Depeche Mode - The Singles 86-98 (1998)

Duidelijk een verveelde band op deze opnames.
Die staan liever in een vol stadion live te zingen.
Dan ergens voor een Duits publiek in een kleine studio te playbacken.
Geef ze eens ongelijk.
Ik kan me er wel wat bij voor stellen.

The Cure is zo'n vergelijkbare band.
Van hun hoeven die televisie optredens ook niet.

ik had het over de muziek (in de eerste plaats althans)

Maar maakt niet uit! Wel nog leuke muziek

Zeker weten.
Geweldige band.

Tja, je moet het wel een beetje in de context zien van de tijd, het was 1987, dat moet je niet vergeten. Al moet ik toegeven dat Dave wel ala Rick Astley staat te bewegen.. maar dan nog... het was 1987.

Muzikaal gezien is er met dit nummer helemaal niks mis, en dus ook niet fout.. ik snap de redenering dus nog steeds niet...

Tja een filmpje uit 1987 en de band is gelijk fout...

Volgens mij stak Gahan gewoon de draak met dit soort shows, die Rick Astley moves lagen er wel erg dik bovenop

De eerste verzamel CD van Depeche Mode 81 85 vind ik beter dan deze kwestie van smaak

Uitstekende dwarsdoorsnede van deze periode. Jammer dat sommige klappers ingekort zijn, maar dat heb je nou eenmaal met singles. Bovendien zou het dan een hele lange plaat worden. Er staan ook wel wat nummers op die me wat minder doen en de beste Depeche Mode-verzamelaar is er nog altijd eentje die ik zelf samen stel.

Desondanks een uitstekende instapplaat voor wie ze nog niet (zo) goed kent of gewoon als leuk naslagwerk.

Aan 81-85 vind ik ook weinig fout.
De eerste singles klinken nog steeds heel aanvaardbaar en zijn een stuk beter dan iedereen denkt.

De typecasting van de jaren '80, daar heb ik me al een geruime tijd overheen gezet.
Ik vind het al een stuk leuker dan de jaren '90 ooit waren.

Depeche Mode werd door de pers als fout bestempeld (dat heeft ook deels met hun imago te maken) maar wat mij betreft brachten ze prima synthipop en daar is niets mis mee. Ik vind als hun singles tot begin jaren '90 aanvaardbaar tot prima. Hun tijdelijke overgang naar gitaarrock (toen werd Depeche Mode wel serieus genomen) vind ik juist minder geslaagd.

Persoonlijk vind ik de latere singles juist het beste. Nummers als It's No Good en met name het schitterende Home zijn zo ontzettend goed en gelaagd. Ik vind de DM van de jaren '80 ook leuk, maar hier gaan ze pas echt de diepte in.

Prima verzamelaar van Depeche Mode.
Alleen de versie van In Your Room op Songs of Faith & Devotion vind ik stukken krachtiger en beter dan op dit album.

Ver voor mijn tijd maar dat is echt wel heel nice man

Deze is m.i. beter dan de vorige singles, omdat het een veel volwassener geluid heeft. Over het geheel vind ik DM net iets te synthetisch. Ik mis vaak toch een goede gitaar.
Dat neemt niet weg dat ik wel waardering kan opbrengen voor het vakmanschap van de heren.

Vandaag had ik geluk! Ik liep tegen de gelimiteerde vinyl box aan van dit album. Die is normaal gesproken niet te vinden voor een redelijke prijs, maar de vinyl goden waren me gunstig gezind vandaag, en ik kon 'm voor minder dan 10 euro in bijna nieuwstaat toevoegen aan mijn collectie!

Wow

Ja, lang leve de kringloop winkels!

Prima verzamelaar, met 21 tracks verdeeld over twee schijfjes. Vrijwel alle goede songs uit die tijd zijn hier te vinden en eigenlijk staat er geen misser op. De toevoeging van Little 15 en een live-uitvoering van Everything Counts aan het einde van de tweede schijf is wel wat vreemd, aangezien de rest van de songs op chronologische volgorde staat. Hier en daar verder een aantal uitvoeringen die afwijken van de albumversies (met name de mix van In Your Room klinkt erg anders), maar dat maakt deze verzamelaar juist extra interessant.

Ik meen Little15 in oa Frankrijk juist een hitsingle was, wellicht dat het daarom als nakomertje op de setlijst staat?

Little 15 was geen single in de UK (wel in Europa met oa Frankrijk dus).
Dat is de reden waarom ie achteraan staat. In de UK enkel verkrijgbaar via import.

De live single staat volgens mij mee achteraan omdat hij zo de flow van de hits niet doorbreekt.

Verzamelaar waarmee de band op wereldtour ging van 2 september tot 22 december 1998; een relatief korte wereldtour weliswaar, maar herinner me nog hoe blij ik was toen ik hun concert bijwoonde in Vorst Nationaal op 22 september 1998; vooral blij om Dave terug in top conditie te zien optreden.

Bericht verplaatst naar Depeche Mode

Als ik had geweten dat DM in 1998 in België had opgetreden was ik eerder van mijn huwelijksreis teruggekomen. In die periode was ik helemaal leip van deze band, zeker na het fenomenale drieluik Violator, SOFAD en Ultra. Geweldige band, al moesten ze in 1995 afscheid nemen van Alan Wilder en in 1996 bijna van Dave Gahan. Gelukkig kwam de laatste er weer bovenop. En daarom ook deze verzamelaar en aansluitend een verkorte tournee. Als gezegd geen idee dat ze in België speelden want Nederland en Depeche Mode, dat ging toendertijd niet goed samen. Deze verzamelaar beslaat de mijns inziens meest creatieve periode van Depeche Mode al zijn de eerdere en latere albums zeker de moeite waard.

Het jaren 80 materiaal van de heren is niet echt aan mij besteed, ofschoon ik de galm en blikkerige klanken van veel bands uit deze periode maar moeilijk op waarde kan schatten. Uiteraard is dat wel een zwart wit visie op dat decennium, er is natuurlijk genoeg fraais uit voortgekomen.
De heren bereikten in mijn ogen en oren hun creatieve piek met Songs of Faith and Devotion en Ultra. De platen die direct ook de meest donkere periode van de band kenschetst. Gahan ging als een zombie door het leven, Wilder vetrok, en Gore en Fletcher hadden zo hun eigen problemen.

Desalniettemin kwam men met uitstekende composities op de proppen. Waar ik de producties van de band uit de jaren 80 niet echt kan appreciëren, geldt dat wel voor het geluid in de jaren 90.
Het donkere geluid, vermengd met alternatieve rock elementen en industriële samples zijn niet te versmaden.
Hoewel bij veel liefhebbers Music for the Masses als persoonlijk favoriet door het leven gaat heb ik een voorkeur voor de drie reguliere platen van Depeche Mode uit de jaren 90.
Deze platen zijn goed vertegenwoordigd op deze verzamelaar echter zijn dergelijke releases voor mij zelden interessant vanwege uiteenlopende redenen.

Na Ultra zou de band mij als liefhebber kwijtraken, het songmateriaal wist mij niet meer te raken, hoewel Gahan met zijn werk met de Soulsavers wel degelijk indruk op mij wist te maken.