The Beatles - 1967-1970 (1973)

Op die 2 Past Masters-albums staan singles en B-kanten die niet op de reguliere albums staan, ze zijn meer als aanvulling bedoeld dan als compilatie. En als er één band is waar alle reguliere albums de moeite waard zijn, zijn het the Beatles.
Al zijn deze blauwe (en rode) natuurlijk interessant als instap, wel zouden er nog wat meer nummers moeten opstaan.

Een waarheid als een koe.

Maar ook van deze band zou je gerust alle reguliere platen in huis moeten halen;

De 3 Jantjes - Accordeon op Zee (1975)

De clip van A Litte Help from my Friends lijd naar metal.
Alweer

Ja gewoon 4** voor mij, het verbaast mij soms hoeveel nummers ik ken (als NIET fan) Nooit bij stil gestaan dat het dan nummers van The Beatles waren of ik kende de titels niet!

De Red & Blue Album krijgen van mij allebei 4***
Soms (met nadruk op soms) is het me allemaal iets te vrolijk de deuntjes enzo maar goed het is toch top muziek, die helaas niet meer gemaakt wordt!

Ik heb aan deze 2 albums (Red & Blue) genoeg van The Beatles, heb daarmee alles wat ik wil hebben van deze band!

4****

The Beatles - 1967-1970

CD die mij minder vastpakte dan de rode verzamelaar. Zoals ik ook al bij de rode zei heb ik persoonlijk weinig met rock (er zijn uitzonderingen). Deze blauwe verzamelaar is iets meer rock gericht dan de rode. Toch staan er uiteraard pareltjes op deze cd. Mijn favoriete nummer van The Beatles staat bijvoorbeeld op dit album, en dat is 'Here Comes the Sun'. Dat nummer kan ik wel 100 keer achter elkaar luisteren.

'Strawberry Fields Forever' was ook een nummer dat ik vanaf het begin helemaal geweldig vond en vind. Maar waar ik de rode bijna in zijn geheel geweldig vond heb ik dat toch minder met deze.
Mijn favoriete van deze blauwe verzamelaar zijn:

1. Strawberry Fields Forever
2. Penny Lane
3. With a Little Help from My Friends
4. All You Need Is Love
5. Hello, Goodbye
6. Hey Jude
7. Here Comes the Sun (Uiteraard)
8. Come Together
9. Let It Be

De rest van het album is niet echt aan mij besteed. Ik hoor echt wel hoe goed het meeste werk is, maar ik zal het niet snel opzetten. 'Come Together' is overigens ook een keer erg goed gecovered door Michael Jackson (B-Side Remember the Time single, is beter dan de HIStory versie)

Maar goed de Rode kreeg van mij 4,5*** en deze geef ik 3** omdat ik hier maar 9 nummers mij echt aanspreken. Toch ben ik erg blij met de cd in mijn verzameling.

Wat ik trouwens helemaal geweldig vind is dat je op het einde van 'All You Need Is Love' één van The Beatles (Weet niet welke) 'She Loves You' hoort zingen. Echt zo strak en grappig. Soms spoel ik hem speciaal voor dat stukje door. Ach The Beatles zijn top.

The Beatles - 1967-1970 krijgt van mij 3***

en volgens mij hoor je daarna John nog "Yesterday" zingen

Klopt wel wat je zegt, dat is voor dat je 'She Loves You' hoort. Al hoor je niet echt het refrein van Yesterday erin.

Daar zijn hele polemieken op internet over te vinden...het ene moment klinkt het als John, het volgende als Paul; da's ook het enige juiste antwoord (volgens de meesten; Paul zingt het eerste stukkie, John neemt het over)

Naar mijn mening de allerbeste verzamelaar ooit. Elk nummer is een klassieker. Bovendien staat op deze plaat mijn favoriete nummer aller tijden, te weten Strawberry Fields Forever.

Dat was Paul. In 1982 deed hij dat overigens nog een keer in het nummer "whats that your doing'.
De Rode en de blauwe behoren tot nu meest populaire en daardoor ook bestverkochte platen, beide million sellers. Door beide platen hebben miljoenen mensen die The Beatles niet (bewust) hebben meegemaakt de groep herondekt, waaronder ik zelf. Die plots weer zo populair werden als ten tijde van Abbey road, een jaar of vijf hiervoor. Mede door het verschijnen van deze platen werden The Beatles bijna gesmeekt weer bij elkaar te komen.

Of was het John?
De laatste theorie is (en er wordt stevig over gediscussieerd in diverse forums op 't Internet!!) dat Paul de eerste zin zingt en John de tweede....

Is dat dan niet te zien op de voor miljoenen kijkers
wereldwijd uitgezonden televisiepremiëre van dit lied.
Of was dat een versie waarop ze het niet doen?

Ook voor deze blauwe, latere verzamelaar van The Beatles geldt, dat ik mij prima kan vinden in de keuzes van de samenstellers, ook al is 7 nummers van Magical mystery tour enigszins overdreven.

Het gaat er natuurlijk om, dat de compilatie een mooi aantrekkelijk geheel wordt, met een smaakvolle vaststelling van de volgorde.

Waar ik bij de rode dubbelaar schreeft van start naar hoogtepunt, zou ik hier aan willen houden van hoogtepunt naar experiment en Het Einde.

Onmiskenbaar heeft men bij de samenstelling gekozen voor de beste tracks van de cd's (lang niet alles is ook op single uitgebracht) aangevuld met nummers die juist wel op single zijn verschenen maar niet op een LP.

Dat laatste vooral maakt van deze 1967-1970 een extra waardevol document, met nummers als Hey jude en The Ballad of John & Yoko.

Volgens mij is de single-versie een iets andere dan de live-versie, maar helemaal zeker weten doe ik het niet....

En deze (en de rode) staan op de rol om geremasterd te worden. Oktober. Ben vooral benieuwd naar het artwork. De geremasterde versies van de liedjes hebben we immers al. Ik weet dan ook niet of ik deze weer ga kopen. De huidige versie is waarschijnlijk wel mijn meest gedraaide cd.

Zo te zien vallen de prijzen van de remasters mee (op Play.com voor 12,50 inclusief verzending, voor 32,50 heb je een 4-cd). Zo te lezen hebben ze niks met het format gedaan (blijft apart; zo'n 64 minuten muziek op 2 cd's, maar alla) en blijft het nog onduidelijk welke 'mix' ze precies gaan gebruiken (de USA-single-mixen voor het vroege werk of juist mono?) of dat ze exact dezelfde album-masters gebruiken als de vorige uitvoering. Ik vermoed het laatste!

Weer een erg goede verzamelaar waaruit maar weer blijkt hoeveel goede nummers The Beatles gemaakt hebben. Op enkele nummers na vind ik deze verzamelaar geweldig.

De nummers die mij niet tot nauwelijks aanspreken en daarom ook skip zijn: 'Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band' , 'Revolution' , 'The Ballad of John and Yoko' en 'Old Brown Shoe' ik had persoonlijk liever op die plekken 'Oh! Darling' of 'Blackbird' gezien ofzo. Verder ben ik niet gek op de nummers 'Back in the USSR' en 'Lady Madonna' maar die skip ik niet, het zijn alleen niet mijn favoriete nummers.

Ik heb ze net aangeschaft op Amazon UK voor 9 pond per stuk. Er staat vermeld 2010 remastered. Het lijkt een aparte nieuwe remaster te zijn van de liedjes. Hier de toelichting bij de 2010 albums ook over het artwork:

"Apple and EMI Music are pleased to announce that The Beatles' original 1973 compilations, 1962-1966 ('Red') and 1967- 1970 ('Blue') have been digitally remastered with both 2CD packages including expanded booklets with original liner notes, newly written essays by Bill Flanagan, and rare photos.... 'Red' and 'Blue' have been remastered by the same dedicated team of engineers at EMI Music's Abbey Road Studios responsible for remastering The Beatles' original UK studio albums, carefully maintaining the authenticity and integrity of the original analogue recordings. The result is the highest fidelity the catalogue has seen since its original release."

Tot nu toe vermoed ik alleen voor óf de serieuze verzamelaar die alles wil hebben of iemand die voor het eerst kennis wil maken met The Beatles!
Op de versie van A Day In The Life Na zónder publieksgeluid is alles al eerder uitgebracht tijdens de nieuwe remasters....

Ja, dat klopt. Ik heb ze inmiddels binnen en het zijn 'gewoon' de 2009 digitale remasters. Maar toch: het klinkt echt fantastisch zeg! Onvoorstelbaar, wat een verschil met de 1993 editie die ik van dit album had. Wat een details, wat een helderheid: echt prachtig. Dat dit ooit eind jaren '60 opgenomen is, je gelooft het haast niet meer.

Ik begon ooit met the Beatles Gold Lp. Daarop stonden een aantal nummers die ook op the Blue Album staan. Daarna kopieerde ik van de platen bieb een aantal albums op cassette, met name de albums waar de tracks van dit Blue Album af komen. Vervolgens kocht ik op cd een aantal van die albums verpakt als mini lp. Goed geluid met een verpakking net als de originele lp's. Echt mooi gedaan.

Toch komt het niet in de buurt van deze 2009 geremasterde dubbel cd. Het is toch een kleine revolutie op geluidsgebied. Ik vind ook dat hierdoor veel songs nog tijdlozer klinken dan ze al deden. Het heeft dus invloed op de inhoud. Werkelijk ontroerend was het om één van mijn favoriete Beatlesongs geremastered terug te horen: A Day In The Life. Ik begrijp, zonder publieksgeluid. Erg mooi hoor.
Andere favorieten zijn Lucy in the Sky With Diamonds, Penny Lane (één van de beste popsongs ooit), Back In the USSR, Get Back, I Am the Walrus, While My Guitar Genly Weeps, Come Together & Something.

Dit is niet alleen voor diegene die wil kennis maken met the Beatles of de notoire verzamelaar. Ik ben iemand met een paar van hun beste albums. Daarbij is deze geremasterde blauwe samen met de rode absoluut een aanwinst voor mijn collectie. Al is het al voor het geluid, maar natuurlijk ook voor alle nummers die je nog niet hebt. Het is bovendien buitengewoon fraai vorm gegeven, zowel de verpakking, als het boekje met foto's en uitgebreide boeiende toelichting. Voor deze vernieuwde uitgave - ook vanwege het geluid dus - verhoog ik mijn stem naar 5,0*.

Helemaal mee eens, West!
Ik twijfel nog steeds, maar vooral de Blauwe Dubbelaar is voor mij het Oude Testament, m´n eerste muziek-aanschaf en de eerste stap in het Beatle-fanschap!
Momenteel is dit samen met de Rode een voorbeeldige kennismaking met deze band. Dit ondanks de wonderlijke track-keuzes af en toe; al met al bijna de complete Magical Mystery Tour, drie tracks van kant 1 van de Witte Dubbelaar, hitsingles, maar ook obscure B-kantjes (waarom wél Old Brown Shoe en geen You Know My Name (Look Up The Number)?) Kant vier leunt erg op de ballads van Let it Be, waardoor de energie van muziek wat weg lijkt te vloeien...
Hoe dan ook, het zijn details,de volgorde van deze tracks is in m´n geheugen gegrift!

The Beatles - 1967-1970 (Blue Album)

Zoals ik ook al aangaf bij de Red Album zijn dit gewoon de beste Beatles verzamelaars die er op de markt zijn. Maar ook hier ontbreekt er weer nogal wat terwijl er hier ook nog zo'n dertig minuten ruimte is. Het blijft jammer dat ze dat niet opgevuld hebben, een mens moet wat te zeiken hebben denk ik dan maar.

Ook hier is zes tracks uitkiezen als favorieten een zeer moeilijke opgave omdat je een hoop andere tracks tekort doet. Ik hou het maar voorlopig bij Strawberry Fields Forever, A Day in the Life, Magical Mystery Tour, Hey Jude, Here Comes the Sun en The Long and Winding Road

Als je een LP bomvol gooit ga je dat zeker horen aan de kwaliteit.

De échte reden zal natuurlijk zijn dat ze bang waren dat mensen anders alleen deze twee verzamelaars zouden kopen en geen andere albums meer.

De echte reden om de rode en de blauwe in 1973 uit te brengen was om de groep die toen 3 jaar uit elkaar was weer onder de aandacht te brengen. In 1973 was een groep die 3 jaar geen platen meer had gemaakt een eeuwigheid. Voordeel was ook dat alle Beatles succesvol waren gebleven als solo artiest.
Dat de strategie werkte blijkt uit het feit dat beide verzamelplaten miljoenen keer over de toonbank gingen en tot hun best verkochte zijn gaan horen. Ook zijn er hele nieuwe generaties fans door beide platen in aanraking gekomen met The Beatles. And so do I.
De keuze van de nummers is discutabel. Waarschijnlijk moest het een beeld geven van hun dwarsdoorsnee van hun werk en moest het belang van de groep als ontwikkelaar binnen de pop muziek er doorheen klinken.

Mee eens, al reageerde ik enkel op Ezechiël²'s opmerking over het gemis van enkele nummers, terwijl er nog ruimte zou zijn op de LP.

Ik heb een aantal weken geleden de rode en de blauwe in goede staat op vinyl gekregen van een vriend, en ik moet zeggen dat de geluidskwaliteit echt behoorlijk goed is. Daar kunnen de remasters is geen miljoen jaar tegenop. Ik heb meerdere malen gezegd dat de klank van de Beatles albums enigszins gedateerd is, maar als ik vanaf vinyl luister heb ik daar eigenlijk maar weinig last van.

Je hebt gelijk Stijn. Ik had bij een andere Beatle album een soortgelijke discussie, Al ging die niet over het aantal nummers op een LP. Maar wel over het feit dat er in die tijd nog geen cd's waren, en ik heb nu ook weer puur gekeken naar de ruimte op de cd's en ben vergeten dat ze natuurlijk gereleased waren op LP

Stijn ik vind het leuk dat je de albums op LP hebt gekregen, maar dat de geluidskwaliteit daarvan beter is dan de 2009 Remasters:
Hoe kom je daar nou bij?

Mischien zijn de miljoen jaar al wel voorbij.

Die remasters zijn echt niet zo bijzonder, gewoon degelijk. Het is dat ik er geen twntig jaar op heb hoeven wachten, anders zou ik zelfs een beetje teleurgesteld zijn. Ik heb er zelf ook een aantal in de kast staan, maar als ik remasters van andere groepen erbij pak ben ik daar keer op keer meer van onder de indruk (en die waren nog schappelijk geprijst ook, al heb ik mijn eigen Beatles-remasters niet al te duur gekocht).

De Beatles op LP klinken over het algemeen beter. De nieuwe remasters komen dichtbij; vooral bijvoorbeeld Beatles for Sale en Sgt. Pepper's klinken een heel stuk beter dan de '87-cd's en komen erg dichtbij het 'vinyl'. Voor de mensen die het verschil niet horen tussen een MP3 of een FLAC wordt het al lastig uit te leggen waarom een goede LP-persing altijd beter zal zijn dan je standaard-cd.
Maar: met die beperking in gedachten is dit een puike remaster van een fijn 'starters-album' voor iemand die kennis wil maken met de psychedelische- en rockjaren van dit kwartet!