Patti Smith - Horses (1975)

Om maar eens een onmogelijke (maar toch wel leuke voor de conversatie) vraag op te gooien:
top 3 van Patti: welke op nummer 1, 2 en 3:
- Horses
- Wave
- Easter

Mijn lijstje zou dan worden
- Radio Ethiopia (vooral ook voor de liefhebbers van een punkie Patti)
- Horses
- Easter

Voor een knaak issut raak.

Bij de FRS lag ie laatst voor maar een euro rijksdaalder.

Niet veel zou je zeggen.

Heppum even beluisterd nog een keer, maar deze gaat bij mij amper in de speler komen en dan is tweevijftig wel weer veel.

Kom Ricardo, doe nog een keer je best. Het gaat hier over een van de essentiële platen in de (alternatieve) rockmuziek, dit moet je echt op z'n waarde gaan schatten.

Wat had je er tot nu toe eigenlijk op tegen?

Vind het te soft en te mak klinken, en dat terwijl ik iets meer punk verwacht had.

Ik vind het niet veel met punk te maken hebben verder.

Misschien is dat het manco, dat het niet slecht is, maar mijn verwachtigen anders waren dan ik gekregen heb.

Vaak duikt deze dame altijd wel op in documantaires tussen Ramones, The Clash en Sex Pistols, dus verwacht je ook iets ruigs, maar beslist niet.

Misschien is dat wel het probleem, maar anderzijds Patti Smith komt natuurlijk ook niet voor niets in die punk documentaires voor.

Ah, dan zijn we het in ieder geval al vast eens over de punk!!

Patti Smith is namelijk van ruim vóór deze beruchte stroming in de muziek, dus is ze niet sowieso al niet in te lijven bij die groep en inderdaad: haar muziek is ook wel wat gecompliceerder dan punk.

Vooral beter namelijk

Ik heb deze vluchtig beluisterd in de platen zaak, tot 2 keer toe zelfs. Tijdje terug ook al, maar vond het niet echt mijn ding. Misschien is dit wel groei muziek hoor, kan best zijn. Ik stond ook in twijfel om hem te kopen, maar toch maar laten liggen.

Punk is rechtoe rechtaan natuurlijk, maar dat vind ik ook mooi aan dat genre. Ik heb niet altijd zin in moeilijk gedoe en kan b.v enorm genieten van The Ramones op zijn tijd.

Ik weet dat dit album een klassieker is en dat tweevijftig echt een koopje is. Maar je moet er wel van houden en het regelmatig afspelen, anders vind ik het ook zonde.

Ik houd er ook niet van om maar in het wilde weg cd's te gaan kopen.

Koop je iets moet je het wel gaan beluisteren natuurlijk.

Ook zo'n plaat die ik nog eens moet beluisteren, en het maar blijf uitstellen.

Ik ben op Arnhem Centraal wel een aantal keren de FRS ingelopen, maar daar was 'ie geen €2,50. Misschien eens bij de FRS in de stad zelf gaan kijken.

Die van tweevijftig was in Assen, er lagen er genoeg, een stuk of 5 nog wel.

Maar wat ik zeg, ik koop niet om te kopen, maar om te beluisteren.

Als ik iets wil hebben komt het er zeker, en van deze ben ik gewoon niet zeker of ik het vaak ga afspelen of niet.

Jij zegt beter, maar wat is jouw intrepetatie van beter dan?

Jij bedoelt vast van het bevalt jou beter.

En wat mij betreft zelfs heel veel beter.

In wat voor opzicht is het veel beter dan?

Punk pakt je direct wel of niet, geen compromissen verder, punk is geen groei muziek natuurlijk.

Dit zou in dat opzicht beter kunnen zijn dan punk, maar vraag me af of dat ook echt zo is.

Het klinkt mij niet in de oren als punk, ja soft punk misschien.

Het groei element en de texten zouden het bij mij moeten doen met dit album, anders beluister ik het niet veel op den duur.

Simpel musician vindt het beter dan de punk van destijds en geeft 4 sterren.
Ik geef 5 sterren vind het dus veel beter.
In het einde jaren 70 vond ik maar een paar punk groepen 4 a 5 sterren waard zoals; The Ramones, Stiff litle fingers en bv de poppy punks als Buzzcock eb Undertones.
New wave vond ik veel rijker en boeiender.

Dit album was net voor de punk golf aan, maar kan muzikaal gezien het best beschouwd worden als post punk misschien.

Horses is uit '75
Ramones waren er al in 1974 en debuteerde met een album in 76
En dan de Sexpistols (2 sterren voor het debuut van mij) die stammen uit 75 en hadden in dat jaar dacht ik ook al een platencontract kunnen tekenen.

Jij weet niet wat ik gemiddeld aan punk geef maar die 4 sterren voor Horses is naar mijn smaak wel goed. Ze heeft later ook wel betere albums gemaakt.

http://www.musicmeter.nl/user/25136/votes/

Geweldig lijstje! Staan prachtige cd's tussen!

Wave en Radio Ethiopea 5*****, ik zie dat ik drie albums van Patti 4,5 heb gegegeven en dat ik zelfs nog moet stemmen bij twee of drie cd"s.

Ja, dan is 4**** voor Horses misschien wat aan de lage kant. Hm. Ik zal hem nog eens luisteren......

Vandaag dus maar even naar de FRS geweest. Arnhem heeft er drie, en bij de derde was het raak. €2.50 voor een geweldig album is een mooie koop.

Het album is geproduceerd door John Cale, en de Velvet Underground invloeden hoor je er dan ook zeker af en toe in terug. Vooral wat betreft het experimenteren zal Cale wel wat tips hebben gegeven.

Gelukkig heeft Horses inderdaad meer te bieden dan de drie akkoorden van de punk die twee jaar later de wereld zou overnemen.

Interessante teksten, muziek die wisselt tussen opgewekte rebellie en somberheid, ik moet mij maar eens verder verdiepen in Patti Smith. Overtuigen doet ze zeker met deze cd.

4*, maar misschien verhoog ik binnenkort nog wel.

Ook voor € 2,50 gekocht bij de FRS, hoewel ik dit album eigenlijk helemaal niet kende, maar Wave vond ik erg goed, dus ik waagde het er maar op. Vergeleken met Wave klinkt dit album erg ruig, misschien iets te ruig, hoewel ik de bewerking van Gloria toch wel erg goed vind. Ik geef echter toch de voorkeur aan het wat rustiger Wave dat oa prachtige melancholieke songs bevat zoals Frederick en Dancing Barefoot.

3,5*

Op zich zeker geen verkeerd album. Patti heeft een heerlijk rauw stemgeluid en de muziek is op momenten zeer opzwepend. Het album heeft dan ook veel meer te bieden dan de gebruikelijke drietonenpunk. Toch wordt ik niet door dit album totaal overdonderd. Leuk om zo af en toe op te zetten, maar een meesterwerk? Naar mijn idee niet.

snap niet waarom alle critici enzovoorts dit een geweldige plaat vinden? alleen free money is goed, de rest is toch maar zo zo. Raar.

En dan koop je eens een keer een album voor een schijntje zonder ook maar een noot gehoord te hebben. Gelukkig dan ook maar, dat de uitverkoopbakken en ik zulke goede vrienden zijn. Goedkoop een boel rijkdom binnenhalen wie wil dat nou niet. Deze plaat lijdt in ieder geval niet aan muzikale armoede. Een overwaarde waar deze investeerder wel erg blij mee mag zijn.
-
Dat deze Grootmoeder van de punkrock heerlijke muziek maakt mag duidelijk zijn. Met een heerlijk rauwe stem en een zeer melodische gitaar wordt consequent de spanning opgebouwd. Ook wisselt men goed af tussen rauwe punkachtige momenten en softe gevoelige momenten. Daartegenover staat dat veel composities ook wat kaal zijn. Veel nummers zijn enorm prettig om aan te horen, maar weten mij niet bij de ballen te grijpen.
-
Tekstueel weet dit album wel gelijk mijn aandacht vast te houden, met die prachtige openingszin. “Jezus died for somebody’s sins but not for mine”. Eigenlijk is de zin ook mooi typerend voor het sfeertje dat rond deze Cd hangt. Licht rebellerende rockmuziek die af schijnt te willen rekenen met alle oude opsmuk, maar daarnaast ook poëtisch en diepgaand wil blijven.
-
Een nummer steekt met kop en schouders boven de rest uit. Land is vanaf het fluisterende begin tot de drumoutro nagelbijtend spannend. De grauwe stem van Patti Smith in een worsteling met het subtiele pianospel en de opzwepende drums en gitaren. (There is little place, a place called space) Ik heb niet zelden kippenvel bij dit huzarenstukje van de Proto-punk.

Kortom heerlijk album, maar een klassieker?

Maar ja...dan komt de vraag bij mij toch weer op wie eigenlijk bepaald of iets een klassieker is.

Een levensverrijkende ervaring!!


'Supergeweldige plaat. Meest intense plaat ooit. Super!



Hoogtepunt: Birdland

Berichten verplaatst naar Patti Smith

"Horses, horses, horses, horses, coming in all directions!" uit "Land" geeft het al aan, samen met de titel van de plaat, dit is een album over dynamiek. Het nummer zelf, een epos van bijna tien minuten waarin we een soort "When the Music's Over" anno '75 zouden kunnen zien, is een perfecte samenvatting van Patti's vrije geest: a la Johnny B. Goode schreeuwt ze "Go Rimbaud! Go Rimbaud! Go Johnny! Go! Go!" Rimbauds geest zweeft ook door de tekst, niet alleen de visionaire hallucinaties van "Illuminations" die zich ook diep in het werk van Bob Dylan hebben genesteld, maar ook deze passage uit "Une Saison en Enfer" (vertaling: Paul Claes) zal haar niet onbekend zijn geweest:


Lees het lange gedicht "Mauvais Sang" (of "Kwaad Bloed", als "Bad Blood" terug te vinden op internet ook) er maar op na: de aanwezigheid van de paarden wordt al gevoeld voordat de paarden er zijn; vergelijk dat maar eens met het gedicht van Patti dat in het cd-boekje afgedrukt staat: "the feel of horses before horses enter the scene". Bij zowel Rimbaud als Patti levert dit bijna fysieke poëzie op, bij de laatste wordt dat uiteraard nog versterkt door haar bezielde voordracht. De invloed van Ginsberg en zelfs Wallace Stevens (vergelijk "And the waves, the waves were soldiers moving", later nog geciteerd door Nick Cave, met Patti's "The waves were coming in like Arabian stallions"). Overigens komt de naam Johnny zelfs nog direct bij Burroughs vandaan, volgens Patti zelf (in de documentaire "Dream of Life" en wat uigebreider in “De beat van Burroughs”).

Ook "Birdland" volgt een vergelijkbaar procedé: het begint rustig op piano, maar Patti, die hier eigenlijk gewoon een poëzievoordracht houdt, schroeft de intensiteit steeds verder op, ondersteund door piano en gitaarfeedback. Het draait hier om Peter Reich, zoon van de befaamde psychiater Wilhelm Reich, die ooit samen met zijn vader een machine bouwde om wolken te manipuleren (zie ook “Cloudbusting” van Kate Bush), die zijn vader terugziet. In de tekst komt William Blake overigens ook langs, nog zo’n visionair. Visie is, naast dynamiek, het tweede sleutelwoord hier.

Het laatste kernbegrip op deze plaat is uiteraard “rebellie”. Lucebert schreef ooit dit:

Nu komt alleen Baudelaire niet langs op “Horses”, maar Luceberts verdediging van de Vijftigers (volgens Bertus Aafje de SS van de poëzie) kan ook op Patti toegepast worden. Ging het bij de Vijftigers niet vaak om het proces van het kunst scheppen, het (bijna) fysieke? Denk hierbij ook vooral aan de schilders van die beweging. Even heel vrij naar Kant: rebellie zonder eruditie is leeg, eruditie zonder rebellie vaak (wat) saai. Ik kan jou, waarde lezer, hier wel het gevoel hebben gegeven dat ik een poëziebundel of een cd met gesproken woord bespreek, maar er is natuurlijk ook de muziek waarin een lange traditie van opstandigheid is verweven.

De Chuck Berry-link heb ik aan het begin al besproken en natuurlijk was rock ’n roll in diens begindagen muziek van de duivel. Daarnaast hebben de nummers “Redondo Beach” en “Kimberly” een reggae-achtige ritmiek, een genre dat in de jaren zeventig nog erg rebels en underground was. Het was dan ook niet gek dat veel punks dol waren op reggae (neem Johnny Rotten bijvoorbeeld), maar ook dat Bob Marley het nummer “Punky Reggae Party” uitbracht en er vele cross-overs tussen reggae en punk gelegd werden.

Ook wordt er nog “intertekstueel”, of intermuzikaal, zo u wilt, gedaan richting de geschiedenis van rock ’n roll. Opener “Gloria” is deels een cover van het gelijknamige Them-nummer. Patti’s eigen stukken en de fragmenten uit de Van Morrison-compositie zorgen voor een nieuwe context door hun juxtapositie. Eenzelfde soort “samplen” gebeurt in “Land”: daarin worden hele stukken uit “Land of the Thousand Dances” hergebruikt en zo krijgt die simpele, wat flauwe tekst een heel nieuwe betekenis. Volgende punt: John Cale, van The Velvet Underground-faam en ook zo’n legger van een brug tussen Chuck Berry-rock ’n roll en avant-garde, heeft de plaat geproduceerd. Geen onbelangrijk detail.

Want natuurlijk, ’75 is al een hele tijd terug; ik kan het me in elk geval niet meer herinneren. “Horses” is naast de hoofdrolspeelster een broedplaats voor creatief talent geweest: Tom Verlaine (bekende achternaam) van Television speelt mee op “Free Money”, de later beroemde Robert Mapplethorpe verzorgde de androgene, iconische hoesfoto en Lenny Kaye is ook bepaald geen onbekende gebleven. Dynamiek, visie en rebellie, ze komen maar zelden zo knap en intens samen als op dit album.


Bibliografie:
-Blake, William. The Selected Poems of William Blake. Ware: Wordsworth Editions Ltd, 2000.
-Burroughs, William S. The Soft Machine. Parijs: Olympia Press, 1961.
-Ginsberg, Allen. Collected Poems 1947-1997. New York: Harper Perennial, 2007.
-Rimbaud, Arthur. Gedichten, Een seizoen in de hel, Illuminations. Vertaald door Paul Claes. Amsterdam: Athenaeum-Polak & Van Gennep, 2006.
-Lucebert. Verzamelde Gedichten. Amsterdam: De Bezige Bij, 2007.

Slowgaze, geweldige analyse/ toelichting, Rimbaud addict? Zelf dichter?

Deze plaat, joh, zoveel energie, zoveel "spirits"

Ben niet echt een kenner van Ginsberg, maar deze plaat past perfect bij de Jack Kerouac (Neil Cassidy) sfeer.

Mijn favoriet: Birdland

Deze week in 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis (zie hier)

Patty Smith mag zich dan al een rock'n'roll-nigger noemen, ze debuteerde als dichteres en toneelschrijfster en pas als late twintiger maakte ze de oversteek naar de muziek. Deze door John Cale geproducete debuutplaat was meteen een schot in de roos. We kunnen het ons nu nog moeilijk voorstellen, maar een rockende dame was in haar tijd nog een uitzondering. Horses (hoesfoto: Robert Mapplethorpe) toont een intense, bezeten, vaak kwade zangeres. Zonder schroom zingt ze over zelfmoord, sex, drugs, Rimbaud en... paarden. Het zijn teksten die zo uit een stream of consciouness schijnen geboren. Al is de Amerikaanse qua techniek geen feilloze zangeres, op het vlak van expressie moet ze weinigen naast haar dulden. Of ze nu bijna aan het tieren slaat of voor het understatement kiest: haar stem kan je niet onberoerd laten. De kracht van Patti Smith is ook die van haar begeleiders. Niet toevallig verschenen de elpees die op Horses volgden, onder de naam van de Patti Smith Group. Vooral de gitarist Lenny Kaye schittert met opstandige uithalen en vilaine riffs. Richard Sohl leverde de pianobijdragen terwijl bassist Ivan Kral en drummer Jay Dee Daughtery voor een stevige fundering zorgen. Een jaar voor deze plaat uitkwam zong Smith op haar debuutsingle Pis Factory: "I´m gonna be a big star". Ze heeft weliswaar zelden aan het commerciële firmament geschitterd, maar haar stempel is onuitwisbaar, niet alleen op vrouwelijke muzikanten, maar op de rock tout court.
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)