Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976)

De slipcase is bij mij in ieder geval een uitvergroting van de binnenste ringen op de cover (met Stevie's hoofd middenin) en de artiest/album-titel bovenaan. De songtitels staan achterop aan de linkerkant.
Op de cd's is de bonus-single verdeeld.

Made In Japan
Wat een purple album .

Op deze geen oerschreeuwen van een half uur.

Je hoort wel op deze 2 schijfjes dat je naar iets bijzonders zit te luisteren .
Het klinkt heerlijk allemaal , ook de bonusnummers zijn goed .
Staan die 4 bonusnummers trouwens op alle versies die er zijn verschenen ?

Bij sommige lp-versies niet, geloof ik.

Op recentere cd's zijn ze aan het einde van cd 2 geplaatst
Op de oude cd zijn ze verdeeld over beide cd's, iets dat mij veel beter lijkt voor de luisterervaring..

Mooi want dan heb ik nog de oudere cd versie .
Vreemd dat Saturn en Ebony Eyes bonusnummers zijn , vind dat toch uitstekende songs op het eind van cd 1 .

Geweldig album, ik heb de LP met de bonus tracks. Een echte aanrader.

Vergeet niet dat in de gehele muziekwereld zeer veel jatwerk verricht werd en nog steeds wordt. Hip-hop is een muziekstroming die inderdaad als uitgangspunt andere nummers heeft, maar dit wil niet zeggen dat je met veel vakmanschap onder zonder enige vorm van creativiteit kan 'jatten'. Gangsta's Paradise zit naar mijn mening daar een beetje tussenin. Mogelijk heb je ook lichtjes genoten van dit nummer. Dat je nu de bron van dit nummer ken, hoeft Gangsta's Paradise niet gelijk tot een waardeloos nummer te bombarderen. Ik zou dan eerder zeggen dat je nu het meesterlijke voorbeeld kent.

Nee dat doe ik ook niet , ik kan de versie van Coolio zeer goed pruimen . Ik wist alleen niet dat het orgineel van Stevie was en was daardoor verrast .
Ik weet nog goed dat ik vroeger Every Breath You Take van The Police draaide en 1 van mijn kinderen opmerkte dat dat van Puff Daddy was en ik moest uitleggen dat de versie van The Police de orginele was en daar waren de kinderen weer verbaast over.

Wel jammer als mensen dan het orgineel en het (mogelijk leuk) jatwerk door elkaar gaan gooien. Ik -als voormalig hip-hop liefhebber- vind het feest van herkenning juist heel leuk als ik nu orginele nummers hoor. Maar er bestaat ook slecht jatwerk (voor mij valt het door jou genoemde nummer van Puff daar onder). Dan had men beter van het orgineel af kunnen blijven.

Overigens kende ik dit nummer 'vòòr Gangsta's Paradise én Pasttime Paradise. Maar dat is waarschijnlijk iets te hardcore en gangsterrap voor je.

Deze plaat had ik al minstens 30 jaar niet meer gehoord, was een beetje uit mijn systeem geraakt. Hoewel ik me kan herinneren dat ik Songs in the key of life toen een parel vond.

Toevallig voor € 10,- op de kop getikt. De plaat blijkt weinig aan kracht te hebben ingeboet, hoewel qua sfeer wel typisch jaren 70 staan de meeste nummers nog als een huis.

Ik had deze ook voor bijna niks. Met een tekstboek en een 7'' met de bonusnummers.

Toch echt het beste soul album dat ik tot nu toe heb gehoord (niet dat dat er zoveel zijn trouwens ). Een ongelooflijk veelzijdig album, allerlei instrumenten worden uit de kast getrokken. Het bevat nummers die verschillende gevoelens oproepen: vrolijke nummers, minder vrolijke nummers, Pasttime Paradise (mijn absolute favoriet) heeft toch iets onheilspellends, en zo is er meer. Geweldig boeiend album dus, absolute buitenklasse. Ik trap af met 4,5*

Stevie Wonder is voor mij (samen met Marvin Gaye) een muzikaal genie. Niet alleen op gebied van r en b, maar op gebied van popmuziek in zijn algemeenheid. Deze plaat is de ultieme uiting van deze gave. Een machtig mooie plaat, met de langere uitvoering van "Isn't she lovely" dan op single, waar ik nog bijna van moet huilen zo mooi. 5,0

Geweldige plaat dit van een muzikaal genie!
Ben niet heel erg bekent in de Soul/funk hoek (ken wel werken van bijv. Prince en Marvin Gaye) maar dit album springt er denk ik wel bovenuit. Zeer sfeervol album wat ongelofelijk swingt, maar bij tijd en wijle ook ingetogen en lieflijk klinkt.
Vind Stevie Wonder trouwens een geweldige zanger, mag ook weleens gezegd worden.
Zal dit nog vaak draaien en heb zomaar een gevoel dat dit weleens bij mijn favoriete platen ooit terecht kan komen. Voorlopig 4,5*.

@genesis1971
Waarom staat deze dan niet op 1 in je top-10? (of in ieder geval in je toplijst)

Wat mij betreft springt Sign 'o' the Times van Prince er bovenuit en zit Off the Wall van Michael Jackson op hetzelfde niveau. Op disc 2 van dit album staan een paar nummers die ''gewoon'' goed zijn, terwijl bij Sign 'o' the Times vrijwel alles top is. Ook vind ik de crossover muziek daar heel knap gebruikt en gedaan, wat voor nog iets meer variatie zorgt dan op dit toch al fantastische album Songs in the Key of Life. Maar oh: wat is dit toch een mooie plaat!

Vanaf aanstaande dinsdag is Songs in the key of life ook verkrijgbaar op Audio Fidelity gold disc. De aankondiging op de site van Audio Fidelity: Audio Fidelity Songs in the.... Voor de laagste prijs kun je het beste terecht bij Amazon.com: Amazon.com Songs in the key...

Dat is goed nieuws! Ben op zich tevreden met de klank van de eerste CD-uitgave uit de jaren '80 - de remaster uit 2000 vind ik niet goed - maar ben benieuwd wat er nog te verbeteren valt.

Ik ben ook zeer benieuwd naar de geluidskwaliteit. Onlangs zijn ook Music of my mind, Talking Book en Fulfillingness first finale op Audio Fidelity verschenen en die klinken heel goed (warm en natuurlijk geluid). En er zijn plannen om Innervisions ook uit te brengen (van die laatste bestaat overigens al een hele goede Mobile Fidelity Sound Lab gold disc versie uit 1991). Voor een compleet overzicht van de Audio Fidelity gold discs zie deze link: Audio Fidelity titels.

De prijs voor Songs in the key of life staat nu overigens op 34,65 dollar (pre-order prijs) en dat is de laagste Amazon-prijs tot nu toe.

Dit is nou zo'n grote soul artiest waar ik enerzijds een warm gevoel bij krijg. Anderzijds gaan mijn tenen er spontaan krom van staan. Op een aantal cd's staan nummers waarvan ik spontaan begin te schuifelen dansen kan en wil ik het niet noemen. Maar om een nummer later alweer verbijsterd in mijn stoel te vallen. Nu heb ik een jaar of 8 geleden een hele zwik stevie wonder cd's geleend bij de bib en heb er zelf 2 cd's van gebrand. En deze bevallen natuurlijk uitstekend. Maar verder dan dat kom ik bij deze grootse soul man niet helaas!! Vaak word het me allemaal veel en veel te zoetsappig. Iets wat ik wel vaker vind bij soul. Vooral het iets steverige soul werk vind ik prima te pruimen.

Ik laat het stemmen op deze stevie cd dan ook maar lekker achterwege. Ik heb het album jaren geleden voor het laats gehoord dus dat zou niet eerlijk zijn. Hoewel ik er uiteraard wel een aantal nummers van heb opgenomen

Wel... ik heb de Audio Fidelity CD van dit album inmiddels in huis en ik moet zeggen dat ik er niet kapot van ben. Als vergelijking heb ik de reguliere eerste non-remaster CD-uitgave uit de jaren '80 genomen aangezien die versie prima klinkt en de remaster uit 2000 sowieso een puinhoop is die gebukt gaat onder 'smiley-face EQ' en lichte compressie.
De AF versie klinkt over de gehele linie doffer dan de non-remaster (van nu af NR genoemd). Dit hoeft natuurlijk niet per se een probleem te zijn, maar de NR klinkt sowieso al mooi warm, dus nog meer hoog weghalen ondermijnt regelmatig de nodige "punch" die de liedjes moeten hebben. Gelijk bij opener 'Love's in Need of Love Today' begin ik al gauw te voelen dat Stevie's stem me in de AF versie niet echt wil pakken; het nummer krijgt daardoor geen vleugels, en de achtergrondstemmen die in de NR (mooi) donker klinken, zijn in de AF duf en muf geworden, hebben nauwelijks profiel. Bij 'Village Ghetto Land' klinken de gesyntesizede strijkerslijnen mooi gracieus in de NR, maar dat effect is op de AF zo goed als verdwenen, klinkt daar verfrommeld. Contusion, Sir Duke en I Wish klinken allemaal wel in orde op de AF versie, maar toch prefereer ik het stukje extra 'bite' dat op de NR versie te horen is en dat me werkelijk van m'n stoel weet te krijgen. Tja... zo kan ik eigenlijk wel doorgaan (Summer Soft is ook slachtoffer van de verduffing), maar het patroon blijft zich eigenlijk herhalen; het klinkt óf wel acceptabel, maar nooit echt beter, óf er wordt daadwerkelijk afbreuk aan de kracht van de nummers gedaan, wat mij maar tot één conclusie kan voeren; kijk rond in een tweedehandswinkel of zoek op e-bay naar de NR-versie en haal daarmee de wat mij betreft beste digitale versie van dit album in huis!

Ik ben natuurlijk maar een leek dus vandaar dat ik geen idee heb wat je bedoeld met Smiley-face EQ en een lichte compressie.
Dit is nu net toevallig de versie die ik ook heb van Stevie Wonder, maar mij valt niets bijzonders op. Ik vergelijk het dan weer met de oude LP-versie, die ik al die tijd heb gehouden.

Concluderend mag je wel zeggen dat het blijkbaar nog niet zo gemakkelijk is, het vak digitaal remasteren. Er wordt ook menigmaal met iets nieuws gekomen om voorgaande versies te verbeteren en in het geval van Songs in the Key of life begrijp ik nu eigenlijk dat de eerst uitgebrachte cd ook altijd de beste is gebleven.

Die artiesten begrijp ik dan ook nooit goed: zij horen toch ook wel dat de nieuwe versie niet om aan te horen is?

Dat blijft uiteraard ook een kwestie van smaak, al vind ik het uitversterken van hoge en lage tonen (vandaar de smiley) ook niet zaligmakend, maar iemand anders vindt het misschien juist weer dynamischer. Ik ben in ieder geval tevreden met de jaren '80-versie.

Oep's even uitleggen ja. Van smiley-face EQ wordt gesproken als een equalizer-setting eruit ziet als een smilie, dat wil dus zeggen wanneer zowel het laag als het hoog zijn opgekrikt, resulterend in een geluid dat in het geval van dit album op de 2000 remaster bijna constant te scherp is (let bijv. op S-klanken, de vrouwelijke solo-partij in 'Ordinary Pain' en de koperblazers in 'Another Star'), maar tegelijkertijd ook nog een "lekker vette" bas beoogt, wat bij de 2000 remaster resulteert in verminderde transparantie. Met compressie bedoel ik eigenlijk compressie van het dynamisch bereik, dat wil zeggen dat de verschillen tussen hard en zacht worden afgevlakt, al is het lastig te bepalen of dat ook daadwerkelijk heeft plaatsgevonden bij muziek waar de smiley-face al overheen is gegaan, maar goed.. 't klinkt in ieder geval wel zo.
Helaas kan het veel artiesten weinig schelen en ze hebben bovendien vaak weinig erover te zeggen omdat de platenmaatshappijen over de distributierechten beschikken. Het enige dat Stevie Wonder in ieder geval níet doet is de originele master-tapes ervoor prijsgeven; derhalve zijn ál zijn CD's afkomstig van kopieën van de originele masters (behalve de MFSL-uitgave van 'Innervisions' waar bij vergissing de originele mastertapes voor bewerking waren opgestuurd!).
Als je zelf het geluid van de 2000 remaster gewend bent, zul je de oudere CD's op het eerste gehoor wellicht wat dof vinden klinken, maar als je daar doorheen bent zul je - mits je een beetje een behoorlijke installatie hebt - merken dat de klank gewoon warmer en voller is en een overtuigender 'sound-stage' wordt neergezet doordat de modderigheid van de opgepompte bas er geen sluier overheen hangt.

Ik heb overigens het sterke vermoeden dat de non-remaster is gebaseerd op een zeer goede kopie van de originele master en dat men die onbewerkt naar CD heeft overgezet. Hierdoor kom je in ieder geval zo dicht mogelijk bij de bron als op dit moment maar mogelijk is.

Die smiley-face is trouwens meestal niet veel meer dan een goedkope remastering truc om de schijn van meer detail te geven; een opgekrikt hoog laat de details immers meer eruit springen (en daar hapt de impulse-buying massa op toe!), maar dit gaat doorgaans ten koste van de balans van het geheel en de natuurlijke timbres van stemmen en instrumenten worden er genadeloos aan opgeofferd. De extra bas is er dan weer voor als compensatie om de boel niet te iel te laten klinken, wat helaas niet wegneemt dat het hele middengebied onderbelicht blijft en van het oorspronkelijke geluidsbeeld bar weinig overblijft.

Ik begrijp het, dank je.

Misschien een wat merkwaardige stelling, maar waarom slaagt "men" er blijkbaar niet in om te klinken zoals het klonk tijdens de opnames in de studio?

Dat lijkt mij tenminste de meest eerlijke versie. En natuurlijk worden nummers nooit in één keer opgenomen. Maar dat elke keer opnieuw uitbrengen van vermeende verbeteringen, daar wordt je natuurlijk ook niet vrolijk van.

Mijn eigen voorkeur gaat uit naar het zo transparant, natuurlijk en zuiver mogelijk klinken van de instrumenten en stemmen. Dat lijkt misschien teveel gevraagd van die oude opnames uit de jaren '70 maar ik ken ook voldoende voorbeelden van cd's uit die tijd die weer geweldig klinken. Alsof ze gisteren uit de studio zijn gekomen, bij wijze van spreken.

Dat vergt enig restauratie- en opknapwerk maar misschien is Stevie Wonder, gezien alle resultaten, bereid om er weer eens opnieuw naar te kijken.

Ik denk dat veel platenmaatschappijen vaak juist níet willen dat iets klinkt zoals het in de studio was opgenomen omdat de smaak/verwachting van het publiek sindsdien is veranderd en men dat geluid tegenwoordig als gedateerd/ouderwets bestempelt. Stevie's albums zijn oorspronkelijk opgenomen met een zeer warme 'donkerbruine' klank, dus niet al te veel nadruk op het hoog. De platenmaatschappij vrezen dus waarschijnlijk dat een hedendaags publiek de boel te dof vindt klinken en slaan dus aan het manipuleren. Velen vinden het prima, or they simply don't care, maar als liefhebber vind ik het een soort geschiedvervalsing. Ik ben juist gek op die authentieke sound!
En wat Stevie zelf betreft, het is moeilijk om in zijn hoofd te kijken. Als hij zelf iets met z'n oude opnames had willen doen zou je toch verwachten dat 'ie dat allang gedaan zou hebben. I ain't gonna hold my breath for any action on his side, I'm afraid.

Alhoewel ik zeer gecharmeerd ben van Stevie Wonder ben ik toch bang dat zijn meest geprezen werk bij mij net niet zo aanslaat als dat ik had gehoopt. Had m al meerdere malen geluisterd, maar bleef toen ook al niet zo hangen. Onlangs dacht ik dat het weer tijd was voor een revival waarna ik helaas moet concluderen dat het resultaat hetzelfde is. Het is overduidelijk dat Stevie ontzettend getalenteerd is waarbij de meeste songs staan als een huis. Zit een prima afwisseling in de nummers, en de bonustracks zijn ook zeker de moeite waard. Het punt is alleen dat ik toch bij teveel songs het idee krijg dat het iets te gelikt is, met name zijn meer rustige nummers. Daardoor is er bij het beluisteren weinig emotie waar ik dat bij "Innervisions" veel meer heb.

Desondanks is het natuurlijk wel gewoon een goede plaat, alleen voor mij dus niet het meesterwerk wat het voor vele anderen wel is. Kan ook niet alles hebben

MJ jij verwoord mijn gedachten! Lekker makkelijk, scheelt me toch weer een paar minuten typen. Ik ben ook niet flabbergasted, maar erken wel de kwaliteit. Ik wijt dit aan het feit dat veel van deze nummers seksueel zijn misbruikt door verschillende artiesten. Een nummer als Village Ghetto Land vind ik dan bijvoorbeeld wél weer godsgruwelijk goed.

Maar goed 3.5* blijft prima, ik vind 21 nummers eerlijk gezegd ook wat teveel van het goede al is dat een typisch 'downloadtijdperk' argument. Ik was maar wát blij toen ik ontdekte dat SSM van de Chili peppers zoveel nummer had. Misschien dat de klik nog komt, want dit is tevens het enige Stevie Wonder album dat ik een echte kans heb gegeven (minimaal 6 luisterbeurten). En toen was ik toch nog een hoop woorden verder dan ik in eerste instantie van plan was.

Nou, ik heb hem gewoon op cd maar dat argument geldt ook voor mij!