Alice Cooper - Trash (1989)

Poison doet mij herinneren aan de kermissen vroeger.
Rond hangen bij de botsauto's.
Poison daar keihard op de radio.

Een goed album wat perfect past in het rijtje albums wat Alice in de tweede helft van de jaren 80 maakte! Niet te vergelijken met het werk uit de jaren 70! Dat wel doen is jezelf pijnigen
Natuurlijk is de produktie (te) glad en staan er catchy nummers op met een hoog meezing gehalte! Alleen hiermee kon Alice destijds overleven. Sterker nog, ik denk dat als ie dit album destijds niet had opgenomen en het niet zo'n succes was geworden, dan hadden we nu geen Alice meer gehad! Door dit album kreeg ie weer helemaal de geest en drive om er vol in te vliegen!
Ik kan er persoonlijk prima naar luisteren al vind ik opvolger Hey stoopid beter! Die produktie is toch wat rauwer en wat meer gitaar gericht. Ik had Thrash weleens met diezelfde produktie willen horen. Dan hadden de nummers veel meer kracht gehad! Poison is natuurlijk een echt anthem geworden maar ook nummers als Bed of nails, House of fire, Only my hear talking, Hell is living without you en Spark in the dark zijn gewoon prima songs!

Alice Cooper dropt in de tijden waar bands als Motley Crue en Bon Jovi hun grootste success hadden een soortgelijk album genaamd Thrash.

Velen gaan niet akkoord zijn met mijn mening, maar ik vind dit één van zijn sterkste werken. Alle nummers zijn geweldig.

Album opent met de klassieker Poison. Wat blijft dit een mooie hardrock-song.

Dan volgt Spark in the Dark. Ook een meezing nummer, hoewel het album een heel meezing gehalte heeft.

House of Fire. Samen met Poison toch wel mijn favoriet. Pure rock ‘n’ roll. Heerlijk refrein ook.

Why Trust You: Leuk nummer met een tekst zoals we van Cooper gewoon zijn.

Bed of Nails: (ook een videoclip van) Eén van de beste nrs. op deze plaat. Typische Cooper humor in de tekst.

Only My Heart Talkin’ is de powerballad van dit album. Goed gezongen en catchy nummer.

This Maniac's in Love with You, de minste track op dit album voor mij, heeft iets te veel herhaling, maar is zeker geen slechte track.

Het titelnummer Trash is een oke nummer, maar er staan betere tracks op dit album.

Na twee goede tracks gaan we naar een toptrack op dit album: Hell Is Living Without You.

I’m Your Gun is een goede afsluiter, live ook een knaller.

Opvolger Hey Stoopid is ook van een hoog niveau.

Van de week deze CD weer eens uit de kast getrokken. De commerciele hardrock van de jaren 80 zijn tegenwoordig wat minder aan mij besteed, maar ik vind deze CD toch nog altijd prima om aan te horen. Een echte auto-CD. Poison kennen we uiteraard allemaal en is ook het echte prijsnummer van dit album en klinkt meer dan 20 jaar na dato nog steeds perfect. Andere hoogtepunt is House of fire. Voor de rest klinkt het eigenlijk allemaal even fris. Ook nu nog. NIet te vaak draaien, 1 keer per jaar of zo, dan blijft dit plaatje best te doen.

Hell Is Living Without You komt mede uit de hand van de heren Sambora en Bon Jovi.
Tof nummer op een redelijk toffe plaat. Een op en top hairalbum. Dat wel.

Ik heb deze onlangs ook weer eens gedraaid. Viel mij ook behoorlijk mee. Het hoge cheese gehalte stoort geen moment omdat Alice daar (bij mij althans) altijd wel mee wegkomt. Poison is en blijft inderdaad een topnummer. Alleen is het jammer dat je het, zoals met zoveel hitsingles, veel te vaak hoort.

Natuurlijk met de hitsingle "Poison", maar voor de rest weer enigszins gelikte jaren 80 hardrock, die nergens echt eruit springt qua kwalitieit.

De jaren 80 waren niet de mest geinspireerde periode in de loopbaan van Alice, en eigenlijk alleen het album Da Da blijft de betere uit die periode.

Typische Desmond Child productie, die al eerder werkte met Bon Jovi, Kiss, Aerosmith en nog veel meer. Toch knap om een bijna "vergeten" classic rock artiest weer op de kaart te zetten toen. De laatste hit was toch alweer meer dan 10 jaar eerder en voor velen een (her) nieuwe kennismaking met Alice. Catchy rock songs met her en der wat toetsjes erbij en heel veel refreinen, typisch voor die tijd. Terug luisterend vind ik het moeilijk om er nu nog een oordeel over te geven.

Na Constrictor en Raise Your Fist... was ik eigenlijk niet meer van plan om elk Alice Cooper blind te kopen. Maar door de hitsingle Poison die op MTV veelvuldig gespeeld werd toch dit album gekocht toen het in de tweedehands bakken lag voor een zoet prijsje. Maar wel pas 2 a 3 jaar na de oorspronkelijke release. Alhoewel dit album me meer bevalt dan de vorige twee is het nog steeds niet het type rock waar ik van hou, te veel beïnvloed door Metal. Naast de hitsingle vind ik House of Fire en Bed of Nails te pruimen.

Alice Cooper neigt hier teveel naar AOR en stadionrock. Slecht is het album niet maar de vrij gladde productie vind ik niet bij hem passen. Wie niet vertrouwd is met de Alice Cooper in de eerste helft van de jaren '70 zal dit wellicht een goed album vinden, voor mij blijft het songmatig en productioneel achter bij zijn vroegere werk ondanks het commercieel succes.

Poison was mijn eerste kennismaking met Alice Cooper. Ik was een jaar of 9 toen ik de clip voor het eerst voorbij zag komen op MTV. Ik had toen al Europe, Bon Jovi en Whitesnake ontdekt maar dit was toch weer totaal iets anders. Primair ging ik voor de melodie van de song en het lekkere Rock geluid maar een paar jaar later ontdekte ik toch dat hier veel meer aan de hand was.

Ik weet het nog goed. Ik zat naar het toen erg populaire Headbangers Ball te kijken en daar zag ik het nummer weer langs komen. De dreiging en het charisma van Alice trokken gelijk mijn aandacht. Zijn manier van zingen en ook zijn presentatie maakte diepe indruk. De duisternis, het leer, de langzaam aanzwellende riffs en de ook de typisch jaren 80 vrouwen hadden wel effect op mijn puberende brein. Hier gebeurde iets nieuws en ik mocht het niet missen!!

De dag erna rende ik naar de cd winkel en kocht daar voor 10 gulden dit album. Tevreden keek ik naar de coole hoes van het album en moest gelijk terugdenken aan de video die ik de dag ervoor gezien had.
In de maanden daarna heb ik dit album helemaal grijs gedraaid. Natuurlijk sprongen de singles die ik al kende er voor mij bovenuit maar de meeste indruk maakte het nummer Hell Is Living Without You geschreven door Richie Sambora. Het is een song over eenzaamheid en liefdesverdriet, die een grote steun voor mij was in mijn tienerjaren.

Nu bijna 30 jaar later draai ik het album nog regelmatig en blijven naast Poison, Hell Is Living Without You en ook Only My Heart Talkin' waarin Steven Tyler ouderwets de longen uit zijn lijf schreeuwt de hoogtepunten van dit album. Het zijn songs waarin Alice laat zijn dat hij een erg goede zanger en tekstschrijver is.

De overige songs zijn degelijke Rockers in de typische jaren 80 stijl zoals producer en schrijver Desmond Child er in die periode meer heeft geschreven. Uiteraard is dit een erg glad en commercieel album maar het is ook album dat helemaal in die tijd past en door de creatieve geest van Alice Cooper toch nog altijd stukken beter is dan het werk van Glamrockgenoten als Mötley Crüe, Poison en W.A.S.P.

Doordat Poison hier op staat is dit een album geworden dat in de catalogus van Alice erg wordt ondergewaardeerd. Toch zitten er meer dan voldoende typische Alice kenmerken in. De humoristische invloeden van bijvoorbeeld een Frank Zappa komen altijd weer terug maar bovenal het gevoel dat Alice een kameleon is die zichzelf steeds weer opnieuw uit weet te vinden en daarom ook relevante platen blijft maken.

Natuurlijk is er van alles aan te merken op de typische jaren 80 stijl, maar in dit decennium is Trash zeker een van de top platen in het genre. Het is de plaat die Alice voor de zoveelste keer op kaart heeft gezet en met Poison en Hell Is Living Without You twee tijdloze nummers bevat.

De enige reden dat ik niet de volle mep geef is omdat Cooper met Alice Cooper - The Last Temptation (1994) en vooral Alice Cooper - Brutal Planet (2000) nog betere platen heeft gemaakt. Maar deze Trash behoort zeker tot de betere van zijn omvangrijke catalogus.

Voor mij is dit jeugdsentiment maar bovenal nog steeds een fantastische plaat van een van mijn grootste helden!

Voor de liefhebbers

Hell Is Living Without You
hell is living without you... - YouTube

Haha, leuk om te lezen hoe een tiener de come-back van Alice Cooper eind jaren tachtig beleefde. Ik ben wat ouder en mijn muzikale opvoeding begon zo'n beetje met Elected (een van mijn allereerste singles) en het fantastische album Billion dollar babies. Ik was destijds in 1989 wel blij dat Alice Cooper met dit album, en vooral de hit Poison, weer in de belangstelling kwam te staan na een lange reeks matige platen. Hoewel hij naar mijn smaak wel erg opzichtig meeliftte met de heersende mode: de melodieuze metal (later werd het spottend aangeduid als 'hair metal') met goedklinkende hooks, niet zelden geschreven en geproduceerd door Desmond Child, die destijds een van best verdienende songschrijvers in het genre was.

Toch is het geen muzikale uitverkoop. Killeraapje heeft gelijk: er zit net voldoende Alice Cooper-humor in, alsmede wat Zappa-achtige fratsen die het - ook nu nog - naar een ruime voldoende tillen. Al helpt het ook dat ik niet bij voorbaat word afgeschrikt door muziek die is gemaakt in het verlengde van Bon Jovi, Europe en Whitesnake.
Maar zo overdonderend als destijds Billion dollar babies (en later vooral Welcome to my nightmare) in mijn prille tienertijd bij me binnenkwam, dat haalde Trash bij lange na niet. Maar dat zal ook wel met mezelf en mijn verschillende ontwikkelingsstadia te maken hebben.

Hell is living without you hoort hier inderdaad wel tot de toppers, evenals Bed of nails (tweede single destijds) en Poison, wat ondanks alles gewoon een ijzerstere rocksong blijft. De opvolger van deze plaat. Hey stoopid, vond ik zelfs nog beter, met name vanwege het gitaarwerk van Steve Vai.

Jeugdsentiment kan een belangrijke rol spelen bij het beoordelen van een album.
Alice Cooper leerde ik kennen met de singles School is Out en Elected die ik beide nog steeds uitstekend vind. Later kocht ik de albums in die periode waaronder Billion Dollar Babies en de 3 voorafgaand en ik vind de periode 1971-1973 nog steeds de beste van Alice Cooper, nadien heeft hij zelden dat niveau gehaald.
Trash betekende de commerciële come-back na een aantal minder verkochte albums. Dit album heeft zijn momenten maar kan wat mij betreft niet tippen aan Billion Dollar Babies. Het is daarvoor te poppy, te glad (sluit inderdaad bij de hairmetal maar vooral A.O.R.) en sommige nummers zijn vrij banaal voor zijn doen. Al is het van hoger niveau dan bv. Poison.

Ook voor mij was dit de eerste kennismaking met Alice. En ook op mij maakte het nummer Poison een overdonderende indruk! En ook bij mij kan tot op de dag van vandaag dat nummer niet stuk eigenlijk. Ik kende Alice Cooper dus totaal niet maar begreep via het door Killeraapje aangehaalde Headbanger's Ball en diverse magazines dat Alice er al een hele staat van dienst op had zitten. Dus bij de bieb maar eens wat cd's van de beste man gehuurd om te kijken of dat wat was. De albums Billion dollar babies, Killer en School's out werden gehuurd en.....Ik vond er geen ruk aan! Het klonk oud, oubollig en vooral; totaal niet als Trash. Diep ontgoocheld heb ik de cd's weer ingeleverd. Niet eens op een cassette gezet (en dat zei wat!). Jaren later is het alsnog goed gekomen tussen mij en de oude Alice albums. En ik mag wel zeggen dat ik inmiddels een meer dan gemiddelde fan van 'm ben. Een fan die eigenlijk elk album wel kan waarderen. Ik vind het verrekte knap dat hij zich telkens weer aanpast aan de op dat moment heersende trends. En altijd met iets goeds op de proppen komt. Terug naar Trash; nog steeds een vet album. Ik kan beter de mindere nummers opsommen. Dan ben ik sneller klaar. Dat zijn wat mij betreft Why trust you en This maniac's in love with you. Niet dat ik die nummers slecht vind maar vergeleken bij het overige geweld steken ze wat bleekjes af vind ik.

Leuk album. Ik zie alleen niet hoe dit boven Mötley Crüe en W.A.S.P. uittorent. Alice riep de hulp in van Bon Jovi en Desmond Child om eens goed op de hairbandwagon te kunnen springen. Niks meer, niks minder.

Dit is het nooit geweest voor mij. Ik hield sowieso niet van die 80's hairbands en ik vind het allemaal veel te opgeblazen wat Alice hier doet.
Een 70's icoon is hij vooral voor mij. Daar pakte hij echt origineel uit.
Ik mis hier vooral een eigen identiteit.
Wel blij dat hij gezond en wel weer een comeback maakte. Het blijft een fenomeen.

Ik ook niet eerlijk gezegd.

Om eerlijk te zijn vind ik Alice als zanger een stuk sterker dan Blackie Lawless of Vince Neil. Het zal een kwestie van smaak zijn en een forse dosis jeugdsentiment. W.A.S.P. en Mötley Crüe ontdekte ik pas later en toen had ik Alice al veel meer in mijn systeem zitten.

Erg herkenbaar: Ik weet nog dat ik Killers voor het eerst hoorde en er helemaal niets mee kon. Ik vond het echt verbazend dat Trash en bijvoorbeeld Billion Dollar Babies van dezelfde artiest kwam. Het Vaudeville gehalte dat Alice had in de jaren 70 sprak me totaal niet aan en ik was juist weg van het Hair Metal geluid dat hier voorbij kwam. Later ben ik de jaren 70 platen zeker gaan waarderen maar zijn jaren 80 werk en de platen tot aan Alice Cooper - Dragontown (2001) zet ik nog altijd liever op. Overigens vind ik de laatste twee ook weer prima.

Dragontown heb ik dan weer (een stuk) minder mee moet ik eerlijk bekennen. Heb het op de één of andere manier altijd een soort tweedehands Brutal planet gevonden.

Dat kan ik goed begrijpen. Dragontown was een soort vervolg wat in de praktijk betekende dat het vooral de restjes waren die in mijn oren nog altijd stukken beter klonken dan de zogenaamde rouwe rockplaten die daarna kwamen waarbij Alice de productie volledig vergeten scheen te zijn. Vooral Alice Cooper - The Eyes of Alice Cooper (2003) en Alice Cooper - Dirty Diamonds (2005) vond ik qua geluid erg zwak.

Nee, dan doe me maar het gelikte geluid van Trash, Hey Stupid en ook Last Temptation en Brutal Planet blijven mijn favorieten. Dragontown vond ik nog wel lekker maar daarna zwakte mijn belangstelling toch wat af hoewel ik de man altijd trouw zal blijven volgen!!

The eyes of en Dirty diamonds konden (en kunnen) mij ook minder bekoren. Met Along came a spider ging het weer voorzichtig de goeie kant op. En met Welcome 2 my nightmare en Paranormal kwam ome Alcie weer helemaal op niveau!

Doorsnee hairmetal plaatje.
Verkocht destijds uitstekend door het grote succes van Poison. Verder valt hier heel erg te horen dat de plaat is (mede) geschreven door dezelfde songwriters die ook bands als Kiss, Bon Jovi en Aerosmith hitparade succes gunden (op Only My Heart Talkin' schreeuwt Alice zelfs net als Steven Tyler).

Alice Cooper was na deze plaat weer helemaal terug aan het front en kon hij zijn carrière rekken tot op de dag vandaag, en dat is goed nieuws. Maar muzikaal kan het zich niet meten met zijn fantastische 70s werk en zijn zwaar onderschatte vroege jaren 80 werk.

Eehhh zou het niet gewoon Steven Tyler zelf kunnen zijn?

In ieder geval valt deze plaat mij best tegen, niet dat het extreem slecht is ofzo maar echt boven de middelmaat gaat het niet. Er doen een hoop grote namen mee op dit album zoals Jon Bon Jovi, Steven Tyler ( ), Joe Perry, Kip Winger, Richie Sambora, Desmond Child en Steve Lukather maar die trekken het album niet boven de grijze middelmaat uit. Het meeste jaren 70 werk van Cooper ken ik wel en ook het 90's album The Last Temptation vind ik prima te doen daarom had ik wellicht wat meer verwacht. Enkel Poison en Hell Is Living Without You zijn wat mij betreft toppertjes.

Mind blown.... het is hem inderdaad zelf. Nooit geweten!

In het licht van de Amerikaanse hairtoestand is dit toch geen grijze middelmaat? Toegegeven, Alice kan het allemaal beslist niet zelf. Het is gewoon another Desmond Child plaat. Eigenlijks. Maar potverdikke, dit is toch een heerlijk potje tienersentiment? Daar kan het net wat flauwere Last Temptation niet tegenop.

Een redelijke plaat waar ik met veel plezier op terugkijk, goed geproduceerd en pakkende songs. In de discografie van Alice neemt het voor mij geen promintente plek in, het jaren 70 spul kan mij veel beter bekoren. Ik moet echter concluderen dat ik mij met veel platen uit de jaren 80 (met het etiket 'hairmetal') prima kan vermaken. Dat geldt zeker voor Alice.

Flauw in de zin dat dat album wat somberder geproduceerd is? Daar kan ik me wel in vinden. Maar flauw qua nummers vind ik niet. De stijl is op beide albums dusdanig verschillend dat ik de nummers onderling vergelijken wat ongemakkelijk vind.

Die plaat bevalt me gewoon veel minder. Typisch 90's. Daar moet ik zin in hebben.
Trash is typisch 80's. Daar ben ik doorgaans wel voor te porren.

Exact. Twee nogal verschillende albums qua insteek.