Coldplay - Moon Music (2024)

Coldplay.... ik wil niet meegaan in het algehele bashen van de band. Ik hou te veel van die eerste door mij zeer hoog gewaardeerde albums. Maar ik moet ook gewoon eerlijk zijn: daarna werd het al rap minder en minder.

Waarom dan toch weer gaan luisteren naar dit nieuwe album? Tja, toch ergens wel de hoop op iets fraais en dat mag best heel anders zijn dan wat de eerste twee albums boden.

En eigenlijk valt feelslikeimfallinginlove best nog wel mee. Ja, dat infantiele lalala is niks, maar van andere favorieten accepteer ik dat wel, dus hup daar zet ik me overheen. Gewoon een prima deuntje.
En daar zit het probleem met de latere Coldplay. Zo slecht is het allemaal niet: lekkere deuntjes. Maar ik hoor liever een lekker deuntje als Yellow en met de fletse pop die ze ons al een aantal albums lang voorschotelen kan ik niet veel. Is het wel zo flets? Misschien ook niet. Ze hebben gewoon de pech dat ze die eerste twee albums gemaakt hebben denk ik. U2 kan er over meepraten.

Moon Music is precies wat je kan verwachten. Popliedjes schrijven kan Chris wel. Volle stadions trekken ook. Moet ik daar mijn neus voor ophalen? Welnee. Maar ik wil gewoon best nog mild zijn voor de band.
Is het mijn ding? Nah, zo af en toe vluchtig kan best en vluchtig is het wel. Of beter: luchtig. Vergeet Parachutes en A Rush of Blood to the Head gewoon. Andere band, zelfde naam. Klaar.

Lalala ik eventjes mee op Moon Music (en die lalala komt vaker terug dit album) en zijn liedjes als Jupiter, IAAM (beetje ABBA-vibe af en toe) en All My Love zo beroerd nog niet en krijg ik dan weer geen 'good feelings' van een nummer als Good Feelings.

Een ieder die – fan of niet van Coldplay – afgelopen zomer heeft gekeken en geluisterd naar de BBC-registratie van Coldplays optreden op festival Glastonbury, moet bijna wel onder de indruk geweest zijn van dit twee uur durende spektakel. Naast de aaneenschakeling van de tientallen hits die langskwamen, was voor velen het gitaarspel van de in een rolstoel zittende Michael J. Fox (Back To The Future) bij het lied Fix You het meest ontroerende hoogtepunt van de show. Maar zelfs voor een band als Coldplay geldt: in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

Zoveel is duidelijk na het beluisteren van hun tiende studioalbum Moon Music. Het album begint met de naamgever van de plaat, waarvan de eerste twee minuten klinken als muziek uit de film Apollo 13. Daarna krijgt het een vervolg als pianoballade waarin tekstueel één zin de aandacht opeist: ‘Maybe I'm just crazy, I should just be a brick in the wall.’ Is dit een openlijke flirt met Pink Floyd? MOON MUSiC als song is van het niveau hap-slik-weg en vloeit in eenzelfde sfeer over in de eerste single van deze plaat feelslikeimfallinginlove. In dat lied toont Coldplay waar ze zo ontzettend goed in zijn: liefdesliedjes maken met sfeervolle coupletten en catchy refreinen die zich na één keer luisteren vastbijten in je brein.

Vanaf dit tweede lied schiet Moon Music werkelijk alle kanten die het maar kan het muzikale universum in. WE PRAY doet qua stijl denken aan Imagine Dragons en is een prima track, totdat Elynna en Burna Boy het nodig vinden om zich er – totaal overbodig en niets bijdragend – mee te gaan bemoeien. Daardoor klinkt WE PRAY als een hopeloze poging van Coldplay om een jonger publiek aan te spreken zoals ze dat in het recente verleden even nodeloos deden met BTS en Selena Gomez.

Als na pakweg drie minuten het lied JUPiTER eindigt volgt plots een soort demo-LoFi-versie van hetzelfde lied dat weer wordt opgevolgd door eenzelfde soort versie van een ander lied. Geen touw aan vast te knopen en de bedoeling blijft verre van duidelijk. Klip en klaar is dan wel de volgende track GOOD FEELiNGS. Een Kylie Minogue-achtige discostamper onder de begeleidende klanken van niemand minder dan Nile Rogers. Ook de bijdrage van Ayra Starr is geslaagd, waardoor dit nummer meteen aan de ‘greatest hits’-collectie van Coldplay mag worden toegevoegd. Ook al is het dan nog geen hit, het moet wel heel raar lopen wil dit nummer die status niet halen. De buitenspelende kinderen die te horen zijn doen overigens wel sterk denken aan School van Supertramp.

Rainbow is onnavolgbaar. In de negatieve betekenis van het woord wel te verstaan. Rainbow is een zes minuten durende track waarin het lijkt alsof Coldplay Pink Floyd-je probeert te spelen in de trant van Shine On You Crazy Diamond. Jammerlijke, veel te lang durende misser.

Dat Coldplay begaan is met onderwerpen als duurzaamheid en klimaatverandering is bekend en het siert de leden dat ze hun bekendheid gebruiken om hier aandacht voor te vragen. Ook in het lied iAAM lijken deze thema’s aangestipt te worden. De makers van EA voetbalgame fc25 hoorden dat blijkbaar anders, want zij hebben dit lied opgenomen in de soundtrack behorende bij dit spel. Volgens EA sports gaat het lied over doorzettingsvermogen, veerkracht en persoonlijke prestatie. Welke betekenis ook waar is, misschien wel allebei tegelijk, je hoort in dit lied voorzichtig een flirt met de Coldplay van twintig jaar geleden, zeg rondom het album X&Y. Mogen ze vaker en meer doen.

Zaklampjes bij de hand houden als het Beatle-eske ALL MY LOVE wordt ingezet door Coldplay. Hoewel de songtekst je wellicht doet schuimbekken met zinnen als ‘Whether it rains or pours, I'm all yours’ (het kan niet anders dan dat er Hallmark-kaarten bestaan met precies dezelfde tekst), is het effect ervan tijdens een concert voorspelbaar. Duizenden zaklampjes, veel la-la-la’s en een betraand oog bij iemand die oprecht geraakt wordt door dit lied. Prima aanvulling op de setlist van Coldplay die sowieso rijk bedeeld is met dergelijke songs.

Het bijna zeven minuten durende slotlied ONE WORLD bestaat lyrisch uit de volgende elementen: zes keer ‘Oh, one world, only one world’, vijf keer ‘In the end it's just love’ en tweeëndertig keer ‘la-la-la’. Om dit op papier te krijgen waren er maar liefst tien(!!!) tekstschrijvers nodig, waaronder Brian Eno (Roxy Music). Ook hier is het laatste deel van het lied een toegevoegde opname die klinkt als een LoFi-demo en ook hier is deze toevoeging een raadsel.

Zoals eerder al geschreven schiet Moon Music alle kanten op. Van aanstekelijke dance-pop, via gewichtige eclectische rock naar weinig tot het gehoor sprekende productie-experimenten. Hierbij bedient Coldplay zich van een overdaad aan la-la-la’s, oh-oh-oh’s en na-na-na’s die slechts een enkele keer iets toevoegen, maar veel vaker – vooral de la-la-la’s – klinken als een soundtrack voor de eerstvolgende Smurfen-tekenfilm. Toch weet Coldplay ook op dit album weer een viertal tracks te produceren die hoogstwaarschijnlijk tot het vaste repertoire zullen gaan behoren tijdens concerten: feelslikeimfallinginlove, iAAM, GOOD FEELiNGS en ALL MY LOVE zijn gewoon goede, sterke songs. Om in ruimtetermen te blijven is de conclusie dus: Moon Music bereikt middels individuele tracks vier keer zijn doel, maar faalt in zijn missie om als heel album tot grote hoogten te reiken.

Recensie | Coldplay - Moon Music | Nieuweplaat.nl

Moon Music" is the name of the British group's new tenth album, and it has become a kitsch opera, a harmony porn, a concept work on the theme "Will be again."

Moon Music is hun tiende album. Ze stoppen na hun twaalfde, aldus Chris Martin. Maar die verhalen over stoppen heb ik al verschillende keren eerder gehoord. Dus dat neem ik met een korrel zout.

Over Moon Music, duidelijk een zusterplaat van Music Of The Spheres. Zelfde concept, zelfde niveau. MOTS was verreweg mijn minst favoriete Coldplay plaat. Nu is dat Moon Music, helaas.
Ze kunnen echt wel beter dan dit. Als ze dan toch echt nog maar twee platen gaan maken, dan moet het roer echt om.

Zelf heb ik het album nu een paar keer gehoord via APPLE music en ik vind al die heisa, verbolgenheid en afschuw die hier en masse wordt gedeeld echt overdreven. Even voor de duidelijkheid : ik ben ook meer van de oude Coldplay, ieder die mijn muzieksmaak kent weet dat ook. Maar de manier waarop het hier afgefakkeld wordt vind ik echt onredelijk.

Zeker wanneer je in ogenschouw (beter orenschouw) neemt dat Coldplay al diverse jaren dit soort muziek maakt, ik ben dan ook van mening dat men de inhoud moet beoordelen op het soort van muziek dat door de band de laatste jaren gemaakt wordt. En ja dat staat ver af van Fix You, Lovers in Japan, Lost, In My Place, Clocks, Parachutes, X&Y etc. etc.

Maar ik ben het met Hans Brouwer eens dat je het eerst en vooral goed moet beluisteren alvorens de bijl op het hakblok te laten vallen.

In die drie luisterbeurten heb ik enkele fraaie intro's gehoord, een mooie volle productie, vleugen 'oude' Coldplay, zeer dance-georiënteerde muziek, mooie soundscapes en wat pianoballade-achtige stukken.

De teksten vind ik ook niet wat je van een band met late veertigers mag verwachten, inderdaad soms redelijk infantiel, maar daarover heb ik hierboven al gezegd, dat ik vermoed dat hier heel duidelijk gekozen is voor een bepaald genre en een bepaalde doelgroep. Die is zeker niet High Brow en die doelgroep zal zich waarschijnlijk niet bezig houden met The Smile, Talk Talk of Peter Gabriel e.a. uit de serieuze hoek.

Ik ben een completist, maar zal zeker wachten tot de prijs flink gezakt is voor de aanschaf van de cd en dan zal ik het af en toe draaien als vrolijk stemmende achtergrond muziek.

Coldplay maakt niet meer dezelfde muziek als 25 jaar geleden. Waar voor velen dit de nostalgische Coldplay is, zijn dat voor mij meer nummers als Paradise, Every Teardrop Is a Waterfall, Everglow, A Sky Full of Stars en mijn all-time favorite Hymn for the Weekend.

Het is dus maar waarmee je nieuwe muziek van de band wilt vergelijken. Want veel nummers op dit album zijn vergelijkbaar met die van de laatste 10-15 jaar. iAAM heeft bijvoorbeeld wel wat weg van Every Teardrop. Ik vind dit dan dus ook een leuk album, maar ik hou natuurlijk ook van popmuziek. Ik zal dan wel tot de ‘nieuwe’ doelgroep behoren.

Rainbow veel slechter wordt het niet. Het geheel is ook niet best. Coldplay die ik een 20 jaar terug heel hoog had zitten levert weer slechte plaat af vol nikszeggende nummers met een paar uitzonderingen daargelaten zoals Aeterna en Iaam.

De creativiteit heeft plaatsgemaakt voor eenzijdige muziekkeuze die licht in het gehoor ligt en veel galm kan hebben.

De doelgroep is ook totaal veranderd, naar de platenspelers in een groot stadion met veel bombast. Ik speel daar niet meer mee, maar denk met genoegen terug naar oudere tijden. En mijn Coldplay collectie blijft tot 2015 compleet.

De vervlakking gaat gestaag door, met wederom een nietszeggend album dat aangenaam genoeg voortkabbelt maar slechts weinig interessante tracks kent. Veel lalala-riedeltjes ook, een kenmerk van muzikale armoede. Voor de liefhebber is er de Full Moon edition, met 10 bonustracks/ alternatieve versies van de songs. Met afstand het minste album dat de band tot nu op de wereld heeft losgelaten.