Mud - The Rak Years 1973-75 (2025)

Geen slechte jeugdherinneringen aan deze Toppop-act als jonge tiener. Op geen enkel verjaarspartijtje in klas 5 en 6 mocht een plaatje van Mud ontbreken. Glamrock voor de kinderkamer. Een aantrekkelijk setje, deze verzamelaar, waarvoor ik bijna zou bezwijken, ware het niet dat ik geen tiener meer ben. En inmiddels pretendeer verder gekomen te zijn. Maar daarin zal ik me wel vergissen.

Ik heb laatst nog Mud's Greatest Hits gedraaid, van de originele cassette Mud - Mud's Greatest Hits (1975) - MusicMeter.nl die ik eind '75 voor sinterklaas had gekregen.
Sommige mensen hadden vreemde kado's op hun wensenlijst voor de goedheiligman staan.
Maar het was het perfecte album: alle grote hits van Mud van 1974 en 1975 stonden er op. Behalve dan L'L'Lucy omdat bij dit nummer van laat '75 de band inmiddels van platenmaatschappij was gewisseld.

Die Mud RAK-albums waren.....zo zo en leunden sterk op de grote hits, zoals deze waren geschreven door het songwriters duo Chinn en Chapman. De rest van de nummers bestond uit wat melige covers van rock and roll songs. Misschien aardig voor feesten en partijen.

Er is ook nog deze verzamelaar Mud - A's B's & Rarities (2004) - MusicMeter.nl met A en B kantjes en wat aanvullende tracks die niet hadden gehoeven.
Maar het valt allemaal nogal in het niet bij de korte en krachtige aanpak van Mud's Greatest Hits.

De band was voornamelijk een product van Chinn en Chapman, inderdaad. Laat ik eens een vergelijking maken. Wat Mud was voor de aanstormende rockliefhebbers, werd Frank Farian's Boney M voor de tieners die een paar jaar later de discovloer betraden.

Feitelijk de 1e band die mij opviel en leuk vond in 1974, al volgde Queen snel. Queen werd een hele grote band en Mud al vlot een golden oldies band.
Maar wel een vermakelijk viertal met een aantal onvergetelijke hits.
Uit de stal van Chinn &Chapman, die het vermogen hadden om als een act minder succesvol werd gewoon weer nieuwe acts te lanceren. Zo volgden Smokie en Racey, die ook memorabele hits scoorden.
Leuk deze RAK verzamelaar, al vind ik de rock 'n roll covers nu niet bepaald een aanvulling.
Wat dat aangaat was Mud na een jaar of twee eigenlijk al weer verleden tijd. De glamrock verdween en de band probeerde verschillende stijlen zoals disco, maar was inmiddels door de tijd ingehaald.

Met dit verschil dat Mud al een tijd bestond (sinds 1967) toen ze in 1973 door Chinn en Chapman ontdekt en gecontracteerd werden. Eigenlijk waren de eerste Mud-hits bedoeld voor The Sweet maar die braken met Chinn & Chapman waardoor dit duo snel een opvolger moest vinden.
Boney M was louter samengesteld door Frank Farian en alleen de twee Jamaicanen zongen de nummers echt in.
Nadat ook Mud vertrok bij Chinn & Chapman haalde dit duo Smokie binnen, wederom met veel succes terwijl het bergafwaarts ging met Mud. Die hadden niet het talent van The Sweet om eigen songs te schrijven.

Terwijl gitarist Rob Davis veel later bewees toch wel succesvolle liedjes te kunnen schrijven.
Kylie Minogue's Can't Get it Out of My Head bijvoorbeeld.
Het probleem met Mud was uiteindelijk dat ze teveel verbonden werden met een bepaald image en muziekstijl.
De combi glamrock/50's rock 'n roll was maar kort levensvatbaar.
Toen er iets anders werd gevraagd, was Mud alweer oud en waren er inmiddels alweer nieuwe acts. Zo rap ging dat in de 70's.
Sweet inderdaad ging uiteindelijk richting hardrock met eigen composities en dat werkte prima, tot zanger Brian Connoly er de brui aangaf.

Ik herinner me beginjaren zeventig een rock&roll revival. Ik denk ook aan The Rubettes. En ook daar speelden ze op in. Het was inderdaad van beperkte levensduur. Na de labelwissel en verbroken samenwerking met C&C lukte het niet meer de draad op te pakken. Al waren de hoezen van hun albums na 1975 echt leuk.

The Rubettes inderdaad. Ook voor hun was het hitparade succes van korte duur. Kort na de glam hadden ze nog twee hitjes met You're the Reason Why en Under One Roof.
Als ik er zo over na denk is los van de glam de 50's revival trouwens nog wel een poosje blijven bestaan.
Neem Showaddywaddy, The Darts, Racey (vanaf 1978), Shakin' Stevens, Matchbox en zelfs Alvin Stardust (oorspronkelijk uit de glamperiode) scoorde nog een nr.1 hit met Pretend in 1981.

Duidelijk een knipoog (en meer dan dat) naar Elvis:
The Secrets That You Keep (Toppop)
Hilarisch die danspasjes.

Inderdaad.

Je had destijds de retrogetinte glamrock dat vooral zijn invloeden haalde uit de jaren ´50 rock´n roll zoals Osmonds, Mud, Rubettes en uit Nederland Long Tall Earnie & the Shakers. Daartegenover was er de artglam zoals David Bowie, Roxy Music en Cockney Rebel.
Het klopt dat er in de jaren ´70 een jaren ´50 revival was en eigenlijk keerde de punk ook naar de rock in zijn oervorm.
Mud was eerder vermakelijk dan artistiek hoogstaand.

Zeker, dat kunnen we wel constateren, al konden ze echt wel wat, deze jongens. Met een beetje schaamte kijk ik wel eens terug op die periode waarin artrock, ook wel progressieve rock genoemd, zich zo duidelijk moest verheffen boven de populaire glamrockbandjes. Wat is de essentie van muziek en waarom is plezier beleven iets van lagere klasse (?). Veel zwaarwichtig gedoe van progrockers - akkoord, Mud zou dat niet kunnen spelen - is toch ook wel een portie zelfverheffing boven de massa. Mud was heel puur. Zonder pretentie.

Dat spelplezier en die spontaniteit mis ik in de huidige hitparadepop, het moet allemaal zo serieus en overgeproduceerd zijn.
Veel liever pretentieloze muziek dan pretentieuze maar saaie muziek. Ik vind Dyna-Mite vanwege de riff een rocklassieker die bijna (ik zeg bijna) naast Smells Like Teen Spirit kan staan.

Bandjes als Mud, maar ook Slade en The Sweet namen het hele gebeuren ook wel een beetje op de hak.
Typisch Brits, die zelfironie en waarom ook niet.
In de glamrock was in ieder geval een hoop gekkigheid en dat was inderdaad een contrast met veel zogenaamde lp acts.
Maar ja, als je liveclips van Genesis ziet met Peter Gabriel, die was misschien nog wel het extreemst betreft de uitdossingen

Ik vond in '74 naast Mud David Bowie, Cockney Rebel en de Sparks ook geweldig. Hun verschijning sprak de leeftijd vermoedelijk aan. Teenage rampage, Rebel Rebel. Kom daar nog eens om.
Ik zal mijn oude liefdes Earth & Fire en de Golden Earring niet vergeten.
The Sweet bleef geweldig in '74 en '75.
Naast Queen viel ik in '75 voor Status Quo.
Maar Mud viel na '75 snel af. Het blijkt ook wel een beetje uit dit overzicht. Twee albums moeten de kar trekken. Meer is het ook niet geweest.

Je vergeet nog 10CC

Ik was 6 in "74". Pyjama aan, natte haartjes en na Toppop naar bed.
Alice Cooper had ik via mijn oudere broer wel eerder ontdekt, maar daar was ik bang voor, dus dat ging ik liever uit de weg
Na Mud, waarvan ik Dynamite, Tigerfeet en Lonely This Christmas echt te gek vond, kwam Queen en zwaar fan de gehele jaren 70.
Maar Wings, Fleetwood Mac en ook Smokie waren erg geliefd herinner ik mij.
Inhaalrace kwam pas later met nog veel meer geweldige 70's muziek.

Geldt voor mij ook trouwens, maar wel pas met Bloody Tourist,en de Sparks met This Town ain't Big enough For the Both of Us vond ik ook geweldig en hilarisch door die maffe toetsenist.

Zeker. Mud had drie nummers in mijn top 10 over het jaar 1974.
Maar The Wall Street Shuffle stond op 1

Toch een paar jaartjes verschil, wat veel uitmaakte in die tijd. Mijn vijf jaar oudere zus was alweer van een heel andere generatie en ik was 11 in 1974. In 1973 vond ik Donna van 10CC een heel leuk plaatje. Maar ik dreig nu offtopic te gaan. Hoewel, het decor waarin Mud voor het voetlicht kwam telt ook mee.

Tja, dankzij Toppop en Sjef van Oekel's Discohoek.

Een dijk van een nummer.

Anno 1974 was ik ook fan van Mud maar het jaar daarop ging ik vooral voor Queen en Abba (en die konden zich veel langer handhaven).
Mud scoorde een reeks hits in korte tijd (1974-1975). Dan was de koek op.

En The Osmonds natuurlijk met Crazy Horses. Die zetten mijn jonge muziekleven ook kortstondig op zijn kop.
https://youtu.be/clp6LsIDxAY?si=CWaDwN5bJRMVRGDG

Verwacht je niet snel van een stel braverikken als The Osmonds.
Puike song nog steeds

Waanzinnig populair, ook in mijn kindertijd. Ze behaalden meer gouden platen dan welke andere artiest ook. De familie was lid van de Mormoonse kerk, wat misschien verklaart dat de groepsleden niet aan drank en drugs deden. Wayne Osmond overleed onlangs op 1 januari 2025. Al met al een muzikale periode 1972-1975 waarin ook Mud een plaats had. Het paste in de sfeer, een tijd waarin 10-jarigen voldoende zakgeld kregen om zelf een plaatje te kopen. Daar zat je dan in de nieuwbouwwijk met je oranje koffergrammofoontje en je draaide deze singeltjes.
Over Gary Glitter zullen we het maar niet hebben .

Ik weet bepaalde dingen nog vaag. Mijn zus en broer schelen respectievelijk 10 en 12 jaar met mij,
dus ik kreeg wel wat mee vanuit de slaapkamers betreft muziek.
Mijn zus was fan van David Cassidy dacht ik en volgens mij draaide ze The Osmonds ook.
Broerlief had ruigere muziek zoals CCR en Alice Cooper.
Het was leuk toen. In Zaandam weet ik nog had je Koopman en uiteraard Wastora, daar werden ook heel wat platen gekocht weet ik nog.

Wastora kwam ik ook geregeld. In Leiderdorp waar ik voorheen woonde was geen platenwinkel, behalve het elektrowinkeltje van meneer de Vries. Met de bus ging ik naar V&D in Leiden en zocht daar in de bak met afgeprijsde singeltjes.
Met vijf gulden op zak. .

Nou ja, heren, als we dan toch familiair aan het worden zijn als generatiegenoten onder elkaar, wil ik ook wel een duit in het zakje doen. Want de herkenbaarheid van jullie relaas is groot.

Geboorteplaats mijnerzijds: Alblasserdam, Zuid-Holland. Plaats van handeling waar ik als jonge tiener veelvuldig mijn wekelijkse 5 gulden zakgeld + incidentele inkomsten als postbezorger kwam afdragen: Discorama Dekker. Gerund door Dick Dekker, een man die ik later nog zou tegenkomen toen hij zijn LP-zaak voor een CD-handel had ingeruild, gevestigd op de pier in Scheveningen. En later naar Spanje verhuisd, heb ik wel eens begrepen. Dus hoewel hij een (als ik me goed herinner) weg- en/of waterbouwkundige studie had gevolgd, had hij met zijn platenzaken ook aardig geboerd.

Maar herkenbaar: zo'n plaatselijke eenpitter, die ook oog had voor jonge tienertjes die daar hun zakgeld kwamen besteden. Donderdagmiddag na schooltijd altijd erheen, want dan waren de singles afgeprijsd die net uit de Top 40 of Tipparade waren gekukeld. Soms een gulden, vaker 1,95. Dat was nog eens economisch omgaan met je centjes.

Midden jaren zeventig was mijn financiële spoeling dun, maar alles van Sweet wilde ik wel graag hebben. Van The Osmonds had ik alleen die twee 'ruige' nummer-één hits, de rest van hun materiaal vond ik nogal 'mèh'. Mud - om 'on topic' te blijven - was in mijn bescheiden, maar snel groeiende collectie singletjes alleen vertegenwoordigd met Dyna-mite (ik herinner me nog dat dat streepje in die titel hoorde) en Tigerfeet. En o ja, Lonely this Christmas natuurlijk.

Leuk, gaucho. Hoe ouder, hoe meer herinneringen, zo lijkt het. Gek hoe bepaalde details meekomen als het over Mud gaat. Toch maar een heel korte periode. Maar als je dan ongeveer 11 of 12 jaar bent, maakt het wel indruk. Vanaf 1975 veranderde de Top 40 grondig. Het werd steeds meer middle-of-the-road:
Una Paloma Blanca, The Elephant Song, The Tumbleweeds, Pussycat en Brotherhood of Man, om maar wat te noemen. De glamrock voorbij en voor het 'echte werk' ging je een elpee kopen. Mud had voor de elpeemarkt niet veel te bieden.
Nog even een mooi single moment:
Tiger Feet