Stevie Wonder - Songs in the Key of Life (1976)

Dit is dus exact hetzelfde hoe ik ook over dit album denk. Het is wel goed en het is hoorbaar dat het een klassieker is, maar het is mij te vrolijk allemaal. Pastime Paradise was een feest der herkenning natuurlijk, ik wist niet dat Coolio het zo letterlijk overgenomen had.

Mijn favoriet is Village Ghetto Land, dat nummer is gewoon 1 lang hoogtepunt Mooi album, maar 5 sterren? Nee....

4*

Het is echt ongelooflijk lastig om de nummer 1 van je top10 te voorzien van commentaar, want vaak genoeg krijg ik niet onder woorden wat zo fantastisch is.

Bij het beluisteren van Songs in the Key of Life ervaar je een onuitputtelijk geniale stroom aan muzikale perfectie en ongehoorde creativiteit die je van je kruin tot aan je de nagel van je kleinste teen kietelt met absolute wereldsongs dat je kippenvel over het lijf krijgt. Een waar luistergenot, een streling van het hoornvlies en 1 uur 44 minuten en 53 seconden lang een niet te onderdrukken glimlach op je gezicht. Genialiteit en muzikaliteit zijn nog nooit zo goed samen gevangen als op deze twee wonderbaarlijke schijfjes. Een luisterervaring die je alleen maar meer en meer wilt beleven, en nog een keer en nog keer en nog keer..... etc.

Stevie Wonder, niet de meeste geniale vocalist, maar wel een man die het uiterste uit de mogelijkheden van zijn vocalen haalt neemt je op Songs in the Key of Life bij de hand om je zijn absolute meesterwerk te tonen. Een meesterwerk waardoor je de wereld voor altijd anders zal zien, een meesterwerk die de wereld sowieso veranderd heeft.

Wonderful goed, exceptioneel uitgesproken en pure muzikaliteit gevangen in 21 non-stop hoogtepunten.

Dat za het zo ongeveer wel zijn met mijn beschrijving. Stevie laat je alles horen. Hij neemt je mee in de prachtigste soulballads, laat je grooven op de tofste funky-soulsongs en gooit er ook eens een totaal muzikaal nummer tegenaan. Simpelweg vocaal perfect, zoals Stevie weet wat zijn stem kan. Muzikaal geniaal, zoals Stevie zijn hele creatieve hebben en houden in deze plaat heeft gegooid. Tekstueel aangrijpend en genietend.

5 sterren en jammer dat ik er niet meer kan geven.

Zijn Opus Magnum...........

De 4 voorgaande albums (Music of My Mind, Talking Book, Innervisions en Fulfillness' First Finale) zijn de aanloop naar dit Meesterwerk........

De geweldige musicale en artistieke prestaties die Stevie op dit album ten toon sprijt zijn van een ongekend nivo die maar zelden in de muziek geschiedenis zijn vertoond.........

Alles valt op dit album perfect in elkaar het is een geweldige harmonieuze mix van Soul / Funk / Pop die 21 nummers lang weet te boeien en nergens ook maar een spoortje van verveling te weeg brengt.........
Zowel de down-tempo als ook de up-tempo nummers getuigen van on ongeloofelijk muziekaal inzicht en zijn allen van en even hoog nivo..........

De invloed die het album in de loop der tijden heeft gehad is ook van een niet te onderschatten waarde....... Vele nummers van dit album zijn later gecoverd door anderen en de Samples die van dit album in andere nummers zijn gebruikt zijn bijna niet meer te tellen.......

Waar Innervisions en Fulfillness' First Finale nog 9 en 10 nummers hadden heeft deze er 21 alleen al om deze prestatie (21 nummers lang dit geweldig hoge nivo vast houden) mag men dit met recht een Meesterwerk noemen dit is de Kroon op zijn meest sucses volle periode 1972 - 1976. Hier na werd het allemaal weer wat minder, wat hier nu de preciese reden van is is mij ook niet geheel duidelijk. Maar dat dit album de afsluiter van een tijdperk is mag wel duidelijk zijn.........

Voor dit Opus Magnum kan ik dan ook niet minder dan de volle 5* geven, maar dat is eigenlijk nog te weinig....... Dit is een album van buiten catagorie en behoort in iedere platenkast te staan........

Na afgelopen weekend alle 5 albums uit zijn artistieke top periode (1972 -1976) weer eens te hebben beluisterd besloten om Songs in the Key of Life in mijn Top 10 te zetten........

Dit album moet gewoon gehoord worden door iedereen die muziek lief heeft. Dit is in mijn ogen een plaat die de muziekwereld heeft verandert. You love it or hate it maar hij heeft Soul naar RnB gebracht.

Het moet gezegt worden dat ik ook niet echt een RnB fan ben maar er zijn toch hier en daar enkele parels in dat genre te vinden, zoals deze plaat.

Zoals al eerder werd aangehaald en je hierboven kunt zien bevat de plaat 21 liedjes, waarbij je al snel zou denken dat ze gaan tegensteken, maar dat is helemaal niet zo.Stevie Wonder slaagt erin om je gedurende de hele plaat te blijven boeien, wat heel moeilijk is met zoveel liedjes.

Toppers zijn voor mij ook Sir Duke en Isn't She Lovely, Village Ghetto Land maar ook helemaal niet te vergeten Black Man natuurlijk een protest song over rascisme en het nodeloze daarvan.

Fantastische plaat van 4.5* met toch wel optie op een 5*

Excusez moi monsieur Wonder?!

Het is lang geleden dat ik zo erg van mijn sokken geblazen door een album! geweldig, deze plaat is geen seconde te lang.

Dit album is eigenlijk net als je vriendin: je hebt veel lol met haar (I Wish, Sir Duke etc.), veel romantische momenten (een groot deel van de songs zijn ballads) en soms probeer je eens wat nieuws (progressieve elementen op Contusion). Al met al was ik echt verbaasd over dit album!

ik durf dit album nu nog niet gelijk de volle mep te geven maar wat niet is kan komen..

Stevie Wonder leerde ik als 12-jarige kennen via de singles Happy Birthday en Master Blaster.
Ik vond ze zo mooi dat ik zijn LP 'Hotter than July' kocht en die grijs draaide.

Wist ik veel dat hij zijn artistiek hoogtepunt al voorbij was. Pas de laatste jaren ben ik dit album beginnen beluisteren. Dubbelelpees zorgen bij mij voor een drempel: 104 minuten, hoe verwerk je dat? Wel, vrij eenvoudig: er zijn zoveel herkenbare ankerpunten dat de eerste luisterbeurten weinig inspanning kosten.

Het enthousiasme voor en de klassiekerstatus van dit album begin ik nu maar te begrijpen. De uiteindelijke doorslag kwam door de lyrics mee te volgen, het maakte voor mij het plaatje compleet. Niet enkel muzikaal is dit album onvoorstelbaar veelzijdig, ook qua teksten is Stevie Wonder geweldig. Je krijgt een grote diversiteit aan onderwerpen: liefdesliedjes (Summer Soft), maatschappijkritiek (Pastime Paradise, Village Ghetto Land), passie voor muziek (Sir Duke), jeugdsentiment (I Wish) ...

Songs in the key of life, de titel kon niet beter gekozen zijn. Prachtig!

Een uur en drie kwartier aan bijna alleen maar topmuziek van het allerhoogste niveau, dat kon ik natuurlijk niet blijven negeren. Ik zou en moest hier iets bij schrijven. Zou het ooit nog iemand anders lukken om dit kunstje van Stevie na te doen? Ik denk het niet, eerlijk gezegd. De beste man leefde tijdens de opnames van Songs in the Key of Life voor de muziek. Letterlijk. Op een dag (of eigenlijk twee dagen?) zat hij eens 48 uur aan één stuk door in de studio, dat is toch onvoorstelbaar in deze tijden?

Hoewel dit een goudmijn, een schatkist, een vloedgolf van prachtige geluiden is kan ik er toch wel zonder redelijk veel moeite één ultieme favoriet uit kiezen: het werkelijk waar adembenemende Knocks Me Off My Feet. "I don't want to bore you with it", zingt hij. Wel, dat doe je allesbehalve, Stevie. Oeeehhh, Songs In The Key of Life, i love you, i love you, i loooove you...

Neen, met alle respect, maar een album als dit gaan we nooit meer krijgen denk ik, van niemand. Dit is meer dan een klassieker, bijna alles uit de moderne R&B is gejat van dit album, onvoorstelbaar.

Daarom zal ik maar eindigen met de bizarre en onvatbare vaststelling dat dit dan nog niet eens het allerbeste Motown-album is. 'What's Going On' overtreft ie net niet in mijn ogen, maar daar valt mijn mond toch wel van open. Wat-een-label, dat Motown, en vooral: WAT-EEN-PLAAT!

Stephen Stills heeft als solist vijf topplaten achter elkaar afgeleverd? Daar kan ik me weinig bij voorstellen. De eerste twee zijn uitstekend, zijn titelloze album uit '75 is een groeiplaat, maar wel zeer behoorlijk. Maar daarna wordt het een pak minder. Als je de eerste Manassas-plaat meerekent, kom je enigszins in de buurt, maar dan nog...

Van enkele anderen die je noemt, ken ik te weinig om het te kunnen beoordelen. Bij Joni geef ik je gelijk. GG vind ik een twijfelgeval en Neil heeft bij mijn weten ook geen vijf tamelijk briljante platen achtereen afgeleverd. Wel in totaal natuurlijk, ruimschoots zelfs, maar ik vermoed dat Minneapolis hier echt doelt op een reeks platen die achtereenvolgend zijn uitgebracht. En ook dan ben ik geneigd Stevies prestatie buitengewoon te vinden, al zal hij zeker niet de enige zijn. En uiteindelijk blijft het natuurlijk ook allemaal een kwestie van individuele smaak en voorkeur. Ik heb dit bericht dan ook maar gemarkeerd als mijn persoonlijke mening...

Ja, ja … Songs in the Key of life. Gekocht op mn elfde en na drie vinyl exemplaren nog steeds voor mij, het mooiste, meest complete en muzikale album. Voor mij geen misser op, zelfs Isn’t she lovely vind ik heerlijk.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Stevie Wonder - Songs In The Key Of Life (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Stevie Wonder - Songs In The Key Of Life (1976)
Stevie Wonder timmert al vanaf het begin van de jaren 60 aan de weg, maar maakte zijn beste albums in de jaren 70, met het indrukwekkende dubbelalbum Songs In The Key Of Life uit 1976 als onbetwist hoogtepunt

Songs In The Key Of Life van Stevie Wonder wordt gerekend tot de kroonjuwelen van de popmuziek en daar valt niets op af te dingen. De Amerikaanse muzikant maakte in de jaren 70 meerdere uitstekende albums, maar op het in 1976 verschenen album komt alles samen. Stevie Wonder vermengt op Songs In The Key Of Life meerdere stijlen en kleurt zijn songs prachtig in met een flinke stapel instrumenten. Ook in vocaal opzicht maakt de Amerikaanse muzikant makkelijk indruk en dat doet hij ook met de combinatie van grote hits en wat dieper gravende songs. Songs In The Key Of Life is zo’n zeldzaam album waarop alles klopt en dat doet het 48 jaar na de release nog steeds.

Ergens aan het begin van de jaren 80 besloot ik om mijn muzieksmaak wat te verbreden en kocht ik in de ramsj op goed geluk twee albums van Stevie Wonder. Journey Through The Secret Life Of Plants kon ik als liefhebber van elektronische muziek en symfonische rock bij vlagen wel enigszins waarderen, maar met Songs In The Key Of Life had ik destijds echt helemaal niets.

Inmiddels zijn de rollen omgedraaid. Journey Through The Secret Life Of Plants uit 1979 blijft een bijzonder album en een zeer moedig album (ook bekeken vanuit het perspectief van de platenmaatschappij), maar ik kan van het overgrote deel van de songs op het album toch geen chocolade maken. Songs In The Key Of Life uit 1976 daarentegen reken ook ik inmiddels tot de onbetwiste klassiekers uit de geschiedenis van de popmuziek.

Het een uur en drie kwartier durende album laat het veelzijdige talent van Stevie Wonder horen, die met Songs In The Key Of Life overigens al zijn achttiende album afleverde. Op het dubbelalbum Songs In The Key Of Life staan invloeden uit de soul centraal, maar Stevie Wonder sleept er ook invloeden uit de funk, jazz en pop bij. Het album werd gemaakt met een waslijst aan uitstekende muzikanten en een nog langere lijst met achtergrondzangers en zangeressen.

Ik heb vaak wel wat moeite met de stem van Stevie Wonder, zeker wanneer hij er flink wat stembuigingen tegenaan gooit, maar op de zang op Songs In The Key Of Life heb ik niets aan te merken. Stevie Wonder zingt op Songs In The Key Of Life heerlijk soulvol en laat zich prachtig ondersteunen door flink wat achtergrondvocalisten, onder wie de nodige zangeressen, die zorgen voor een prachtig vol geluid.

In muzikaal en productioneel opzicht is het album nog wat indrukwekkender. Songs In The Key Of Life staat vol met lekker in het gehoor liggende songs, die zijn ingekleurd met stapels instrumenten. Stevie Wonder produceerde het album zelf en is er in geslaagd om al die instrumenten, waarvan hij zelf het merendeel bespeelde, te integreren in een geluid dat is blijven ademen. Zeker de synths op het album doen inmiddels misschien wat ouderwets aan, maar voorzien Songs In The Key Of Life wel van een herkenbaar eigen geluid.

Het album bevat met onder andere Sir Duke, I Wish, As, Another Star en Isn’t She Lovely een aantal hele grote hits, maar de minder bekende songs op het album zijn minstens net zo interessant. Ook in tekstueel opzicht is het afwisselend maatschappelijk en persoonlijk betrokken Songs In The Key Of Life overigens een interessant album.

Ik heb na de min of meer toevallige aanschaf van Songs In The Key Of Life heel lang niet meer naar de muziek van Stevie Wonder geluisterd en ben daar eigenlijk vorig jaar pas weer mee begonnen en het bevalt me uitstekend. Songs In The Key Of Life is overigens ook een album dat enorm veel invloed gehad moet hebben op Prince, zeker wanneer het gaat om de veelheid aan invloeden, waaronder invloeden uit de jazz en de funk, en het oog voor detail in de instrumentatie en productie, maar ook de zang heeft een jonge Prince duidelijk geïnspireerd.

Stevie Wonder heeft sinds het nog heel behoorlijke Hotter Than July uit 1980 helaas niet veel bijzonders meer gemaakt, maar met name zijn albums uit de jaren 70 zijn van een hoog niveau met wat mij betreft Talking Book uit 1972, Innervisions uit 1973 en vooral het geweldige Songs In The Key Of Life uit 1976 als uitschieters. Erwin Zijleman

De plaat duurt 1 uur en 45 minuten, inclusief de 4 bonustracks die als EP bij de oorspronkelijke LP zaten en die als "Something’s Bonus Extra" werd vermeld.
Die EP zat al bij het eerste album en vervolgens bij alle daaropvolgende uitgaven. Met andere woorden, ze hadden die 4 nummers net zo goed op de dubbelelpee kunnen zetten. Gelijkelijk verdeeld over beide LP's zou de 1e dan ongeveer 51 minuten duren en de 2e 53. Misschien was er angst voor kwaliteitsverlies. Wat mij betreft volkomen ten onrechte. Het zorgde bij mij wel voor enige ergernis. Ik ben een albumman, geen singles- of EP-man. Ik heb die EP dan ook (te) weinig gedraaid.
Maar kijk, verleden week kocht ik het album eindelijk als dubbelcd en "all my troubles seemed so far away".

Dan de muziek op het album. Ik heb een sterke voorkeur voor plaat 1. Daarop staan alle persoonlijke favorieten. Het begint al goed met het mooie "Love's In Need Of Love Today", gevolgd door het schijnbaar luchtige "Have A Talk With God". Jammer dat dat hoogtepunt uitgerekend gevolgd wordt door een jazzrockniemendalletje, het zeggingsloze "Contusion". Zelfs de naam is lelijk…

Daarna het voor mij beste nummer van het hele album: "Sir Duke". Zo’n nummer waarin zowel de muzikanten als de zanger in topvorm zijn. Het swingt zoals de topjazzorkesten in hun beste dagen. Duke Ellington had het ongetwijfeld likkebaardend aangehoord. Dit is zo'n nummer dat nooit gaat vervelen, ook niet nadat je het al honderden keren hebt beluisterd. Fantastisch.
Verder gaat het, op de oorspronkelijke B-kant van de LP, met enkel klassenummers. "Pastime Paradise" is daarbij ook een persoonlijke favoriet.
"Summer Soft", dat aardig begint, zorgt voor enige irritatie. Wonder zingt aan het eind steeds krampachtiger 'and she's gone'. En daar kunnen de gevoelige oortjes van ondergetekende absoluut niet tegen.

Het aardige "Isn’t She Lovely" en het mooi gezongen "Joy Inside My Tears" zijn de eerste nummers op plaat 2. 'Life is Aisha, the meaning of her name,' zingt Stevie op "Isn't She Lovely". De werkelijke betekenis van Aisha is echter "kracht" en “intelligentie", zo lees ik op wikipedia… Vooruit, dat zien we door de vingers. Het nummer had echter wel wat korter gekund. Het outro, waarop Stevie zo te horen zijn kind Aisha in bad doet, duurt zowat 4 minuten! By the way, de single-versie van "Isn't She Lovely" duurt 3.20 min. Inderdaad: dat outro staat daar helemaal niet op.

En dan "Black Man". Wat begint als een lekker uptempo nummer met een boodschap, eindigt in wat mij betreft een even overbodig als irritant vraag-en-antwoordspel. Stevie had na 5.27 min. zijn punt wel gemaakt. Na een jazzy intermezzo volgt 3 min. geschreeuw (ik kan het niet anders noemen). Het laat de luisteraar (in ieder geval mij) volkomen murw achter, me afvragend wat ik de mensheid toch heb misdaan. Je kunt gerust een boodschap in je muziek stoppen. Duw het de luisteraar echter niet door de strot. Enige poging tot subtiliteit had hier niet misstaan.

De volgende nummers maken gelukkig veel, zo niet alles goed. Wat opvalt, is de lange speelduur van zowel "Another Star" als "As". Fade-outknop vergeten? Goede muziek hoor. Alleen, er komt maar geen eind aan. De nummers van de EP sluiten plaat 2 af. Een reden voor mij om voortaan plaat 2 wat vaker op te zetten.

Als al het overbodige er direct tijdens het opnemen van het album eraf was gehaald, hadden we gemakkelijk een dubbelalbum zónder die extra EP in de vorm van een 7 inch-plaatje gehad. En kon dat onhandig omvangrijke tekstboek nu echt niet in een handzamere vorm worden bijgevoegd? Gelukkig is dat bij de cd-uitgave een stuk kleiner (ha!).

Maarre... sinds wanneer maakt Stevie Wonder funk, zoals hierboven staat? Wat dacht je van jazzrock? Of r&b? Easy listening? Anyway, vier sterren.

Je kunt wel zeggen dat Stevie Wonder zijn laatste goede plaat maakte toen hij pas 31 was ("Hotter Than July"). Ter vergelijking: op nota bene, hetzelfde platenlabel – Tamla Motown – maakte Marvin Gaye op zijn 32ste misschien wel zijn beste plaat: "What’s Going On". En er zouden nog een handvol volgen – tot zijn vader hem het zwijgen oplegde. Al Green maakte in 2003 zelfs (na een afwezigheid van 8 jaar) op 57-jarige leeftijd een daverende comeback met een even gloedvol als uitstekend album: "I Can't Stop". Sterker nog, de 2 volgende albums waren net zo goed.

Blijft de vraag wat de plotselinge artistieke droogte van Stevie heeft veroorzaakt (de creatieve zon in de jaren 70, geïmplodeerd tot een uitgedoofde dwerg vanaf de jaren 80). Stevie Wonder is in 2017 voor de 3e keer getrouwd. Had er niet een mooie echtscheidingselpee ingezeten, zoals bv. die van Marvin Gaye?