Steven Wilson - The Overview (2025)

Dit zijn simpelweg de losse nummers/delen van Objects Outlive Us en The Overview

Beluister hem nu via mijn stereo en vind dit toch aangenamer dan met het beeld erbij. Dat leidt toch af van de audio ervaring.

Ik heb hem nu 2 keer gehoord. Duidelijk is wel dat het niet direct in mijn hoofd kruipt en nog veel meer luisterbeurten nodig heeft. Het is wel een vrij rustig luisteralbum dat echt je aandacht vraagt. Koptelefoon op dus en gewoon zitten met de oogjes dicht. Interessant album sowieso.

Eerste luisterbeurten zijn zeker niet verkeerd. Het zijn twee mooie totaal verschillende songs geworden.

Moet wel zeggen dat het eerste deel weinig vernieuwend is. Merk dat veel maatstructuren en gebruik van instrumentatie erg lijken op die van oude PT en SW nummers. Het heeft bij vlagen een heel hoog Hand. Cannot. Erase. gehalte (met besef dat dit zijn solo meesterwerk is, op zich niet verrassend dat hij hier naar terugpakt). Daarnaast ook erg veel gelijkenissen met het werk van bijvoorbeeld Airbag en Pink Floyd. Moet wel toegeven dat het erg aangenaam is om naar te luisteren (zeker na zijn vorige, in mijn ogen, mindere albums).

Het tweede deel is wat mij betreft een heerlijk afwisselend nummer, met zeer aangename tempowisselingen en een verscheidenheid aan instrumentatie. Na het elektronische begin varen we wat meer door de rustige werken uit SW's carrière, voor we naar een heerlijke ambient finale gaan. Wat dat betreft het 2e deel wat verrassender, maar ook milder van toon.

Zal hem ook nog een paar keer luisterbeurten over een goede hoofdtelefoon, dat brengt de muziek toch wat beter binnen.

We zijn wat van elkaar vervreemd, het muziekgenre en ik. De complexe structuren, het ontrafelen: het kost me moeite. De eerste luisterbeurt heb ik ervaren als 'veel spierballen, weinig kracht'.
Mijn oren nemen dit muziekstuk voor kennisgeving aan en geleiden het vooralsnog niet naar mijn hoofd en/of hart.
Is het mijn vervreemding die hier parten speelt? Dat ik gewoon even minder zin heb in muziek waar je moeite voor moet doen? Ik weet het niet.

Het zucht aan me voorbij.
Nergens veer ik op van mijn stoel.
'Je hoeft niet altijd overal iets van te vinden', fluister ik mezelf toe. 'Je mag er ook gewoon géén mening over hebben.'
Het is goed zo.

Wilson goes to space...

Dit klinkt mij vooralsnog meer als bonus materiaal eigenlijk. Weinig bijzondere soundscapes die vooral lang duren. Niet vervelend om te horen, maar of dit nou echt een album waard is? Ik weet het niet.

kan me ook wel vinden in het bericht van Cannabooze in die zin.

Eerste luisterbeurt achter de rug, al liggend op de bank, met koptelefoon op en de ogen dicht. Wat ik hoor bevalt me wel, maar dit moet ik logischerwijs vaker luisteren om goed te doorgronden. Gelukkig is het weekend.

Ook hier eerste luisterbeurt, met nieuwe hoofdtelefoon Sennheiser HD490.
Soms kippenvel, soms veel informatie.
Kwaliteit via Qobuz subliem.
Dit album heeft meerdere luisterbeurten nodig.

No ghost on the moor is PRACHTIG!

Bij de Prog Ladder 2025 - MusicMeter.nl is er altijd een discussie ‘wat is prog en wat niet’. Verschillende meningen natuurlijk aldaar want we zijn Nederlanders, nietwaar ? Zelf meng ik mij ook graag in die discussie maar als je de Nederlandse betekenis van Progressief leest dan gaat het vooral om ‘verandering - vernieuwing - vooruitstrevend’ enzo.

Wel, dat gebeurt hier op dit album naar mijn mening. Dus dit is, in mijn oren, Progrock. Maar is het ook mooi ? Dat weet ik nog niet want wat is de betekenis en beleving van ‘mooi’ ? Is dat alleen perceptie ?

Studio technisch en instrumentaal gezien is het zeker bijzonder. Wilson staat bekend om zijn perfectionisme aan de knoppen van de studio apparatuur en als muzikant (en de muzikanten om hem heen) beheersen hun instrumenten zeer. Ja, ik heb ook zeer fijne weergave apparatuur met de juiste streamer die het zeker in de buurt brengen van wat Wilson je wilt laten horen en het is echt een beleving via zowel boxen als koptelefoon. Maar vooral die met de boxen brengt een bijna 3D-achtige luisterervaring die door de hele kamer resoneert. Ik moet dan wel helemaal alleen zijn. Dat was ik net en zat er helemaal in tot mijn vrouw vrolijk de kamer in kwam met de wekelijkse boodschappen en zei ‘Leuk ! De nieuwe Wilson ?’. En dan is die bubbel beleving waar ik in zit compleet weg. Maar deze aankomende week is ze drie dagen en nachten weg. Heb ik de tijd !

Maar nu de perceptie van vind ik het ook mooi ? Raakt het mij ?

Dat weet ik nog niet echt. Ik moet nog gaan voor die totaal beleving maar het album nodigt zeker uit voor de ‘Net helemaal beluisterd en nog een keertje weer vanaf het begin beluisteren en weer en weer…’.

Wilson is geen oppervlakkige muzikant, al zijn werken zijn dat niet. Wilson is progressief en dat kan zijn plus- en minpunten hebben. En dat gebeurde de afgelopen jaren zeker ! Maar hij verkent wel alles veelzijdig en dat hoeft dan ook niet altijd in mijn straatje te zijn. En wat voor iedereen weer anders is. Jij kan bepaalde stukken heel mooi vinden en ik niet. Of andersom. Maar Wilson is ook ergens gebonden aan zijn eigen lijf, zijn stem, zijn muzikaliteit omdat het zijn lijf, zijn wezen, zijn mogelijkheden zijn die gebonden zijn aan de blauwdruk van zowel zijn lijf als geest. Is dat een belemmering ?

Ergens is hij een muzikale schilder, een muzikale beeldhouwer, een muzikale schrijver die verbonden is met de grootten van die kunstvormen. En die hebben ook hoogtepunten en mindere werken gemaakt. Maar het is de perceptie van jou of mij die dat bepaalt.

Ik laat mijn persoonlijke beleving van of ik het mooi vind, geweldig, niks of ergens tussenin, hier nog wel een keer weten. Ik ga hier echt de tijd voor nemen. Dat is Wilson’s werk altijd waard.

Ik zit hier echt op te wachten, helaas moet ik hem nog krijgen dit album.


Bovenstaande cover die is aangepast al een hele tijd vind ik wel heel wat minder dan de eerste upload met die rode en turquoise orb's (die vind ik sterker).

Deze vind ik rommelig. Te simpel en dan met die lappen tekst erdoor. Het lijkt wel een inlay met lyrics als front-cover gebruikt, echt onsamenhangend in zijn geheel... Bah

Daarom jammer dat bv Spotify standaard beelden levert bij een track. Geen idee of dit relevant is voor dit album (ik luister alleen) maar wilde het even kwijt

Had een paar draaibeurten nodig om te concluderen dat het een enorm goed album is. Ik hoor oude PT terug i.c.m. werk van zijn meeste recentere albums. Verslavend goed album, aldus ik.

Na een zestal draaibeurten, begint het album eindelijk te landen. Het is goed te horen dat Steven Wilson een hele brede muzieksmaak heeft. Ik hoor onder andere traditionele prog (Pink Floyd), een vleugje krautrock en elektronic. Maar ook het SW (Grace for Drowning)/PT stempel is duidelijk aanwezig. Dat is dan ook direct een puntje van kritiek. SW wil misschien wel iets teveel stijlen in 42 minuten verwerken, wat op het eerste gehoor wat rommelig overkomt. Maar het is wel echt 21st century prog!

motorpsycho

Pas 1x beluisterd, op koptelefoon, alleen thuis, geen afleiding verder. En dat is nodig want het is bepaald geen toegankelijke plaat. Dat verwacht je ook niet bij Wilson, gelukkig. Maar zoals hier al vaak genoemd, heeft denk vele luisterbeurten nodig om te doorgronden. Daar waar zijn meesterwerk wat mij betreft, Hand.Cannot. Erase, gemakkelijker en sneller te bevatten was. Maar goed, eerste indruk is zeer positief. Ook altijd goed bij Wilson dat hij risico’s neemt. Het is bepaald geen commerciële plaat geworden. Hoewel ik me wel stoorde aanneem overdaad aan campagnevoering vooraf..
Nog een groot pluspunt: het album duurt met zijn 42 minuten precies lang genoeg. Want door alle geluidseffecten is het een intensieve trip. Had ik geen 1,5 uur vol kunnen houden.
PS waarom ik me hier presenteer als Motorpsycho is misschien raar. Maar die hebben ook net een nieuwe trip uit die ik wel 1,5 uur uit kan zitten…

Paar keer geluisterd. Zeker niet slecht, maar komt wel een beetje als een lappendeken over, alsof er een paar fragmenten aan elkaar worden geplakt met wat ambient achtige stukken. Vooral in het tweede nummer heb ik daar last van. Maar kan nog alle kanten op. Soms duurt het even voordat een plaat echt goed bevalt.

Ik word af en toe wel een beetje gek van dat enorme geophemel (of opgehemel?) van deze muzikant. Het lijkt wel of de PR-machine groter is dan zijn daadwerkelijke output. Ook al die remixen van hem (van andere artiesten) die dan opeens mega-goed zijn. Tuurlijk klinken die lekker, maar dat komt toch vaak vooral omdat de platen die hij remixt gewoon al heel erg goed waren. En het uitbrengen van vele verschillende versie van platen met bonusnummers op de meest dure varianten, daar heeft hij de kunst ook prima van begrepen. Beetje vermoeiend af en toe. Maar goed, ik vind het ook wel heel knap wat hij allemaal neerzet en bij hem moet de schoorsteen ook gewoon roken natuurlijk.

Matige muzikant, slechte zanger, redelijke componist, goede producent en een goed gevoel voor marketing. Als dat je kernkwaliteiten zijn, is de kans zeer wel aanwezig dat je de focus vooral op je goede punten richt om zo de zwakke maar al te graag te verbloemen. Waar SW in een ver verleden gered werd door exceptioneel getalenteerde muzikanten (Govan, Minnemann e.d.), is dat de laatste jaren niet meer het geval. Het resultaat is in mijn oren ook nu weer een zouteloze slappe hap die ik krijg voorgeschoteld. Het mag dan geluidstechnisch klinken als een klok, maar dat maakt het gebrek aan goed materiaal alleen maar pijnlijker. Ook al verf je een drol goud, het blijft een drol. Ik ben eigenlijk al afgehaakt na HCE, maar telkens veer ik toch weer op wanneer er een nieuwe SW in de maak is. Ook nu weer ten onrechte dus. Wat mij betreft kan het boek definitief dicht

Dit is nu al hét commentaar van het decennium hier op Musicmeter. En het klopt inhoudelijk ook nog eens als een bus!

Ik was vanmiddag in een morsig platenzaakje in Schiedam. En vond daar tot mijn verrassing dit album op vinyl. Ik had het op de heenweg in de auto zitten luisteren. Maar dat is niet de setting om te luisteren. Al was mijn conclusie al wel dat er stukken waren, waar mijn oortjes gespitst werden. Dit is een album dat je moet luisteren op vinyl. Twee nummers, twee kanten, onder de vijftig minuten. Dat is gewoon old school. Gaan we 40 jaar terug in de tijd, dat ik een album ook kocht op basis van een stukje dat ik op de radio had gehoord. En dan thuis die naald er op, in de hoop dat de andere nummers ook zo goed waren…

Dat oordeel komt later

Prima album. Wat een gelul over een gouden drol. Get a life. Het gaat om muziek en als het je niet bevalt dan luister je er toch niet naar. Bespaar mij dan je negatieve reacties drol.

Oei, fanboy op z’n tere zieltje getrapt? Zo jammer dit…

Net als dit…

De plaat begint na een keer of 6 wel op zijn plaats te vallen bij me. Spannende nummers die niet snel gaan vervelen denk ik. Ik begin met 4 sterren en zet hem vandaag weer een keer of 2 op.

Pas op hoor, er zijn er een aantal die er niet goed tegen kunnen als je Wilsons werk kritisch beoordeeld. Bij de vorige was dat ook al het geval.

Ik ben nog niet van mijn sokken geblazen door dit album. Ik mis de spanning. Het heeft zeker tijd nodig, ik ben nog zoekende wat dat betreft, maar weet op dit moment eigenlijk niet waarnaar.
Openingscore 3,5*, maar dit kan nog 2 kanten op.

Wederom ben ik gematigd positief over een album van Steven Wilson. Hij vermengt hier het elektronische geluid van The Harmony Codex met spacerock. Die combinatie werkt best aardig. Objects Outlive Us vind ik i.i.g een toffe compositie. Veel zijsprongen, maar ook een navolgbare spanningsboog. The Overview voelt voor mij vooralsnog aan als los zand (ik kreeg het gevoel een sampler te beluisteren). Al met al een album dat ik heus nog wel eens met plezier zal opleggen.

Desalniettemin vind ik de kritiek van Robertoooooh niet onterecht. Steven Wilson is mijns inziens een uitstekend componist. Vanaf het begin van de jaren 90 tot grofweg 2012 wist hij in een veelvoud van stijlen uit te blinken. Het resultaat was een karrevracht aan uitstekende platen en zelfs verscheidene meesterwerken. De afgelopen tien jaar, en al helemaal vanaf het begin van dit decenium, ben ik minder enthousiast. De muziek klinkt tegenwoordig ietwat geforceerd; alsof de echt creatieve ideëen zijn opgedroogd en de energie met name in de productie zit. Bij het crëeren van een goede tekst zal een schrijver veel reduceren, stroomlijnen en soms gewoonweg weggooien. Ik vermoed dat dit bij het crëeren van een compositie niet anders is en dat tegenwoordig de schoen hier ook wringt.

Hoe het ook zij; na het beluisteren van dit album zette ik de eerste deel van Voyage 34 op. Zelfs deze mindere loot van Porcupine Tree voelt energieker, spannender en speelser aan dan de muziek op deze plaat. Een onnuchterende ervaring voor me; wellicht is Wilson gewoonweg over zijn hoogtepunt heen.

KIjk uit naar zijn concert in de Afas live en laat mij niet door negatieve reacties beinvloeden.

Ik kijk ook uit naar het concert. Dat zou zomaar mijn oordeel wat kunnen nuanceren. Ben benieuwd.

Mike oldfield’s Songs of a distant Earth - feelings iemand? Geen kritiek want ik vind dat een fijne plaat…

Dat is de goed instelling. Die negatieve reacties doen mijn ook niet zoveel. Ben ook erg benieuwd hoe het live klinkt.....zin in!

Ruuds

Ook wij gaan naar Afas live. Ik ken SW nog niet zo heel lang , en ging mee naar een concert en vond het geweldig! Ook dit album is geweldig! Dus ook wij kijken er naar uit. Ik ben bijvoorbeeld ook groot Saga fan en zij hebben net als elke band of artiest altijd wel “mindere “nummers, en dat zal bij mensen die SW volgen ook wel zo zijn.