Michael Kiwanuka - Small Changes (2024)

Zeer mooi plaatje maar idd het kabbelt wat teveel richting (classic) pop. Te weinig funk, gospel, soul en andere straffe, bezielde euh ... rootsmuziek waar hij zo goed in zou zijn. Maar waarom een prachtnummer als Lowdown in twee wordt gehakt mag hij me thuis op de canapé eens komen uitleggen. Breng je gitaar ... en als 't kan je band mee Michael.

Jawel. Michael Kiwanuka doet het weer. Small Changes is een mooi album met hele fijne liedjes. 'Easy listening' noemen ze dit ook wel. Deze muziek kun je altijd en overal draaien. Bij familie, vrienden of moederziel alleen. In de vroege ochtend maar vooral in de late uurtjes. Het hele jaar door.

De terugkeer van een goeie vriend. Een pandemie voorbij, voelt het als vertrouwd. Het waren vier, vijf lange jaren, maar hij is gelukkig niet veel veranderd. Het voelt als een innige omhelzing. Als een warme deken in deze koude, duistere tijden. De vriend geeft je broodnodige hoop en troost. Laat alle ellende achter je en volg je dromen, ondanks alles. En het voelt goed, heel goed.

Lowdown (Part I) heeft gewoon bijna zo'n Nick Cave-sfeertje (zal wel aan mij liggen). Bij elke draaibeurt wordt dit album mooier.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Michael Kiwanuka - Small Changes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Michael Kiwanuka - Small Changes
Michael Kiwanuka laat de psychedelica deels los op het wat meer ingetogen en wederom prachtig geproduceerde Small Changes, waarop de Britse muzikant nog maar eens laat horen wat een geweldige zanger hij is

Ik heb de eerste drie albums van de Britse muzikant Michael Kiwanuka allemaal hoog zitten en keek dan ook met hoge verwachtingen uit naar Small Changes, dat bijna vijf jaar na het geweldige Kiwanuka is verschenen. Het vierde album van Michael Kiwanuka klinkt deels bekend, maar het is ook een ander album dan zijn voorgangers. Het geluid is wat meer laidback en minder dynamisch, maar het is een geluid dat warm en zeer sfeervol aanvoelt. Het past prachtig bij de soulstem van Michael Kiwanuka, die misschien wel beter tot zijn recht komt in de meer ingetogen songs op Small Changes. En zo krijgt het muziekjaar 2024 er op de valreep nog een zeer memorabel soulalbum bij.

Michael Kiwanuka haalde met de albums Love & Hate uit 2016 en Kiwanuka uit 2019 mijn jaarlijstjes en met het laatste album zelfs de top 10 van mijn lijstje. De Britse muzikant deed dit met albums die je onmiddellijk mee terug namen naar een aantal grote soulalbums uit de jaren 60 en 70 en herinnerden aan de beste albums van bijvoorbeeld Marvin Gaye en Curtis Mayfield.

Beide albums werden prachtig geproduceerd door Danger Mouse en Inflo, de man achter het project Sault, die wel raad wisten met het soulgeluid van Michael Kiwanuka. Op Kiwanuka verwerkte Michael Kiwanuka ook nog eens flink wat invloeden uit de psychedelica, wat zijn soulgeluid alleen maar opwindender maakte. Home Again, het debuutalbum van de Britse muzikant vond ik in 2010 nog wat minder enerverend, maar inmiddels vind ik ook het net wat meer binnen de lijntjes kleurende geluid op dit album echt prachtig en de soulstem van de Britse muzikant weergaloos.

Net iets meer dan vijf jaar na Kiwanuka keert Michael Kiwanuka deze week terug met zijn vierde album Small Changes. Op zijn nieuwe album continueert de Britse muzikant de zo succesvolle samenwerking met Danger Mouse en Info en dat blijkt wederom een wijs besluit. Ook Small Changes is een album dat klinkt als een soulklassieker uit een ver verleden, maar op zijn vierde album klinkt Michael Kiwanuka anders dan op zijn vorige twee albums en keert hij deels terug naar het geluid van zijn debuutalbum.

De invloeden uit de psychedelica, die met name de songs op Kiwanuka zo opwindend maakten, zijn grotendeels verdwenen op het nieuwe album. Op Small Changes domineren de meer ingetogen songs en het zijn songs die warm zijn ingekleurd met vooral organische klanken. Ik vind het persoonlijk een erg mooi geluid, dat ook nog eens prachtig is gevangen in de wederom geweldige productie van Danger Mouse en Inflo.

In muzikaal opzicht valt er veel te genieten. Dit begint al bij de ritmesectie die zorgt voor mooie baslijnen (van Pino Paladino) en fraai drumwerk. Het wordt aangevuld met vaak prachtig gitaarwerk, dat de ruimte op bijzondere wijze vult, zeker wanneer wordt gekozen voor sfeervolle solo’s met één keer een David Gilmour vibe. Piano, orgels en synths vullen het geluid op Small Changes verder in, waarna met enige regelmaat ook nog eens flink wat prachtig gearrangeerde strijkers worden ingezet.

Small Changes roept misschien associaties op met net wat andere soulalbums uit de jaren 60 en 70, maar het zijn nog altijd mooie soulalbums, waarvan ik zeker de albums van Bill Withers wil noemen. Ook op het nieuwe album zijn overigens nog altijd echo's van de muziek van Curtis Mayfield en Marvin Gaye te horen.

De warme deken van de instrumentatie op Small Changes, die soms ook wat jazzy aan doet, wordt gecombineerd met de geweldige zang van Michael Kiwanuka, die nog maar eens laat horen dat hij behoort tot de beste soulzangers van het moment. Al even mooie koortjes maken het geluid op Small Changes compleet.

Vergeleken met het geweldige Kiwanuka uit 2019 is Small Changes niet alleen een meer ingetogen album, maar ook een meer naar binnen gekeerd album. Michael Kiwanuka richt zich minder op de boze buitenwereld, maar meer op zichzelf, wat een intiem en persoonlijk album oplevert. Het is een album dat het echt geweldig doet tijdens de koude avonden van het moment en de gevoelstemperatuur met flink wat graden laat stijgen. Wederom een geweldig album van de Britse muzikant dus. Erwin Zijleman

Vandaag op plaat binnengehaald en small changes staat nu op. Het helpt natuurlijk dat ik onlangs een nieuwe platenspeler ( voor de kenner: met Ortofon Blue element ) heb gekocht, maar nu komt het album nóg meer binnen. Prachtig ingespeeld door Michael Kiwanuka, inflo en Brain Burton. Grootste verassing is wel dat Kiwanuka zelf op de meeste tracks de bass ter hand neemt!
Daarnaast is het artwork prachtig. De kleine Kiwanuka die in huis hangt, en door zijn ouders ingestopt wordt. Prachtig hoe de kinderlijke onschuld hier gevangen wordt. Small changes zal (zoals de titel al doet vermoeden ) niet voor al te veel opschudding zorgen, maar ik vind het binnen de discografie van Kiwanuka weer een wonderschoon album en met de kippenvel mooie afsluiter Four long Years heeft hij weer een nieuwe classic op zijn naam staan.
Schitterend album!

Het mooistee nr. vd plaat maar Cave? Heel licht raakt het Wild God met het koortje+basloopje misschien.

Ik heb er een aantal luisterbeurten opzitten en begrijp me niet verkeerd, het is een prachtig album in alle opzichten, alleen pakt het me niet. Ik heb ergens het woord saai gelezen en die mening begin ik steeds beter te begrijpen. Voor mij lastig om een stem uit te brengen; qua muzikale beleving een 2.5 en qua muzikaliteit een 4.5. Dan kom ik uit op een 3.0/3.5. Ik maak er 3.5 van, omdat ik de artiest hoog heb zitten.

Heb er pas drie luisterbeurten opzitten, maar mij grijpt ie voorlopig ook nog niet. Geen album dat zijn schoonheid direct prijsgeeft. Wellicht dat een paar 'diepe' luistersessies helpend zijn. Of het album is gewoon een stukje minder dan de vorige worpen, dat kan natuurlijk ook.

Het lijkt wel het jaar waar ik telkens het tegenovergestelde voel van mijn mede-MuMe-users

Ik voel dit album gelijk en voel bijvoorbeeld de nieuwe The Cure niet (en zo waren er nog wel wat van die albums).

Het is natuurlijk een wat rustiger album dan de vorige twee.
Kiwanuka gaat wat meer terug naar de sfeer van zijn eerste album.

Ik kan beide kanten van hem uitermate waarderen, maar kan ook begrijpen dat er mensen zijn die het wat saaiig vinden.
Bij die groep hoor ik zeker niet, prachtig album!

Ik vond deze Michael Kiwanuka onmiddellijk mooi. En na een poosje wordt ie nog mooier. Ik had ook geen klik met The Cure, voornamelijk vanwege dat platgeslagen geluid, terwijl mijn platenkast er vol mee staat. Met The Cure dan. Niet met dat platgeslagen geluid. En dan komt het meestal ook niet goed meer. Zelfs de nieuwe Opeth klinkt stukken beter. Loepzuiver geluid ondanks enkele rouwe zangpartijen waar ik zeker niet dol op ben maar accepteer omdat de rest dik in orde is. En hetzelfde geldt voor dit album. Michael Kiwanuka is eveneens geen dagelijkse kost voor mij. Maar het album heeft een prachtig geluid en nogmaals, het zijn hele fijne liedjes. Nee, ik vind dit album alles behalve saai. Wel lekker rustig. En dat is best lekker - zo af en toe - tussen al die takkeherrie platen door in huize Alicia.

word omvergeblazen door dit album, wat een pracht!

Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik voor dit album nog geen nummer geluisterd had van Michael.
Dit is een hele fijne welkom met deze beste man.
Sfeervolle lichte soul nummers die me bij de strot pakken!
Ik ga maar eens ook de oudere albums luisteren, wie weet vind ik die evengoed, zo niet, beter

Een warm bad. Heerlijke, ingetogen, persoonlijke en gedetailleerde plaat.

Mooi omschreven Reijersen: een warm bad, ingetogen persoonlijk en gedetailleerd. Dat is het.

Wat rustiger dan voorgaande twee platen en ik kan dat zeer waarderen. Vond de vorige albums ook heel goed, maar deze komt voor mij nu precies op het juiste moment.

Dit is echt prachtig. Kiwanuka is een held!

Ondanks het stemmetje in mijn hoofd dat steeds zegt "Dit is niet zo goed als Kiwanuka" geniet ik hier toch weer enorm van. Eigenlijk is alles al gezegd: het is wat rustiger en meer ingetogen, maar met veel warmte en detail. De titel is passend en ieder nummer is raak. En ik moet zeggen dat deze het wel heel goed doet zo op de vroege ochtend terwijl het lichtelijk stormt buiten.

Gisteren kon ik dan eindelijk rustig voor dit album zitten. Ik kon het niet laten om alvast een aantal recensies te lezen. Hierdoor kon ik de verwachtingen al een beetje bijstellen.

Vergelijken doet natuurlijk iedereen. Ook als het vorige album inmiddels alweer 5 jaar oud is. Ondanks dat de titel het tegenspreekt is er wel degelijk sprake van een flinke verandering. KIWANUKA was een stuk avontuurlijker. Dat album neigde erg naar psychedelic soul. Dat album spreekt mij meer aan. Maar die schuurt bij mij dan ook dicht tegen de 5* aan.

Small Changes is, zoals velen al aangeven, een rustige intieme soulplaat geworden. Het is fijn om ook zo'n soort plaat van de man in huis te hebben. Voor als je geen zin hebt in een drukke Hero of You Ain't The Problem. Nu mis ik wel zo'n geniaal moment als Hard To Say Goodbye. Maar met Floating Parade heeft Michael Kiwanuka mijn favoriete nummer van 2024 gemaakt.

Aankomende dagen zal Small Changes hier nog veel draaien. Score volgt nog.

Hier gebeurde hetzelfde de afgelopen week.
Had vrijdag Small Changes gehoord, vond het prachtig en besloot ook de eerste drie albums eens te beluisteren.

Herinnerde mij dat ik een tijdje terug ergens een akoestische set van de man had bekeken en dat ook al zeer de moeite waard vond.

Gevolg: afgelopen zaterdag het debuut uit 2012 en Love & Hate aangeschaft. Het album Kiwanuka stond niet in de schappen, anders had ik die ook meegenomen.

En dat zijn ze. Inmiddels een luisterbeurt of vier verder en ik moet zeggen, het is toch weer een erg mooi album geworden. Rustig, ingetogen, warm, intiem en gedetailleerd. Ik open met 4*

Deze kan ik met de beste wil van de wereld niet volgen. Ik herken niks van Cave in Kiwanuka en andersom. Als je bedoelt dat beide een sfeervolle plaat kunnen afleveren, okay. Sfeervol is het inderdaad.
Verder heb ik eigenlijk vrij weinig met dit album. Zeker niet slecht maar hoe meer ik van dit album hoor, hoe meer ik in slaap val. Dat zou je als positief kunnen beschrijven maar ik vind het allemaal wel heel erg binnen de lijntjes. Kabbelend, veel van hetzelfde (tempo), saai zou mijn beschrijving zijn. Te braaf wat mij betreft.

Dat kan, het is immers mijn gevoel.


Ik benoem alleen Lowdown (Part I) hè, jij maakt er gelijk een artiest-vergelijking van, dat is wel wat anders. Daarbij zeg ik ook nog eens 'bijna'.

Qua vibe zit het hem denk ik in het gospelstukje. Ja, makkelijk, want dat is nogal breed, maar het voelt een beetje hetzelfde. Het zalvende, het koortje en daarom mijn gevoel. Meer niet hoor. Hoef je met de beste wil van de wereld dan ook niet te volgen. Denk dat je het iets te groot maakt

En over de rest van je opmerking: wat ik al eerder meldde. Nieuwe Tindersticks, The Cure.... albums die me enorm zouden moeten liggen, bands die me veel doen maar het gebeurt deze keer niet waar de meerderheid juist lyrisch is. Dit Kiwanuka album voel ik dan weer wel en ik lees net wat te vaak dat mensen het een minder album vinden, saai, slaapverwekkend of weet ik het wat. Nogmaals: het zal vast aan mij liggen.

Muziekbeleving: het blijft iets wonderlijks.

En die hoes? Ik las dat het de jonge Kiwanuka is, maar als ik dan al die foto's zie kan ik me daar niet veel bij voorstellen. Ze zijn nogal artistiek gemaakt. Iemand die daar meer over weet?

Citaat uit interview met Kiwanuka in het Parool van afgelopen zaterdag:

Peter van Brummelen: "Mag ik wel vragen wie het jongetje is dat op de hoes van Small Changes staat?"

Kiwanuka: "Mensen denken dat het een van mijn kinderen is, er wordt ook wel gedacht dat het een jeugdfoto van mijzelf is, maar we vonden de jongen via een casting. De hoesfoto is onze versie van een foto die ik ooit zag en die diepe indruk op me maakte. Op de originele foto was een Aziatisch jongetje te zien, wij hebben er een zwart jongetje van gemaakt. Hij kijkt recht de camera in. Links en rechts zie je de handen van volwassenen die hem lijken te wenken. Het is een passend beeld voor een album dat Small Changes heet. Kleine veranderingen in het leven van een kind kunnen enorme gevolgen hebben voor de rest van zijn leven."

Ik vind dit ook goed, bij de vorige platen was ik minder enthousiast, was mij te virtuoos, deed teveel zijn best.
Ik vond ergens dit citaat:

Mooi en saai.

Geeft ook niks. Muziekbeleving is inderdaad iets heel persoonlijks. We zijn allemaal liefhebbers met verschillende smaken. Smaken die zich gedurende tijd verstrijkt ontwikkelen. Ik wilde het niet te groot maken hoor.

Mooi, Saai, Achtergrondmuziek, Ontspannend, Onopvallend, Subtiel, Gebalanceerd,....
Veel tegenstrijdigheden na het meermaals beluisteren van het album.
Waar ik voor mezelf wel zeker van ben is dat het wat teveel Classic Rock is en wat te weinig Soul. En dat dit voor mij wat minder werkt.

Dit heb ik ook bij tracks als Cold Little Heart en Love & Hate. Ik hoor daar zeer weinig soul in en zie het ook veel aanslaan bij classic rock liefhebbers.
Voor mij helt al z'n werk daardoor ook over naar saai.