Radiohead - In Rainbows (2007)

1. Jigsaw Falling into Place
2. 15 Step
3. Reckoner
4. Bodysnatchers
5. Weird Fishes / Arpeggi
(6. Bangers + Mash)
6. House of Cards
7. Faust Arp
8. Nude
9. All I Need
10. Videotape

Ja!

Het eerste kleine In Rainbows concertje is geweest hoor. Toch altijd weer een aparte ervaring om de nummers zo live te beleven. Dat vindt Thom zelf ook, kijk maar vanaf minuut 2.30:

15 Step

Klik op zijn account voor de rest van de nummers.

Wel gaaf toch?

1. All I Need
2. Jigsaw Falling into Place
3. Bodysnatchers
4. Weird Fishes / Arpeggi
5. Reckoner
6. House of Cards
7. Nude
8. Faust Arp
9. 15 Step
10. Videotape

@alle lieve mensen die hier hun In Rainbows top 10 hebben neergezet.

waarom maken jullie niet een nieuw topic op het forum daarvoor?

Of doe het in het al bestaande topic ' Radiohead top 10'. Het is echt compleet niet interessant om bij een album al die top 10' en voorbij te zien komen..

Raar dat ik het album na het enkele keren te hebben beluisterd in de kast heb gezet, zonder nog veel "goesting" te hebben er naar te grijpen, ik weet niet, maar de verf pakt niet bij mij, denk ik, ik denk dat ik het in het begin te hoog heb ingeschat, ik vind het originele en het verrassende van ouder werk hier toch zoek, ik verlaag naar 3.5

Ik heb wat hetzelfde gevoel bij deze plaat als bij die derde van Coldplay die ik ook al haast vergeten ben...

Dat heb ik nou ook! The Bends en OK Mac heb ik helemaal grijsgedraaid. Maar deze nodigt niet uit om hem in de speler te stoppen.
Dat verlagen van aantal sterren had ik al eerder gedaan.

Radiohead - In Rainbows

Eindelijk was het dan zover. Gisteren bracht Radiohead eindelijk het nieuwe album uit. Net van de grote verrassing bekomen van 10 dagen geleden, dat het een internetrelease zou worden, en dat je zelf (!) de prijs mocht bepalen. Radiohead is en blijft een excentrieke band.
Mijn verwachtingen voor dit album waren hooggespannen. Vooral omdat ik weer wat meer verwachtte dan Hail To The Thief. Dat was een mooi album, maar omdat hun eerdere werk (Ok Computer en met name The Bends) geniaal was en ze niet echt meer op dat niveau teruggekomen zijn. Ze moesten toch weer een andere stijl verzinnen om hun trend in verschillende stijlen per album door te zetten. In Rainbows zou dan een kruising moeten worden tussen The Bends en Ok Computer.

Al bij het inzetten van het eerste ritme van 15 Steps werd die hoop gelijk de grond in geboord. Jammer. De eerste luisterbeurt werd nou niet echt wat ik er van voorgesteld had. Ik vond het allemaal een beetje vlak klinken en sommige nummers vond ik vrij saai.
De tweede luisterbeurt liet me de eerste mooie dingetjes op dit album ontdekken. 15 Step, dat had toch een geweldig ritme. Dan dat jankerige gezang van Thom Yorke erdoor, en je hebt een prachtig nummer. Ook de afsluiter begon al wat te wennen. De live versie blijft inderdaad beter, zoals hier al redelijk wat keer verkondigt is, maar deze versie mag er wezen. Het gevoel wat Yorke in zijn pianospel en zijn stem legt zijn geweldig mooi. Echt een nummer om bij weg te dromen.
Na de tweede luisterbeurt ben ik een tijdje niet thuisgeweest in verband met werk en andere verplichtingen. Toen ik op de fiets zat bleek dat How To Disappear Completely in mijn hoofd zat. Dat nummer kreeg ik er voor de rest van de dag om de een of andere vreemde reden dan ook niet meer uit.
Terwijl ik aan het werk was, bleek het album toch wel een vrij grote indruk op me te hebben gemaakt. Het maakte me vrij relaxt en alles ging vrij goed die avond.
Toen ik weer terug naar huis ging en mijn radio weer eens aanzette om toch weer dit album te gaan luisteren ging er een wereld voor me open. Achter elkaar kwam de boodschap in nummers naar voren. Neem nou Weird Fishes/Arpeggi, een vrij onopvallend nummer op het eerste gehoor. Maar heel sneaky blijft het boeien, het nummer blijft maar opbouwen, en blijkt echt bloedmooi te zijn. Dit is momenteel dan ook mijn favoriet op dit album.
Ook Faust Arp betoverde me die derde keer. Opeens vielen mij de snaarpartijen op, de heerlijke rust die uit het nummer straalt. Van het rustige begin met:
Wakey wakey
rise and shine
Tot het einde. Jammer dat het zo'n kort nummer is.
Ook Reckoner is zo'n nummer dat weer die prachtige rust uitstraalt. De hoge zang van Yorke en de pannendrums ondersteund door enkele pianoakkoorden op precies het juiste moment aangeslagen zorgen voor die betovering.
Na de laatste keer draaien (ik heb deze plaat nu zo'n twintig keer gedraait) beginnen dan ook uiteindelijk Bodysnatchers, Jigsaw Falling Into Place en House Of Cards mooi te worden.
De doffe krakende bas van Bodysnatchers, prachtig. Voor mij is dit nummer toch een samenvatting van alles wat je tegenkomt op Hail To The Thief. Het duistere sfeertje van Myxomatoisis, de gitaar van There There, de zang van 2+2=5 en een aantal kleine dingetjes van A Wolf At The door. Goed nummer. Zeker niet mijn favoriet.
Voor de rest is House of Cards nog steeds een beetje bezig met doordringen. Ik vind het een beetje een moeilijk nummer. Het begin vind ik saai en tegelijkertijd zeer boeiend, vreemde combinatie, maar het houd wel je aandacht bij de plaat. De galm achter de stem van Yorke brengt er een sfeertje in van Hello, Hello, is there anybody in there?. Het heeft verder niets met dat nummer te maken, maar ik krijg er een beetje een gevoel van ik-ben-verdwaald-in-een-grot van.
Uiteindelijk komt er dan ook nog een uptempo nummer. Toch nog iets vlots op de plaat. Jigsaw Falling Into Place is dan ook erg verfrissend na House Of Cards en Reckoner. Toch blijft ook dit numer een beetje moeilijk.
Dan zal ik Nude bespreken. Het gekke bij dit nummer is dat het wel mooi is, maar dat ik het totaal niet kan doorgronden. Het blijft een beetje hangen. Het groeit niet en het daalt niet in waarde. Het is gewoon een apart nummer.


Dan nu disc 2:
Nadat 10 oktober afgelopen jaar de nieuwe CD van Radiohead uitkwam, werd er een belofte gemaakt over een tweede disc met extra tracks. Een tijdje terug heb ik die disc uiteindelijk ook maar gedownload.
Na het luisteren van Mk 1 dat gewoon een simpel uitlopertje blijkt te zijn van Videotape op de eerste disc, kwam Down is the New Up. Een nummer zoals je dat van een band als Radiohead mag verwachten, een beetje uptempo, en de nodige electronic aspecten maken het tot een heerlijk nummer dat wel wat weg heeft van You and Whose Army? Als ik goed luister. Maar goed, na een heul goed nummer komt dan echt het eerste mindere nummer van heel In Rainbows. Go Slowly kabbelt maar wat voort en wordt naar mijn mening niet erg spannend. Een beetje zingen in de ruimte. De instrumentatie in dit nummer vind ik wel okee, maar York zingt hier net wat te hoog. Kortom, het blijft allemaal niet erg hangen. Hierna moet er nog 53 seconden gewacht worden tot het volgende nummer, het meesterlijke, ingetogen, melodieuze perfect op Mk 2 aansluitende Last Flowers. Mensenkinderen!? Radiohead heeft een vergissing gemaakt! Waarom stond deze niet op disc 1? Waarom? Last Flowers is wat mij betreft qua opbouw nog beter en ingetogener dan Weird Fishes/Arpeggi en heeft mooiere pianostukken dan in Videotape. Ook het zinnetje met ‘it's too much, too bright, too powerful’ en alles wat erop volgt is onwaarschijnlijk mooi.
Up On the Ladder volgt hierna en is weer heel wat anders dan Last Flowers. Een mooi onheilspellend begint en een wat gefrustreerde zang en mooie synthlijnen brijen dit nummer weer tot een mooi geheel. Ook de bassdrum die het hele nummer door blijft tikken met het achtergrondgitaartje gevolgd door regendruppels op het tentdoek geven een heel eigen sfeertje aan het nummer en aan het album in zijn geheel. Goed nummer zeg ik.
After this krijgen we Bangers + Mash. Een nummer dat gelijk uptempo begint en de hele tijd blijft door rammen. Als je het mij vraagt, de Bodysnatchers van disc 2. Heerlijk nummer. Soortgelijke drums uit 15 Step gemengd met de gitaren van Bodysnatchers, hier kan ik echt op uit m’n dak gaan. Ook helpt het geweldig als met windkracht 9 tegen de wind in moet fietsen! Na 2:17 krijgen we een rust waarna de boel weer langzaam wordt opgebouwd tot het einde aan toe. Geweldig.
Hierna het derde downtempo nummer (na Go Slowly en Last Flowers) en tevens het ALLERlaatste nummer van de CD, wat jammer nou. Maar ook dit is weer zo’n prachtig ingetogen nummer, dit keer zonder piano, zonder echo, maar een wat gedempte zang en doffe instrumentatie. Minimalistisch en toch slepen ze hier weer alles uit het nummer wat er in zit.
This is, you warning, 4 minute, warning.

Verder vind ik Radiohead nog steeds de beste band die er bestaat. Ze hebben het lef om gratis downloads weg te geven. Een plaat onder eigen beheer uit te brengen en hiermee weer volop in de aandacht te komen. Radiohead is een band die niet de aandacht zoekt door goede doelen te gaan steunen om populair te blijven, maar door goede muziek te blijven maken. Dat siert ze enorm. Ik hoop dat Yorke en zijn mannen ook gewoon door blijven gaan met waar ze goed in zijn en niet hun muziek gaan verknallen door de publiciteit op te zoeken met goede doelen.

(recensie schoolkrant)

Goeie recensie. En toch vind ik het wel goed dat bands geld geven aan goede doelen. Je kunt natuurlijk makkelijk zeggen dat ze dat voor de publiciteit doen, maar ze doen het mooi wel.

Ik vind het wel jammer dat er minder aandacht is voor de piano bij 4 Minute Warning. Dat vond ik bij de live-versie wel mooi.

Ja, absoluut gaaf. Bedoel het zeker niet sarcastisch. Ik snak ook naar meer Live DVD's van Radiohead. Bestaan er nog meer naast alleen Astoria?

Is het niet 'most'?

I get eaten by the worms
And weird fishes
Picked over by the worms
And weird fishes
Weird fishes
Weird fishes

Leuke recensie! Ben het alleen niet zo eens met de stelling dat het beste album van Radiohead The Bends zou zijn en ook niet dat ze na OK computer het niveau nooit meer hebben gehaald. Albums als The Bends en OK computer zijn niet te vergelijken met Kid A of Amnesiac. Ik vind ze allemaal fantastisch alleen zonder Yorke zou je niet weten dat het dezelfde band is en dat maakt Radiohead zo briljant.

Dankje

Dat stukje berust helemaal op mijn eigen mening. Ik vind Amnesiac ook erg goed, maar toch, Ok C, TB en deze zijn helemaal mijn favorieten. Kid A en HTTT zijn naar mijn mening helemaal wat minder.

Ik prefereer na een tijdje toch OKC en The Bends boven dit album. Blijft wel een erg goed album, maar niet zo sterk als PC en Bends.

Ik zal deze nog eens moeten herbeluisteren na lange tijd. Want ik snap het geniale hier niet van. De nieuwe heeft me tot hiertoe nog niet echt gepakt..

vind 'm toch wel wisselvallig

favoriete nr's:

15 step
bodysnatchers
all i need
reckoner
jigsaw

maar helaas vind ik de rest vd tracks niet van dit niveau

remix van In Rainbows (hiphop versies) :

http://www.onesevensevensix.com/amplive/index.html

klinkt echt goed

bert

Ik vind het anders slecht. Blijf gewoon van die muziek af of doe er wat tofs mee (Silent Alarm Remixed is een goed voorbeeld van een geslaagd 'remix' album).

Ik vind het ook wel grappig. Het is trouwens wel een beetje een officieel remixding. In samenwerking met de uitgever, XXL.
Verder moet je er wel een beetje Rapminded naar luisteren. Niet met de originele nummers in je achterhoofd. Want dan denk je meteen, dit nummer is verneukt.

Ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen. Aan het begin was ik bepaald niet superenthousiast, maar elke keer als ik weer een muziekje op ga zetten en ik twijfel over wat ik ga luisteren is In Rainbows kandidaat nummer één. Argument nummer één is het heerlijke 15 Step, wat is dat toch heerlijk op plaat gezet. Heerlijke vrolijke beats, goeie zang en de volledig terechte aanmoediging van de kids: Ook ik kan er geen genoeg van krijgen! Bodysnatchers is ook zo'n heerlijk nummer, maar kan toch niet tippen aan zijn voorganger, Nude is het voor mij ook niet helemaal en is imo ook niet helemaal lekker gemixt: Als ik deze plaat in bed luister (voor mij hét moment op helemaal op te gaan in de muziek), lig ik onder de linksachterspeaker en dat werkt niet helemaal, maar goed.

Vanaf Weird Fishes/Arpeggi word in mijn ogen het niveau wel hooggehouden. Met als hoogste hoogtepunten All I Need, Reckoner en Jigsaw Falling Into Place. Allemaal fantastische nummers. Faust Arp en House of Cards die ik in den beginne nog als de wat zwakkere broeders zag zijn aardig in waardering gestegen en daar kan ik ook nog best van genieten. Videotape is gewoon een heel mooi einde van deze heerlijke plaat.

Een hele dikke 4,5* voor het zoveelste hoogtepunt in de discografie van Radiohead. Wat een superband.

En die bonusdisc is ook om van te smullen, een beetje onsamenhangend, maar het is dan ook een verzameling van overblijfsels.

Jeanneman? Wielerstrijd?
In Rainbows is bij mij ook een steeds terugkerend album. Gewoon mooi...

Wat is dat Jigsaw Falling Into Place toch een mooi nummer! Ze hadden naar mijn mening gewoon Videotape er niet op moeten zetten, dan had je echt een prachtig einde gehad. Voor de rest zie ik niet in waarom dit zo superpopulair is, het is best goed hoor, maar niks vergeleken met bijvoorbeeld OK Computer en The Bends, en ik vind dit album dan ook behoorlijk overrated.

In Rainbows heeft wat luisterbeurten nodig voordat je hem echt waardeert, maar dan heb je ook wat !
Favorieten zijn 15 Step, Bodysnatchers, Weird Fishes/Arpeggi, All I Need, Reckoner en Jigsaw Falling into Place. De drums in Videotape zijn zo'n misser, dat is echt zonde. In de live-versie (Live from the basement) speelt Thom Yorke het nummer alleen (met de piano), daar hoor je gewoon dat het eigenlijk een prachtig nummer is.
Maar Disc 2 is ook absoluut een luisterbeurt waard. Prachtige nummers als Last Flowers, Up On The Ladder en 4 Minute Warning mag je niet missen!
5*

Iemand die hiphopremix plaat Rainydayz al gehoord?

Jatog. All I Need beste remix, daarna Reckonerz.

zeer prettig weer..
vooral reckoner...

Dit album dit weekend pas in huis gehaald ("shame on me" ). Ja wat vind ik er na 4 luisterbeurten van. De nummers zijn stuk voor stuk wel goed, maar ze vormen naar mijn idee geen eenheid. Het is een beetje een rommeltje. En er ontbreekt ook een spanningsboog. Na 'All I need' (wat ik niet het meest sterke nummer vind) verwacht ik dat er iets gebeurt. Iets heftigs of juist iets heel verstilds. 'Bodysnatchers' doet je verwachten dat de heren nog wel een keer flink op de gitaren gaan rossen, maar dat gebeurt helaas niet meer, met als gevolg dat 'Bodysnatchers' er een beetje verloren bij staat. Ik vind dat jammer. 'Faust ARP' is een prachtige song, maar duurt voor mij te kort. 'House of Cards' is ook niet de meest sterke song, maar wordt gered door een sfeervol arrangement. Na 'weird fishes' kabbelt het allemaal maar een beetje voort. En dan houdt het na 'videotape' ineens op (de extra tracks heb ik niet). Niet echt een waardige afsluiter van In Rainbows.

Dus, hoewel de nummers niet slecht zijn toch een beetje teleurgesteld in mijn verwachtingen. Voorlopig een 3,5*. Maar wie weet gaat die "groeien".