw Her standing there erbij. en Here, There and Everywhere.

Blauw: Old Brown Show er af. 64 erbij en I Will, Helter Skelter en Golden Slumbers/Carry That Weight/ the end.

Maar zoals Father McKenzie zegt. Je kan hier bezig over blijven. Koop de reguliere albums maar.

De blauwe en rode compilaties van the Beatles kocht ik vroeger op LP toen ik nog niets van the Beatles had. Nadien heb ik alle reguliere albums (eerst op LP, nadien op CD) gekocht.
Die compilaties geven een goed beeld van hen en zijn wel goed als instap, maar als er één band is waar alle reguliere albums de moeite waard zijn, zijn het wel the Beatles.

'Eight Days a Week' er af? Da's wel erg vreemd. Stond op 1 in de VS. Zo'n nummer is toch essentieel op een verzameling dan, of je het nu leuk vindt of niet .

Kan niet hoor...ik ben met deze dubbelaars opgegroeid! Ik ken eerlijkgezegd de trackvolgorde van de Blauwe beter dan de White Album! Ik vind juist de keuze voor wat obscure b-kantjes als Strawberry Fields (niet eens een nummer één-hit! ), Old Brown Shoe en Octopus's Garden juist wel grappig; nummers uit hun context tillen van een album of zwaardere tracks strookte niet met waarom deze albums toen op de markt kwamen; beide dubbelaars waren een mooie eerste sprong in de Beatles-discografie!

Ik heb deze nog op vinyl; gevraagd voor Sinterklaas toen ik een jaar of 13 was. Absoluut een goede verzamelaar, maar ik had persoonlijk liever de rode verzamelaar (qua smaak). Ik zocht mijn favorieten altijd uit toen en ging al skippend met de pick-arm naar mijn favorieten; A Day InThe Life, Revolution, While My Guitar Gently Weeps , Get Back, Come Together en nog een aantal.(dat 'skippen' was echter niet zo goed voor de kwaliteit van het vinyl )

Ik weet ook wel dat het niet kan. Ik kan de tracklist van deze ook dromen. Het is alleen zo dat als je je eigen verzamelaar samenstelt het heel wat anders wordt.

Een waarheid als een koe, jawel!
Wie een béétje om muziek geeft.... heeft The Beatles in huis, liefst in overmatige hoeveelheden!

Je post dubbel, McCartney . Als echte fan kan ik me jouw verhaal echter wel voorstellen.

Dit zal altijd een belangrijk album voor me blijven.
Als jong taxmannetje zocht ik een keer niets vermoedend door mijn vader's cd kast. Niet wetende van de gevolgen nam ik maar de cd the Beatles best of 1967-1970. Kijken of er nog wat leuks te ontdekken viel tussen de muziek van die vier Britse gozertjes van dat Yesterday.
De eerste tonen van Strawberry Fields brachten krassen aan in mijn geheugen. Ik sluit me ogen en laat me meenemen naar the Place where nothing is Real, waar ik de komende anderhalf uur dan ook zou blijven. Voluit meezingen bij de coupleten van Penny Lane, Hello, Goodbye en All You need. Meegevoerd worden door the Walruss, the Fool, Jude en Lucy. Through the Sun, the Sky in an Octopuss' Garden in the USSR, Across the Universe, ging een dag in het leven mee met Lennon en McCartney. Mee met de Mystery Tour en Sgt. Pepper's. Om uiteindelijk de weg terug naar huis te vinden via een lange kronkelige weg om vervolgens met hijmwee terug te denken aan deze muzikale, odyssey. Vol smacht dacht ik terug aan de reizen, de avonturen, de gekkigheid die deze mensen in hun muziek hadden gestopt. Ik wist dat ik nooit meer zo iets mee zou maken. Wat dus wel zo bleek toen ik op repeat drukte. Toch wel handig.

The Beatles ken ik natuurlijk al een eeuwigheid van horen zeggen, maar nooit echt heb ik de behoefte gevoeld om er eens dieper in te duiken en daadwerkelijk iets van deze band te beluisteren. Laatst zag ik dit album liggen, met een stickertje waar de naam van mijn broer op stond, en - overmoedig als ik ben - besloot ik het geheel aan een diepgaande analyse te onderwerpen.

Mijn conclusie? Het is een beetje hit & miss. The Beatles weten een paar fantastische nummers bij elkaar te verzamelen (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, I Am The Walrus, Hey Jude, Don't Let Me Down, Come Together, Let It Be), vergezeld met een paar aardige (With A Little Help From My Friends, Lucy In The Sky With Diamonds, A Day In The Life, Back In The USSR, Something, Octopus's Garden), tezamen met een paar draken van jewelste (waarvan Hello, Goodbye en Ob-la-di, Ob-la-da de ergste zijn). Tja, dus wat moet ik hier nou helemaal mee? Het is best aardig, en tot op zekere hoogte begrijp ik ook wel waarom dit zo hoog aangeschreven staat, maar al met al weten The Beatles me niet echt te grijpen. Met deze verzamelaar in ieder geval niet.

3,0*

-->Karl
Hello Goodbye een draak een Octopus's Garden niet?!?
Natuurlijk is het hit en miss; in die drie jaar maakten de Beatles drie films, zes albums (een halve (Yellow Submarine) en een dubbelaar meegeteld als één), switchten van drugs en partners, verloren hun manager en uiteindelijk het contact met elkaar. Oh ja, dan ook nog vier singles die niet op elpee stonden....
Dit alles in een periode waarin een Moderne Band één plaat aflevert.
Die prestatie is alléén al briljant!

Je kan deze dubbelaar gebruiken als staalkaart van de stemmingen en sferen van de volledige albums. Zo te zien kun je de Witte Dubbelaar 'ns proberen; nog wat sporen van de Pepper-kleuren, maar een flinke dosis blues en rock. Of juist de perfecte popmuziek van Abbey Road....

"Hello, Goodbye" en "Ob-la-di, Ob-la-da" zijn nooit mijn favoriete Beatles-nummers geweest, vergeleken met fantastische nummers als bv. "Strawberry Fields Forever", "Penny Lane" en "A Day in the Life" kun je dit draken noemen, vergeleken met de meeste huidige top-40-nummers zijn ze natuurlijk briljant.
De rode en blauwe albums zijn natuurlijk interessant als instap (ik begon er ook mee), temeer omdat dit hun veelzijdigheid weergeeft.

Ah kom op, hoe kun je nou niet vrolijk worden van Octopus's Garden?

Verder zal ik in de toekomst waarschijnlijk nog wel eens wat van The Beatles luisteren. Voorlopig concentreer ik me toch liever even op andere muziek, denk ik.

Van "Hello, Goodbye" en "Ob-la-di, Ob-la-da" word ik ook vrolijk hoewel die nummers op zich zeker naar Beatles-maatstaven niet bijzonder zijn, de tekst van "Hello, Goodbye" bv. slaat nergens op.

"Ergens op slaan" is een relatief begrip in de Beatlekunde, of heb jij enig idee waar I Am The Walrus op slaat. Of Come Together?
Hello Goodbye is een vederlicht deuntje waar McCartney patent op had, idem voor Ob-la-di, Ob-la-da....

Dat is waar maar achter de tekst van de door jouw genoemde nummers zit nog enige creativiteit. Hello Goodbye mist dit totaal. Aanstekelijk is het natuurlijk wel (hoewel je het niet meer dan twee keer achter elkaar moet beluisteren want dan begint het toch echt te kriebelen ).

Ik gooi er toch een halfje bovenop; die 3,0* was achteraf toch meer gegeven vanwege een aanvankelijke teleurstelling (wat wil je ook met een groep die van alle kanten zó erg de hemel in wordt geprezen), dan omdat de muziek zo middelmatig was. Want verrek: het is eigenlijk toch wel behoorlijk leuk allemaal.

Wie de muziek van the fab four middelmatig noemt, die heeft verschrikkelijk véél prot in de oren zitten, daar kan ik echt niet anders op verzinnen.

Middelmatig is niet het goede woord, maar... een stuk minder goed dan de wereld mij wijs heeft proberen te maken. Zo beter?

Maakt me niet uit hoor, er zijn gelukkig miljoenen Beatle fans over de hele wereld die de grandeur van hun songmateriaal weten te appreciëren.
Voor elk wat wils. Mij kunnen hedendaagse kutbandjes als Kooks, Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand mij geen ene moer schelen, die komen muzikaal nog niet eens aan de schenen van deze grootste band ooit.
Maar elk zijn mening, dat spreekt.
Democratie heet dat, geloof ik...

Haha, mooi zo Ik kan trouwens ook goed begrijpen dat mensen The Beatles leuk vinden, maar mij ligt het toch iets minder, blijkbaar. Een 3,5* met een klein kansje op verhoging (wellicht na héél veel luisterbeurten) lijkt me een mooie score.
En dan nu weer verder met het luisteren naar kutbandjes

Zelf ga ik meer mee met Karl, maar ik begrijp Patrick ook goed. Ik kan me best voorstellen dat The Beatles toendertijd ontiegelijk vernieuwend waren. Als ik alles goed begrepen heb vormden zij min of meer de brug van rock 'n' roll naar popmuziek? Veel mensen blijven dat gevoel houden, en nu is er dus een ''heilige status'' ontstaan. Mocht ik er trouwens naast zitten, schaam je niet om me te verbeteren. Ik verdiep mij graag in een stukje muziekgeschiedenis.

Al snel daarna kwam er zoveel meer verschillende muziek, en dat is zich alleen maar blijven ontwikkelen. Met alle respect, maar dus ook muziek die compositorisch beter in elkaar stak dan de muziek van The Beatles of bijvoorbeeld betere gitaristen dan George Harrison. Dat doet niks af aan de kwaliteiten van The Beatles, maar zorgt er wel voor dat ik er geen ''speciale band'' mee heb. Ik heb de tijd waarin je écht kon meemaken hoe vernieuwend ze waren niet meegemaakt.

Terugkomend op de muziek zelf, ik vind dat The Beatles niet genoeg rocken, ook trek ik die mierzoete, flauwe popliedjes niet. Vanaf Help! kan ik de albums pas (gedeeltelijk) waarderen. Nummers als While My Guitar Gently Weeps, A Day in the Life en Here Comes the Sun zijn uiteraard wel pareltjes.

Heb het niet zo op verzamelaars, maar de rode en blauwe van the Beatles zijn toch wel een feest om naar te luisteren!

Ook leuk omdat er tracks op te vinden zijn die niet op reguliere albums staan.

Maar het beste van the Beatles is niet samen te vatten op 4 cd's.. die zijn te vinden op hun complete discografie!

Toch een 5 voor deze verzamelaars, want er zijn maar weinig bands die 4 cd;s vol kunnen zetten met zoveel boeiend materiaal!

(overigens had de rode ook wel op 1 cd gekund )

Dat heb ik nu met die blauwe...

Op dit album staan een paar van de mooiste nummers van The Beatles m.i die verder reiken dan de geniale 4 accoorden die veelal op de rode staan.
Maar als geheel vind ik zelf de rode prettiger en onderhoudender als de blauwe.
De nummers van Sgt. Pepper's... horen hier natuurlijk ook vertegenwoordigt te zijn, maar ik waardeer ze meer in de context van het gehele album.
Sterke nummers voor mijn gevoel: Strawberry fields/Penny Lane/I am the Walrus/The fool on the hill/While my guitar/Hey jude.
Daarnaast zijn Let it be/Here comes the sun/Lady Madonna en Come Together ook prima nummers en vooruit het nummer van Robert ten Brink is ook dik in orde. I.t.t anderen heb ik geen probleem met Ob La Di, Ob La Da, past prima bij die serie met Corky en heeft een hoog K3 gehalte.
Tuurlijk zal ik een paar nummers onrecht aandoen door ze niet te noemen, bijv. The long and Winding Road.
Een klein voorsprongetje voor de Rode t.o.v de Blauwe.

Dit album loopt erg lekker door vanaf het begin tot het einde van de Beatles ( The Long And Winding Road is dan ook een prima afsluiter )
Wat mij betreft had alleen Blackbird er nog op mogen staan, in plaats van Old Brown Shoe ofzo
Maar compleet kan het nooit worden, zoals hierboven al gezegd wordt.

Hoe heerlijk toch die rode en die blauwe. Ik had ze vroeger al op LP en heb nu ook de CD's in huis. Het blijven gewoon bij de beste die ooit op een muziekdrager zijn gezet.

Gisteren de 'blauwe' maar weer eens gedraaid. Ook voor mij waren de rode en de blauwe dubbelelpee destijds de instap voor een kennismaking met The Beatles. Ik heb ze later op CD gekocht en lange tijd waren dat mijn enige Beatles-albums, totdat ik ergens eind jaren negentig in de gaten kreeg dat er ook op hun reguliere albums toch wel erg veel pareltjes staan.

Ik heb inmiddels de hele collectie compleet (op de CD van The White Album na, maar die blijft overal zo verdomd duur). Maar toch blijven die dubbele verzamelalbums een prachtig overzicht van het beste van The Beatles, al was het alleen maar omdat de nummers nu eenmaal in deze volgorde in mijn geheugen gegrift staan.

Ook ik vind de 'blauwe' muzikaal veel interessanter dan de 'rode', omdat de Beatles zich in deze zogenoemde studio-jaren enorm zouden ontwikkelen. Het is ook juist déze periode waarin de band in alle opzichten voorop loopt en een eehh...blauwdruk (flauwe woordspeling, maar ik kon 'm niet weerstaan ) neerlegt voor de ontwikkelingen van de popmuziek in de daaropvolgende decennia.

Daarom vind ik het jammer dat deze albums niet zijn opgenomen in het remasters-programma van de Beatles-CD's dat op 09-09-'09 van start gaat. Ik onderschrijf wat sommige anderen zeggen: met een paar aanvullingen, waardoor de vier CD's worden uitgebouwd tot 60 à 75 minuten elk, kun je hier echt een definitieve Beatles-compilatie mee samenstellen.

Maar dat zal wel niet gebeuren, omdat dat de verkoop van de reguliere albums in de wielen zou rijden. En als tijdsdocument is het ook wel weer leuk om ze met de originele tracklist uit '73 op CD te hebben - om die reden kan ik zelfs vrede hebben met het over 2 CD's uitsmeren van 1962-1966, hoewel die twee CD's bij elkaar volgens mij net een uur duren.

Ik vraag me trouwens wel af of deze titels straks komen te vervallen als de remasters worden uitgebracht. Dat zou zonde zijn, want het is, met name voor jongeren, een perfecte introductie tot het oeuvre van The Beatles. De twee Past Masters-albums, die in de remasters-serie bij elkaar worden gezet op 1 CD, vind ik volstrekt onvoldoende als verzamelaar en '1' beperkt zich, zoals de titel al aangeeft, tot de nummer-één singles en geeft daardoor een te beperkt beeld van hun muziek.

Ik kan er niet bij, dat, in het licht van de geremasterde catalogus die op 09 september uitkomt, dat die dubbele blauwe en rode en ook het White Album zo verschrikkelijk DUUR blijven.
Géénkat gaat die nog kopen, wie ze wil, die denkt na en die koopt de geremasterde versie voor misschien niet eens zo veel geld.


By the way; aan deze dubbele blauwe zou ik één ding willen veranderen;

Octopus's Garden mag er van mij af, ten voordele van het grandioze Lennon blues-epos : I Want You (She's So heavy).
Altijd echt onvergeeftlijk gevonden dat die hier niet opstaat.