Swans - Birthing (2025)

Verrassend toch nog een nieuwe Swans

Nee hoor, die zagen we al lang aankomen. Er werden op de laatste tour al diverse nummers gespeeld van deze tracklist. Bovendien was er eind vorig jaar al een funding campaign via dit album.

Is dit de hoes? Dan is er een zorgwekkend gebrek aan inspiratie.

Ik vind dit juist een mooie hoes. Het lijkt op een logisch gevolg van de Live Rope cover, alsof Live Rope het ontstaan van iets afbeeld wat uitendelijk de cover van Birthing geworden is. Ook leuk dat het lijkt op oude Swans covers, als eerbetoon omdat dit hun laatste album wordt in de "big sound", of zoals Gira het verwoordt "the all-consuming sound worlds that have been my obsession for years".

Ik ben in ieder geval erg benieuwd naar dit album en wat er hierna met Swans gaat gebeuren

Hoeveel "laatste albums" hebben ze ondertussen al wel niet uitgebracht?

'Lijkt op'? Nagenoeg identiek, alleen is de typografie weggelaten. Prachtige ontwikkeling

Nooit gezegd dat het hun laatste album is, alleen de laatste met het geluid en de stijl van de albums na de reünie. Gira zegt van plan door te gaan zo lang hij kan, dus nog geen laatste album in zicht (hopelijk)

Het is natuurlijk wel ironisch dat het zo erg lijkt op de oude covers, maar dit is eerder een artistieke keuze dan gemakzucht. De cover van Live Rope lijkt bijvoorbeeld heel erg op een tekening van kunstenaar Robert Crump van de creatie van het universum, en die van Birthing lijkt dan eerder op 'het universum'. Als je kijkt zie je ook dat er in de cirkel aarde te zien is, wat je kan opvatten als het idee dat iedereen en alles is ontstaan vanuit de aarde en zo koppeld aan de titel.

Zo lang de aarde draait, blijft Swans albums met cirkel-covers maken

Ah, hier op musicmeter lijkt het slecht geprint zwart op zwaar vezelig karton, maar op younggodrecords zie ik inderdaad dat er met een thema is gewerkt. Toch jammer van het gemis aan typo want juist sommige ouder SWANS artwork was daar sterk mee.

Haha, was ook niet gericht op jou hoor ; ) Maar ook bij bijvoorbeeld To Be Kind kwam er een verhaal dat dit het laatste album was in deze stijl (bijna gelukt!), dus ik moet het allemaal nog zien met dhr Gira.

Klinkt dan idd een beetje misleidend als zij dat steeds herhalen, maar aangezien Gira inmiddels wel echt oud is (een week geleden 71 geworden!) verwacht ik zelf dat het na dit album en de tour (waarschijnlijk in het najaar 2025 en misschien nog deels begin 2026) wel gedaan is met deze stijl, maar dat zien we natuurlijk vanzelf wel

”I am a kitten”

I Am a Tower spookt al enkele dagen door mijn hoofd. En geeft me hoop voor het hele album. Tracktijden om van te smullen ook weer. Voorganger The Beggar was naar mijns inziens de zwakste Zwanenplaat sinds de reformatie in 2010. Dus ik ben blij dat het niet daarmee eindigt.

I am a Tower is geweldig! en belooft weer veel goeds.
M. Gira heeft in 42 jaar tijd een indrukwekkend oeuvre opgebouwd!

I am a tower klinkt magistraal. Super veel zin in

I....
I WILL BE KING
AND YOU, YOU WILL BE QUEEN

I am a Tower
https://www.youtube.com/watch?v=SYkjVGrO5Ug

Gaat 'I am a Tower' nou over Gretz of zie ik spoken jordidj1, Arno en ArthurDZ?

Zou zeker kunnen want dit ene album duurt langer dan het volledige oeuvre van Eefje.

Ben benieuwd naar je mening deric raven. Ik kan niet wachten namelijk

Weer een meesterwerk van Gira en de zijnen. Lekkere lange tracks die stuk voor stuk boeien. Moeilijk om favoriete tracks aan te wijzen, aangezien ze allemaal sterk zijn. De laatste track is een 19 minutenlange geluidsmuur. Jammer dat Gira de band nu stevig gaat uitdunnen. Als hij maar niet weer de Angels of Light kant opgaat. We zullen zien (en horen).

Magistraal album!

Van tevoren was ik sceptisch over wéér een ellenlang album van Swans. Die scepsis was overbodig: Birthing is prachtig.

Gewoon een abstract geboortekanaal. Dat je dat niet ziet.

Ik schat deze voor nu hoger in als "beggar".
Zit bij mij tussen de 4,5 en 5*.

Van te voren was ook ik sceptisch over de lange uitgespannen nummers. Maar wat zijn ze fantastisch, damn.

Mijn motto in het leven is: Zie nooit weerom. Vandaar denk ik.

Op muziek van Swans heb ik menig momenten beleefd waarin ik het gevoel had ieder moment te kunnen uittreden. Echter, op een gegeven moment - zo'n 20 jaar geleden - begon bij mij de verzadiging toe te slaan en uiteindelijk vond ik het allemaal wel mooi geweest. Klaar, punt erachter en een streep eronder. Met andere woorden: De albums na 'Soundtracks for the Blind' deden me niet zoveel meer.

En dan nu ineens met dit album komen?
4,5

Voor mij blijft het luisteren naar de Swans net zoiets als een paddenstoeltrip waarvan je niet weet of hij nou lekker valt of niet. Je bent een soort misselijk maar blij.

I'm a Tower en (Rope) Away hiermede kan de plaat al niet meer stuk. Prachtig. Machtig. Morgen ophalen die hap en puur genieten dan. En wat de toekomst aangaat, nou die zien we best met vertrouwen tegemoet. Swans heeft mij nog never teleurgesteld.

Wat is dit toch fantastisch. Met deze komen we de zomer wel door.

Het is een grote verrassing dat Michael Gira na een afwezigheid van bijna 15 jaar in 2010 Swans nieuw leven inblaast. My Father Will Guide Me Up a Rope to the Sky is het voorwerk dat vervolgens het bijna satanische drieluik The Seer, To Be Kind en The Glowing Man oplevert. Jarboe laat slechts in het nummer Lunacy van zich horen, de kern bestaat tegenwoordig uit Michael Gira en oudgedienden Kristof Hahn en Norman Westberg. Michael Gira schept een nieuw Frankensteinmonster, waar een breed scala aan muzikanten aansluiten. Hij is voornamelijk de dirigent van dit rariteitenkabinet.

Optredens zijn langgerekte jamsessies, waar de tracks nog in uitgewerkte vorm verkeren, en nog met vlees aangekleed dienen te worden. Het heeft geen zin om je uren in een studio op te sluiten, en daar te wachten tot die chemie en interactie weer aanwezig is. Het wonder openbaart zich op het podium waar de luisteraar in extase toekijkt en lam geslagen de zaal verlaat. In principe dezelfde werkwijze als tijdens de beginjaren van Filth, Cop, Greed en Holy Money, met als grote verschil dat men toen uit walging eerder wegging en dat men tegenwoordig vooral van bewondering spreekt. Het geluid is nog steeds loeizwaar en behoorlijk hard, en zo moet je Birthing ook ondergaan. Een postrock-ervaring met een veelvoud aan noise.

Het mooie van een Swans concert is dat nooit helemaal voorbereid bent, en daarom komt de eerste luisterbeurt van Birthing ook zo heftig binnen. Neem als voorbeeld de jazzy openingstrack The Healers, waar serene hemelse rust en een folk-benadering het krachtige grafstemgeluid van Michael Gira naar een andere dimensie begeleiden. Daar eist hij liefkozend de ziel van zijn ongeboren kind op. Het is nog steeds zo walgend en luguber als vroeger, al biedt hij tevens een beetje schoonheid in de duisternis aan.

Geen liefde of licht, daarvoor is het te donker, te wreed. Ruim twintig minuten aan oorverdovende kwelling en hypnotiserende retro-progrock, een ruis die uiteindelijk in de genadeslag overgaat. Het sluit allemaal feilloos op de neofolk van The Angels of Light aan, niet vreemd dus dat percussionist Phil Puleo ook hier een bepalende factor is. En dan introduceer je tevens de slopende bas van Christopher Pravdica, het slidegitaar-speelveld van Kristof Hahn, de griezelige mellotronakkoorden van Larry Mullins en uiteraard het elektrisch gitaargeweld van Norman Westberg.

En nogmaals, de livebeleving is nog intenser, nog puurder. Swans leeft in het moment, en daar ben je getuige van. Je ervaart dus elke onverwachte wending, en toch voelt het gelijk vertrouwd aan. Het schrikeffect dat de koude douche onderbreekt. Het gedoofde vuur dat bij aanraking nog gemeen nasmeult. Michael Gira in de rol van Messias die de rode zee in tweeën splitst en alwaar je tot de ontdekking komt dat je door bloed omgeven bent. Hij draagt dat personage al tientallen jaren uit en voegt er slechts een nieuw hoofdstuk aan toe.

Het is de opzet om je te hypnotiseren. Dat dit werkt bewijst hij al eerder in het genoemde Lunacy, waar een heksenmantra je in bezwerende staat achterlaat. Datzelfde trucje herhaalt hij in I Am a Tower waar de woorden I, Alone, Will Fix It zalvend, verdovend werken. Om iets te helen, moet het eerst kapot. Ook hier een vrouwenstem om dat helen in werking te zetten. Zijn echtgenote Jennifer Gira vervangt hier zijn vroegere geliefde Jarboe.

Is de toren het in verval geraakte Witte Huis, het paradijselijke onderkomen van de zittende president? Een geraamte zonder inhoud? Michael Gira laat zich er niet over uit, al blijkt dat de song tot stand komt na een vreemde seksueel getinte droom over Donald Trump. Grappig hoe hij die sterrenstatus met een stukje van David Bowie’s Heroes en Lou Reeds Heroin bekroont. Verder verschilt de opzet niet van The Healers, de wond open krabben, met een bijtend middel ontsmetten en vervolgens met een schoon doekje verbinden.

Het titelstuk Birthing staat tevens op het door crowdfunding tot stand gekomen Live Rope. Het is letterlijk de geboorte van nieuw werk, met een lang uitgerekt ambient new age intro. Hoe snel kan je die prille onschuld ontkrachten? Nou, heel snel dus. Michael Gira heeft er amper 22 minuten voor nodig. Genoeg om een mensenleven in zijn puurste vorm te vergallen. De goede man is de zeventig jaar reeds gepasseerd en zal niet rusten voordat hij zijn laatste zaadje aan kwaadaardige energie verspild heeft. Birthing gaat in een ouderwets stukje postpunk over, aanmoedigend positivisme, om in donker metaalgruis weg te zakken. Een goedbedoeld presentje verpakt in zwart cadeaupapier.

Het relatief korte Red Yellow van bijna 7 minuten lang komt wel in de studio tot stand. Hier haalt hij het album Greed nog eventjes aan. Hoe kan het anders in een wereld die door lust geregeerd wordt? De ziekelijke lust om de wereld te beheersen. Michael Gira fluistert zich in echo’s door de track heen. Lust en begeerte. Bassist Christopher Pravdica is verantwoordelijk voor de seks, de glam en de funk, hij zet die lust op de kaart. Gastmuzikant Andreas Dormann laat zijn saxofoon naar overgave smeken, krijst en schreeuwt van zich af.

De spookachtige Guardian Spirit drones en het engelengezang van Jennifer Gira worden door luidruchtige mokerslagen verstoord. Ergens op de achtergrond fluit Phil Puleo er berustende melodielijnen doorheen. Als Michael Gira vervolgens je ziel binnenkruipt, weet je dat het menens is. Hij zal niet rusten voordat hij al het leven uit je gezogen heeft. Een beangstigend horrorscenario met een dodelijke afloop. De in drones gevangen sirenes kondigen het einde der tijden aan. Het is de climax die Swans al vaker heeft toegepast, maar telkens weer roept het een beklemmend angstig effect op.

Na de liefdesverklaring van een dochter aan haar moeder volgt een kakofonische regenbui aan metaalgeweld. The Merge komt grotendeels in de studio tot stand, waar elk aanwezig instrument gruwelijk mishandeld wordt. Een krankzinnig hoorspel met tot het uiterste gaande destructief gitaarspel, geluidsterreur en een onderschikte Michael Gira. Totale overgave met flarden aan overstuurde blazers en de nerveuze, heen en weer wandelende bas, die als een bezeten beest tekeer gaat. De geest van Ray Manzarek legt beslag op de ziel van toetsenist Larry Mullins. We zijn allemaal riders on the storm, al is de storm van Swans een heftige allesvernietigende orkaan.

Het afsluitende (Rope) Away is van een bijna kristalheldere schoonheid. De gitaren staan prominent op de voorgrond opgesteld en benutten nog steeds elke vrijgegeven ruimte. Toch is het vooral een poging om evenwicht te creëren. (Rope) Away is zacht, bijna dierlijk aards. De melodielijnen strekken zich lui en tevreden uit om in middeleeuwse folk klanken te eindigen. (Rope) Away is het overkoepelende thema van de Live Rope concertreeks. Een onderzoekingsfase die uiteindelijk de weg naar nieuwe invalshoeken opent.

Michael Gira heeft aangegeven dat hij in het vervolg niet meer zo groots zal uitpakken. Het kost hem teveel energie, en gezien zijn leeftijd is het logisch dat hij het rustiger aan wil doen. Bij Michael Gira weet je dat echter nooit zeker. Niemand is zo onvoorspelbaar.

Swans - Birthing | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Is het gek als ik deze het meest toegankelijk vind van het huidige Swans tijdperk?
Op de één of andere manier klikt deze plaat veel sneller.
Leuke prijs trouwens ook voor de vinyl versie, tussen de 70 en 80 euro Ja het is bijna twee uur van muziek, maar mijn hemel zeg...