Patti Smith - Horses (1975)

Gisterenavond Patti Smith live gezien in de Duif op de Prinsengracht, waar ze een akoestisch set gaf van 2 uur. Wat een power en wat een authenticiteit. Deze vrouw heeft echt niets aan kracht ingeboet. Van Horses speelde ze o.a. Birdland. Wat natuurlijk één van de hoogtepunten was.

Sterk debuut van Patti Smith dat nog niets aan kracht heeft ingeboet. Zij bezit een rauwe, herkenbare stem en weet zowel agressief als ingetogen uit de hoek te komen. Ook de begeleiding draagt bij tot de kracht van dit album. Kortom: dichterlijke teksten worden gekoppeld aan de rebellie van de rock'n roll. Land: Horses / Land of a Thousand Dances vind ik er bovenuit steken en boeit elke seconde.

Mee eens! De andere nummers willen mij nog wel eens vervelen door haar stellige hoor-mij-eens voordracht-stijl, maar hier niet, hier is het zeer kwetsbaar gedaan.

Ik zie het nu pas, vandaar de late reactie, maar bedankt voor je vrij getrouwe samenvatting van mijn stukje. Heeft het lang geduurd om het zo compact te krijgen en er zelf nog wat dingetjes bij te bedenken?

Sterk debuutalbum van Patti Smith dat ik te lang niet gedraaid heb.
Heb haar vanaf "Wave" die ik toen voor mijn verjaardag kreeg, altijd nog wel een beetje gevolgd.
Dit was derhalve de tweede die ik van haar aanschafte.
Voor de lange nummers Birdland en Land moet ik in de stemming zijn. Deze jammen mij net iets teveel Velvet Underground-achtig door, normaal gesproken.
In een ietwat melancholische bui pakken ze me echter wel echt.
Voor de rest is de versie van Gloria van Them echt wel goed en Free Money en Redondo Beach hoor ik ook graag.
Toch hoor ik haar liever in een ietwat meer rocksetting, die je op latere albums hoort.
Nietttemin een van de meest oorspronkelijke en geloofwaardige vrouwelijke songwriters/rockers en die gelukkig nog steeds meegaat.
Nooit een slechte plaat gemaakt eigenlijk.
Voor dit debuut 4 sterren.
Op vinyl.

Ik snap het precies niet goed. Het opent fantastisch met 'Gloria', maar die glanst verdwijnt dan weer wat sinds ik weet dat dat een cover is. Allez ja, ik ben er gewoon niet zo voor te vinden om een cover op te nemen in een studioalbum. Laat staan als opener van uw debuut.

Ik weet het niet goed, het kan aan mij liggen. Dat zal het wel, ongetwijfeld.

Patti heeft zelf heel wat aan 'Gloria' toegevoegd heur.

Het is eigenlijk zelfs een geheel andere, eigen versie geworden.
Patti geeft als ze covert altijd een enorme Smith-draai aan het nummer. Wie Gloria nog niet kent, zal ook hier denken dat het geschreven zal zijn door Smith.

Ik zal het binnenkort nog eens een kans moeten geven, dan .

Zeker gewaagd, een plaat openen met een cover. Mag best, zeker omdat ook naar mijn mening Patti een heel eigen draai aan het nummer G.L.O.R.I.A. geeft. Ik vind het alleen niet zo'n geweldig nummer, noch het orgineel noch de cover. Ook haar eigen nummers vind ik wisselvallig, de boze schreeuwnummers doen mij niet zoveel, de gevoelige nummers meestal wel (bv track 7). Ze zingt dan ook heel anders, je herkent r bijna niet terug. Heb zelf ook compilatie van haar albums gemaakt, met mijn favorieten, bijna alleen rustige nummers.
Overigens is 'free money' een tussengeval, zeker de moeite waard!

Ik ben om, geweldige songs, geweldige sfeer. Patti Smith heeft een schitterende stem, echt één uit duizenden, zo mooi maar wel rauw hoor je ze niet vaak. Ook beheerst ze én het rustig zingen en de heerlijke schreeuwen af en toe. Deze plaat gaat vaak op staan de komende tijd en als ik zo de discografiepagina bekijk ben ik nog lang niet klaar met deze vrouw.

Ik zag twee weken geleden in Milaan een poster hangen van het concert waarin Horses integraal werd gespeeld. Zou leuk zijn als ze dat hier ook nog eens kwam doen (komt ze nu elk jaar in Paradiso of lijkt dat maar zo?)

hier nog eens, in het kader van topic song top 10 van 1975, het stof vanaf geblazen. maar mijn god, wat een indrukwekkende plaat blijft dit! na 40 jaar!

patti heeft een voor mij prettig stemgeluid, en is ondanks de emotievolle voordracht zeker geloofwaardig. godsamme, nu klink ik als een voice of shit jurylid. opnieuw.

patti rocks! en patti leeft! en dat vitale sprak me destijds erg aan en dat doet het onverminderd. de covers hoeven van mij niet zo, maar haar eigen songs vind ik subliem, dit was vernieuwend (mss is dat zelfs onveranderd, want: volstrekt uniek), maar veel meer dan jeugdsentiment!

24 oktober a.s. wordt Horses door Smith & Band in zijn geheel gespeeld in Tivoli in Utrecht.
Kaarten zijn al te koop.

Zal er bij zijn aanstaande zaterdag. Zijn er nog meer users aanwezig?

Ik zal er zijn.

Ik heb Horses al weer een paar keer gespeeld, om er in te komen.
Ik blijf er bij, dat ze betere albums heeft gemaakt.

Het was voor die tijd natuurlijk wel baanbrekend en daar krijgt ze ongetwijfeld veel credits voor. Maar ik vind Horses niet haar beste album. Dus ik ben ook benieuwd, wat ze daarna nog gaat spelen!

Even naar 0.49 gaan
Simple Minds - Up On The Catwalk - YouTube

laat je Feyenoord-shirt maar thuis, zet je strooien hoed op en steek een witte anjer in je knoopsgat.

That's nice!
Misschien doe ik wel een grijs Patti Smith t-shirt aan, dat heb ik nog wel liggen.
Patti heeft mij live nog nooit teleurgesteld.

Kreeg net nog dit bericht van de organisatie:

Het is bijna zo ver: op zaterdag 24 oktober speelt de New Yorkse dichteres/performer/muzikante Patti Smith samen met haar band het legendarische debuutalbum Horses integraal in Ronda!

Let op: er is geen voorprogramma.

Tijdschema
19:30 uur* deuren open
20:15 uur* aanvang Patti Smith

We verwachten dat het concert rond 22:00 uur* is afgelopen.
*Alle tijden zijn onder voorbehoud!

Volgende week dinsdag komt Patti Smith weer eens op bezoek in ons Belgenland. Dan is ze te zien in de Ancienne Belgique, waar ze haar debuutalbum Horses integraal zal brengen. Ook veertig jaar na uitgave blijft die prachtplaat tot de verbeelding spreken, en quite rightly so. Weinig albums zijn zo dynamisch, zo wild, zo associatief. Zo vrij. Zo intens.

And suddenly…Johnny…gets the feeling…he’s being surrounded by…Horses! Horses! Horses! Horses!

Het muzikale DNA van zowel Horses als Patti zelf loopt door voorlaatste nummer Land als een wilde maar subtiele onderstroom. De dochter uit een groot middenklassegezin is wild van Bob Dylan, The Beatles en Chuck Berry, en fantaseert tegelijkertijd dat ze de muze is van grote Franse negentiende-eeuwse dichters als Paul Verlaine en Arthur Rimbaud. Middenklassedochter ontvlucht de buitenwijken voor het New York van eind jaren ’60, wordt kunstenares, slaapt in het beroemde Chelsea Hotel, ontmoet Jimi Hendrix, wordt dichteres, wordt zangeres, brengt in ’75 Horses uit, blijft kunstenares. Zo gaat het in Land ook van ‘go Johnny go’ naar ‘go Rimbaud’, worden de paarden eerst opgevoerd als metaforen voor de grootstad als grote verslinder, om vervolgens teder beschreven te worden als ‘arabian stallions’. Eerst vraagt ze plompweg of we de Twist kunnen dansen, vervolgens begint ze te dichten als een volleerd symboliste. Haar teksten plaatsen hoge en lage cultuur naast en door elkaar, houden je op het puntje van je stoel en worden op zo’n manier gezongen dat je niet anders kan dan er iets (positiefs) bij voelen.

Ook al moest Patti zelfs in de wilde jaren ’60 niks van drugs weten, toch is dit eigenlijk een behoorlijk trippy plaat. De teksten van koningin Smith zijn vaak zo associatief dat je ze gewoon als mini-films in je hoofd kan afspelen, en muzikaal is Horses soms zodanig opzwepend dat er als vanzelf een rush komt.

Dip in to the sea…to the sea of possibilities. It started hardening in my hand, and I felt the arrows of desire…

Maar er sluimeren nog meer schimmen door Horses. Er zijn ook Gloria en Kimberly, twee volmaakte portretten van imperfecte vrouwen. De eerste is vrij, vuil en rebels, een wees in de postmoderne wereld. ‘Jesus died for somebody’s sins but not mine’ vertelt haar al even rebelse vriend(in), en Gloria knikt. Kimberly dan, (inclusief heerlijke orgelmelodie) is het eeuwig misbegrepen jongere zusje. De hele familie had het te druk met hun eigen levens om te merken dat ook zij ouder is geworden. Proberen losbreken uit het verwachtingspatroon, experimenteren met van alles en nog wat, zo is Kimberly tegenwoordig. Ze is wakker maar haar ogen dromen nog altijd. Misschien heeft ze toch nood aan wat bescherming zo nu en dan.

Er is Redondo Beach, waar het water warm is, en de cocktails lekker fris, maar waar desondanks altijd wel seksuele agressie in de lucht hangt. Er is Birdland, een droomwereld opgebouwd rond de jazzplaten waar Patti’s moeder zo dol op was. Er is de bluesey schreeuw om innerlijke rust in Break It Up. Elegie ten slotte, is de oorverdovende stilte na de storm, wakker worden uit een koortsige droom over duizenden galopperende paarden. Je doet je ogen open en ziet Patti aan je bedstee zitten. Ze heeft de hele nacht je hand vastgehouden. En ze zal je nooit meer loslaten als je dat niet wil.

Horses wordt vaak gelabeld als de eerste grote punkplaat, en Patti als de eerste punkzangeres. Mag ik het hier mee oneens zijn? Punk, hoe heerlijk het genre ook is en hoe veel het ook betekend heeft voor rockmuziek in het algemeen, is altijd wat kort door de bocht gebleven, tweedimensionaal op zijn best. Dat terwijl Patti Smith op Horses het vizier van de luisteraar juist bijna hardhandig probeert open te breken. Ze was mijn inziens de hele punkscene lichtjaren voor, maar dat deed ze subtiel. Net zo subtiel in beeld als de paardvormige speld op het jasje dat ze op de hoes draagt.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Een monument. Zo simpel kan een commentaar zijn. 40 jaar oud en niets aan (zeggings)kracht ingeleverd. Een blauwdruk voor heel veel wat hier op volgde en dat is eigenlijk nog steeds zo. Dit wordt geschreven door iemand die hier geen ruk aan vond begin 1976. Wat een herrie door iemand die absoluut niet kon zingen. Mening bijgesteld door de jaren heen. Vooral 'Gloria' blijft zo ontzettend goed. Een van die voorbeelden van wat iemand met een origineel kan doen. Het binnenste buiten keren, kauwen, doorslikken en uitspugen als een volkomen eigen werk. "Jesus died for somebody's sins but not mine"? Indeed.

Het hele verhaal en de aanleiding over Horses te schrijven staat hier op WoNo Magazine

Na aanleiding van de buzz rond haar optredens in Paradiso en Tivoli maar eens besloten dat album te halen dat ze integraal speelde, en ben omver geblazen!

Er zijn weinig albums die je vanaf de eerste noten zo hard vastpakken, en deze kan het. Zowel op muzikaal als op poëtisch niveau is er met elke luisterbeurt weer wat te ontdekken, al vind ik haar stem niet altijd even fijn. 'Land' is een fantastisch rocknummer en 'Birdland' is een nummer dat ik vaak laat in de avond opzet, met een pilsje of peukje erbij. Een van de beste nummers die ik ken.

Ik vind het voorlopig een 4*, maar ik denk dat hij na wat vaker luisteren toch wel een 5* plaat kan worden voor mij.

beste zangeres aller tijden, ze blaast me telkens van de sokken met haar breekbare en andere momenten krachtige stem. luister en geniet van dit meesterwerk

Zo fijn om hem weer op cd te hebben. Ik was hem kwijt geraakt , maar had hem nog wel op krakend vinyl .In het geval van de hoogste nood bood dat dan wel enige uitkomst . Maar eigenlijk moet deze standaard in mijn auto slingeren. Puur en rauw zijn voor mij de sleutelwoorden voor dit album. Birdland en Free Money grijpen mij steeds weer bij de keel en die pompende bas in Kimberly doet mijn gaspedaal weer wat verder intrappen. 4 en half met kans op de volle mep .

Haar stem ! Komt naar Tivoli , dus ik ben d'r natuurlijk.

Dit album is om een of andere reden heel lang langs me heen gegaan, wat jammer. Ik sluit me helemaal bij Twinpeaks: puur en rauw. Weer een bewijs dat punk ook voor dames is weggelegd. Hoogtepunt van het album is voor mij Birdland.

Ik heb Patti Smith onlangs pas ontdekt, toen ik "People Have The Power" op Studio Brussel hoorde. Wat een geweldig mens. Heb inmiddels haar hele discografie en een paar boeken in huis. Deze heb ik met een live-CD, waarbij het hele album live wordt gespeeld. Schitterend album, met die geweldige "Gloria" en "dié openingszin". Maar nog meer moois hier.

Wonderlijk hoe zoiets gebeurt. Het debuut van Patti Smith kampeert al vele jaren in mijn collectie maar kon geen potten breken en stond bijgevolg stof te vergaren. Dan plots, zonder waarschuwing, opent de aarde zich en word je geconsumeerd op de tonen van deze plaat.

Kennelijk is men nooit te oud om het licht te zien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Patti Smith - Horses (1975) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Patti Smith - Horses (1975)
Patti Smith ambieerde lange tijd een carrière als dichter, maar met haar debuutalbum Horses uit 1975 schaarde de New Yorkse muzikante zich onder de iconen uit de geschiedenis van de popmuziek

Vanaf 1977 zou de popmuziek langzaam veranderen door de opkomst van de punk en new wave, die zowel vanuit Londen als New York de aanval opende op de gevestigde orde binnen de popmuziek. Twee jaar eerder verscheen Horses van Patti Smith en dat is met de kennis van nu een album dat zijn tijd ver vooruit was. Patti Smith begon misschien bij de rockmuziek als die in 1975 werd gemaakt, maar haar muziek klonk ruwer en haar zang indringender. Horses is een album dat vanaf de eerste noten urgent klinkt en dat doet het album bijna 50 jaar na de release nog steeds. Het is niet mijn favoriete Patti Smith album, maar wel haar beste en meest invloedrijke album.

Patti Smith wordt gerekend tot de vaandeldragers van de New Yorkse punk en new wave, die in de tweede helft van de jaren 70 tot bloei kwam in clubs als Max’s Kansas City en CBGB. Daar is in muzikaal opzicht misschien wel iets voor te zeggen, maar toen de Amerikaanse muzikante in 1975 opdook met haar debuutalbum waren de genres punk en new wave nog niet eens uitgevonden.

Patti Smith was sinds het begin van de jaren 70 al actief in New York, in eerste instantie als dichter, maar toen ze op ging trekken met gitarist Lenny Kaye combineerde ze haar gedichten steeds vaker met muziek. Het leverde Patti Smith uiteindelijk een platencontract op, waarna in 1975 haar debuutalbum Horses verscheen. Horses is en was een sensationeel album, dat wordt gerekend tot de klassiekers van de New Yorkse punk en new wave, maar dat ook ver buiten de lijntjes van deze genres kleurt.

Horses opent met Patti Smith’s versie van het door Van Morrison geschreven Gloria, waarna zeven songs volgen die Patti Smith schreef met een aantal bevriende muzikanten, onder wie de eerder genoemde Lenny Kaye en Tom Verlaine, die twee jaar na Horses met zijn band Television het prachtige Marquee Moon zou maken. Patti Smith maakt op Horses muziek die niet eens zoveel afwijkt van de rockmuziek en singer-songwriter muziek die in de vroege jaren 70 gangbaar was, maar de intensiteit en ruwe energie van haar muziek zorgden er voor dat Patti Smith in 1975 echt anders klonk dan haar collega muzikanten.

Die intensiteit en ruwe energie hoor je vooral terug in de expressieve zang van de New Yorkse muzikanten, die haar teksten met veel gevoel en passie voordraagt. De kracht van de zang wordt alleen maar sterker wanneer Patti Smith kiest voor poëtische teksten waarin haar verleden als dichter weer aan de oppervlakte komt. Horses is een album dat negen tracks lang urgentie uitstraalt en dat af en toe bijna beklemmend klinkt.

Het is de verdienste van de gedreven zang van Patti Smith, maar ook het rauwe geluid van haar band en met name het gitaarwerk van Lenny Kaye geven Horses twee jaar voor de opkomst van de punk in een aantal tracks een punky vibe. Horses werd opgenomen in de roemruchte Electric Lady Studios in New York en niemand minder dan John Cale produceerde het album. De voormalige Velvet Underground muzikant koos voor een redelijk rauw bandgeluid, wat bijdraagt aan de energie van Horses.

Het album flirt veelvuldig met rauwe garagerock, maar ook uitstapjes richting reggae (Redondo Beach), jazz en avant garde worden niet geschuwd. Het krachtigst zijn wat mij betreft de zich wat langzaam voortslepende tracks waarin Patti Smith haar ambities als dichter nog niet heeft opgegeven. Het ruim negen minuten durende Birdland begint misschien als een wat jazzy en door piano gedomineerde singer-songwriter track uit de vroege jaren 70, maar wanneer Patti Smith haar teksten steeds indringender en uitbundiger gaat voordragen en zich hierbij laat begeleiden door geweldige gitaarlijnen, is duidelijk dat ze uit ander hout is gesneden dan de andere vrouwelijke singer-songwriters van dat moment.

Ik luister echt veel vaker naar Easter uit 1977 en vooral Wave uit 1979, die wat toegankelijker zijn dan het debuutalbum van Patti Smith, maar Horses blijft toch het meest indrukwekkende album van Patti Smith en is inmiddels terecht uitgegroeid tot een van de kroonjuwelen van de New Yorkse rockmuziek van de jaren 70. Erwin Zijleman

Een mooi album van Patti Smith. Zoals al eerder aangehaald hierboven, heerlijk puur en rauw.

Ben op reis door de albums achter mijn afspeellijstjes met new wave. Begonnen met protowave van het in 1971 verschenen Second Album van Curved Air, beland ik na de protopretpunk van The Dictators bij het debuut van dichteres/muzikante Patti Smith.

Volgens de traditie wordt de geboorte van punk en new wave geplaatst in Londen. Dit met de doorbraak van de genres in het najaar van 1976 bij de doorbraak van de Sex Pistols. Maar eigenlijk is Horses de eerste plaat waarvan ik de muziek als new wave ervaar. Verschenen in november 1975, een jaar eerder.
Gelukkig had het kersverse label Arista vertrouwen in deze groep talenten, dankzij concerten in de regio New York niet geheel groen. Terwijl de Sex Pistols in augustus 1975 voor het eerst bijeenkwamen, stapten Smith en haar bandleden de studio in voor dit debuut. Het kwam met de nodige ruzies tot stand: Smith had geen studio-ervaring maar wantrouwde de door haarzelf uitgekozen producer John Cale. Bovendien konden gastgitaristen Allen Lanier van het "grote" Blue Öyster Cult en Tom Verlaine van het nog onbekende Television elkaar niet uitstaan.

Desondanks is Cale erin geslaagd om het beste uit Smith en haar muzikanten te halen. Het klinkt goed en is gevarieerd. Van het compleet verbouwde Gloria van Them naar de reggae van Redondo Beach naar het negen minuten durende Birdland. Deels geïmproviseerd met die kenmerkende stem van de zangeres en naar een climax toewerkend. Liever hoor ik korter werk, zoals het mooie pianospel in het intro van het kalme Free Money, dat kant 1 afsluit en in een kleine vier minuten steeds intenser wordt.
Kant 2 kent met Kimberly en Break It up (de laatste met een gastrol voor Verlaine) minder contrasten maar wél intense uitvoeringen. Met de negen minuten van Land, dat uit twee delen bestaat, wordt weer het nodige geïmproviseerd.
Mogelijk ontstond omtrent die twee lange nummers de meeste onenigheid tussen Smith en Cale, want voor echte improvisatie is op de beperkte speelduur van een elpee weinig ruimte. En houd zo'n groep met wilskrachtige frontvrouw dan maar eens in toom, zoals bij paarden soms nodig is... Het is een verwijzing naar de albumtitel. Dan het slot met het dromerige Elegie. Hier de gastrol voor Lanier, het lied is kort en ingetogen.

Horses haalde destijds #47 in albumlijst Billboard 200. Smith kreeg in 1976 op haar beurt een gastrol bij Blue Öyster Cult op hun elpee Agents of Fortune. In 2005 verscheen een opgefriste heruitgave met livebonus alias Whocover My Generation, in 2017 gevolgd door dubbelaar Horses/Horses.
Was Smith in 1976 nog behoorlijk negatief over de producersbijdragen van Cale, inmiddels kijkt ze daar anders tegenaan, beseffend dat ze stronteigenwijs en onervaren was. Waarbij Cale alle geduld opbracht om de plaat te doen slagen, wat echter is gelukt.

Mijn reis vervolgt in het Londen van 1975 met Another Green World van Brian Eno.