Radiohead - In Rainbows (2007)

Ga hem toch maar eens donwloaden

De lyrics voor dit album al ergens te vinden, want geen Thom Yorke zonder lyrics voor mij

Heb 'm een paar keer gehoord nu en vind het een mooie, warme plaat. Hadden wat mij betreft wel wat meer scherpe randjes aan mogen zitten, maar klinkt erg goed. De live-versie van videotape vond ik wel beter dan de uiteindelijke studioversie.

Genoeg gewacht. Ik ga 'm downloaden...

Heb even voor jou, mezelf en anderen een overzichtje gemaakt van wat ik nu kon vinden;

http://www.ksmeekens.nl/inrainbows.htm

Beetje afwisselend album dat mij juist wel aardig aan Hail to the Thief doet denken (meer dan andere Radiohead platen iig).

Voor mij helaas een beetje te veel Sail to the Moon-achitge nummers die me toch niet heel erg weten te boeien. De eerste twee nummers hier vind ik wel echt enorm goed, en ook Jigsaw Falling into Place weet me goed te boeien.

Helaas haalt de rest het voor mij toch naar de 3 toe, niet slecht, maar gezien sommige nummers had er meer in gezeten (ben benieuwd of er meer nummers a la de eerste twee op de bonus-disc staan)

Vanochtend het album geluisterd, en zit nu de rest van de dag met "Scatterbrain" in m'n hoofd...

Voor mij in ieder geval een onbewuste link met HTTT

Wat mij betreft een goed herstel na het imo wat mindere HTTT. Niet revolutionair meer, maar het klinkt meteen goed. Wel heb ik wat meer met de eerste helft van de plaat dan met de tweede helft. Voorlopig 4*

Het album doet mij ook erg denken aan HTTT.

Wat rustige gitaren met een beetje een ambient sfeertje er doorheen. Echt beklemmend wordt het nergens, maar miscchien komt dat nog na meerdere luisterbeurten. 3.5* nu.

Op de tweede disc gaan volgens mij meer hardere kantjes staan, zeker Bangers 'n Mash en Down is the New Up zijn rauwere tracks

Werkelijk fantastisch album, ik wilde em niet horen via de youtube clips dus ik heb gewacht tot vandaag tot ik er iets van gehoord heb en ik moet zeggen. Fantastisch, vooral Reckoning en All I Need raakten mij de 1e keer al.

Het album zet mooi in met de eerste twee nummers, dan krijg je het voor mij nu wat minder boeiende Nude, Weird Fishes/Arpeggi vind ik een topper. Daarna kabbelt het wat rustig voort t/m Videotape wat ik nog steeds een geweldig nummer vind. Voor de rest is het een CD die wat minder electronica bevat dan HTTT en Iets meer dan OK Computer... Ik heb at the moment toch liever HTTT dan dit album, hoewel dit album er na de eerste twee luisterbeurten erg veel van weg heeft.
Voor nu 3,5*

Gematigd enthousiasme alhier, in tegenstelling tot HTTT lijkt deze tenminste niet voor de helft gevuld met vullertjes die ze nog ergens uit onderaan de OKC C-kantjes vuilbak gevist hebben.
Ik mis wel een zekere urgentie in de meeste nummers, denk niet dat Radiohoofd (op de 2 openingsnummers na dan) al ooit zo 'laid back' heeft geklonken. Vooral de 2e helft van de CD kabbelt zo een beetje naar het einde zonder echte hoogtepunten. Enfin, lijkt me zo'n (vreselijk woord volgt) 'groeiplaat', voorlopige hoogtepunten zijn 15 steps, Weird Fishes/Arpeggi & absolute topper All I Need.

Bodysnatchers
Weird Fishes
All I Need
Jigsaw Falling into Place
Net voor het eerst geluisterd, en er staan echt een paar heel mooie nummers op.

Is er al ergens een cover te downloaden (voorkant en achterkant)?

Twee luisterbeurten zitten erop. De eerste twee nummers knallen bijkans dóór de speakers; fijne beats, rauw gitaarwerk op het tweede nummer. Daarna nemen de mannen gas terug en pakken zo nu en dan zelfs de akoestische gitaar erbij (al in tijden niet meer op een Radioheadplaat gehoord, toch?), niet zelden aangevuld met strijkers. Heb een keer kippen op mijn vel gekregen, ergens gedurende 'Nude'. Wilde als zwakste schakel 'Reckoner' aanwijzen, totdat halverwege het nummer de instrumenten weken voor een prachtig vocaal stuk (klinkt ietwat als de zang in 'you and whose army'. Dan (voorlopig nog) maar geen zwak moment. Bijzonder fijne plaat. Op het eerste (tweede) gehoor beter dan HTTT. Maar het niveau van OK PC, Kid A en Amnesiac is niet gehaald, wat overigens heel geen schande is.

Radiohead: de band die met de single Creep goed in de smaak viel, maar waar het debuut-album in zijn geheel toch nog wat tegenviel.
Radiohead: de band die met hun tweede album een verpletterende indruk op mij achter liet door op de proppen te komen met ongelooflijk sterke nummers, stuk voor stuk.
Radiohead: de band die me reikhalzend deed uitkijken naar OK Computer en toen die eenmaal uitkwam al bij de eerste luisterbeurt er voor zorgde dat dit album eeuwigheidswaarde kreeg voor mij.
Radiohead: de band die me ontgoocheld achterliet toen ik Kid A voor het eerst hoorde en daarmee lang voor verwarring zorgde.
Radiohead: de band die zich met Amnesiac toch weer wat meer aan mij wist te binden omdat ik Kid A inmiddels een beetje beter kon waarderen.
Radiohead: de band die met Hail to the Thief hun positie van eigenzinnige band consolideerde maar waar voor mij persoonlijk de hallelujah-euforie langzamerhand verdwenen was.
Radiohead: de band die wederom zeer slim uit de hoek komt door met dit project In Rainbows iedereen even flink deed verrassen en de schijnwerpers in no time op zich wist te richten.
Dat was even schrikken: binnen zo'n korte tijd na mededeling al een nieuw album en dan ook nog eens in de vorm van een download waar je zelf mag bepalen hoeveel je er voor over hebt. Echt waar? Ja ze verzekerden ons dat het echt waar was. Later komt dit alsnog uit op cd en weet ik wat voor extra's allemaal. Slimme jongens die radiohoofden. Koppie, koppie.
Na Prince met het gratis weggeven van zijn nieuwste album via een engelse krant (een stunt die Sarah Bettens ook gaat overdoen in België) dus weer een stunt van artiesten die lekker een eigen gang gaan. Ik waardeer dat, alleen liep ik er minder warm voor dan vele anderen om mij heen.
Hoe dan ook is Radiohead wel één van de interessantste rockbands van dit moment en was ik wel degelijk nieuwsgierig naar In Rainbows.
Geloof me: de wenkbrauwen gingen heel hoog toen ik opener 15 Step de eerste keer opzette. Klopte dit wel? Was dit niet een foutje? Het leek potdomme Michael Jackson wel (They Don't Care About Us), gelukkig duurde dat maar heel even en ik kon weer opgelucht adem halen toen ik de zeikerige zang van onze vriend Tom Yorke uit duizenden herkende. En dit nummer groeit per draaibeurt: het boeit enorm, is lekker tegendraads en klinkt ook weer niet al te moeilijk doenerig of 'kijk ons nu eens gek doen'-achtig.
Mooie geluiden, mooi sfeertje, mooi nummer.
Bodysnatchers heeft wat rauws zoals ik het soms ook bij Placebo hoor. En hoera hoera, de gitaar is weer terug! Ja, zo wil ik de band horen. Een beetje vreemd maar wel lekker en doet u toch maar dat beetje slagroom-rock erbij. Soms mag je jezelf wel eens lekker verwennen en verwennerij is een kwalificatie die voor dit nummer zeker op gaat. Deze jongen ging bij dit nummer met een gerust hart achterover leunen in zijn stoel en kon tevreden zijn met het bandje zoals hij hem het liefste hoort. Radiohead: het bandje dat met In Rainbows weer tot de persoonlijke ere-divisie van aERodynamIC is gaan behoren?
Zover zijn we nog niet want er is natuurlijk nog meer, zoals het sfeervolle Nude.
Bij de eerste klanken kon ik dat 'gerust in de stoel achterover leunen' al weer achterwege laten want ik veerde op door de schoonheid van het intro. Dit soort nummers hebben het altijd goed gedaan bij mij en ook nu is dat geval. Ik werd er zelfs even stil van zo mooi. Nu is dit nummer zelfs al op dag van release het nummer dat ik meer heb gedraaid dan de andere op dit album. De donkere kant spreekt me erg aan, maar tegelijkertijd klinkt het ook een beetje als een donkere tunnel waar we het licht aan het einde van de bekende duisternis al tegemoet kunnen zien. Tekstueel heb ik nu nog geen idee waar het over gaat en dat komt in de toekomst nog wel, maar dat ik dit een ijzersterk nummer vind is voor mijzelf zeer makkelijk te constateren!
Dit soort nummers zijn toch geweldig en het blijkt dat de band het niet verleert is om ze te schrijven en uit te voeren.
Weird Fishes/Arpeggi gaat verder in die mooie sfeer. Drums met daaroverheen een mooi kabbelend gitaargeluid en daarmee ook weer heel erg down to earth en terug naar 'oudere tijden'. Toch is dat laatste een gewaagde stelling omdat ik er zeker ook wel de invloed in terug hoor die op de laatste albums te horen waren. Een mengeling dus. Toch weet het me niet zo te pakken als bijvoorbeeld een Nude. Alsof ik naar een zwart-wit foto loop te staren en juist bij de beelden die ik op mijn netvlies krijg zo graag kleur had willen zien, maar daardoor heeft het nummer ook juist wel weer zijn charmes en zijn ietwat dreigende, onheilspellende en vooral onverklaarbare. Misschien eentje uit de categorie 'moet nog groeien-geef het de tijd'. Iets wat deze band sowieso zo sterk maakt natuurlijk.
All I Need heeft ook iets apocalyptisch in zich. Vrolijk is in elk geval anders. En op de een of andere manier weet dit nummer me, hoe mooi misschien ook, toch niet helemaal te overtuigen. Ik word er in elk geval wederom niet echt door gegrepen. Het blijft een beetje kil en afstandelijk klinken. Let wel: ik vind het zeker niet slecht (in tegendeel) maar ik heb hier wat ik bij veel Kid A / Amnesiac / Hail to the Thief nummers ook heb. Goed, maar afstandelijk..... en ik wil dat er net even meer met me gebeurt.
Het redelijk korte Faust Arp vind ik dan weer wel erg mooi klinken en doet me wel weer wat. Ik las hierboven al een link naar Red Hot Chili Pepper's Road Trippin'. Velen zullen hun neus heel erg hoog op gaan trekken voor die opmerking van user SilverGun, maar ik vat hem eigenlijk wel. Hill vertelde dat dit wel eens een favorietje zou kunnen gaan worden en ook daar wil ik best in mee gaan. Mooi nummer. Kort, maar krachtig.
Reckoner is een sterk nummer dat opvalt door de piano. Meerdere draaibeurten zorgden voor een steeds groter wordende hypnotische sfeer en mede daardoor zou dit nummer ook wel eens tot de grote favorieten kunnen gaan behoren.
Het is zeer herkenbaar allemaal, maar toch klinkt het ook weer anders dan we gewend zijn en waar het hem nu aan ligt kan ik eigenlijk nog steeds niet zeggen. Dat het een ongelooflijk mooi nummer is is iets waar ik minder lang over hoef na te denken. Enige puntje van kritiek is het einde dat ik graag wat spectaculairder had willen zien.
House of Cards deed me de eerste keer qua intro opeens erg denken aan sommige fratsen die Devendra Banhart op zijn laatste albums uithaalt. In elk geval een zelfde soort sfeertje kon ik er uithalen. Ook Beck ten tijde van Sea Change is er in terug te horen. Het bevalt mij in elk geval zeer goed. Een nummer dat ik de komende tijd met alle graagte nog eens op ga zetten.
Jigsaw Falling Into Place is inderdaad weer meer up-tempo en doet gelijk heel erg denken aan werk op bijvoorbeeld Hail to the Thief. Ik zie dat dit nummer er bij een aantal mensen juist positief uitschiet, maar ik ben er zelf nog niet uit welke positie het bij mij nu werkelijk in neemt. Het kost me moeite er goed in te komen. Misschien zit ik toch te veel in dat lagere tempo met sfeernummers of misschien is dit gewoon net als bij de vorige albums zo'n nummer dat ik wel goed vind maar dat toch op grote afstand blijft staan. Gelukkig is de laatste minuut er wel eentje waar ik erg van kan genieten dus misschien dat het met de eerste 3 minuten ook nog wel goed komt.
Videotape is de afsluiter waar we het voorlopig nog even mee moeten doen (het wachten is nu op de 'originele' release). Zo op de piano met wat leuke extra effecten is dit natuurlijk een prima afsluiter in stijl. Geen schokkend nummer overigens.
Al met al ben ik zeker niet ontevreden. Het komt nu zelfs een paar keer voor dat nummers me weer echt wat doen en dat was op de laatste 3 albums maar heel af en toe het geval.
Dat ik niet de sensatie ervaar die ik had toen The Bends of Ok Computer net werd gereleased is een ander ding. Radiohead toont gewoon aan een zeer bijzonder band te zijn die we denk ik moeten koesteren.
In elk geval hebben ze een album afgeleverd waar ik me de komende tijd waarschijnlijk zeer goed mee zal vermaken en met mij velen anderen als ik het zo mag geloven......

In rainbows klinkt verrassend eenvoudig op het eerste gehoor. Zowel qua composities als studio trickery. Weinig poespas dus. Het lijkt, zoals eerder vermeld hier, alsof de heren een last van hun schouders hebben laten vallen of zo. Misschien wel de last van het stempel 'experimenteel' dat zo driftig door de media op hun kraag werd gedrukt de afgelopen jaren.

Dank! Hier heb ik echt wat aan.

Na luisterbeurt #1. Over het algemeen kan ik moeilijk ontevreden zijn, elk nummer is weer schitterend, een erg egaal album. Wat dus ook inhoudt dat ik een echte klapper nog mis. Ik hoop die nog te vinden in de verdere luisterbeurten. We starten op 4*

Ik weet nu al dat ik dit album moet verhogen. Ook Bodysnatchers is een geweldige song! 4*
Nu maar weer aan Nude en de rest beginnen!

Ik ga straks nog iets uitgebreids typen. Maar voor nu volstaat het om te zeggen dat ik onder de indruk ben. Ik heb hem nu 4x gedraaid, en het bevalt me uitstekend. Vele favorieten, geen vullertjes.

FAvoriet tot nu toe: Nude, en het duo Faust ARP/Reckoner

Arpeggi vind ik live beter... Althans het outro. Verder een geweldig album op het eerste gehoor. Nadere beoordeling volgt ^^

Klopt het, dat mensen die de discbox hebben besteld een downloadlink hebben gekregen naar het dubbelalbum? Met andere woorden: hebben zij nu al beide albums in bezit?

Afijn, over het album: het mooiste is misschien wel dat het halve internet op dit moment aan het genieten is van dit album. Het geeft een bepaald solidair gevoel waar we later nog nostalgisch op terug zullen kijken, alhoewel het album zelf ook niet vergeten moet worden, dat gewoonweg prachtig is.

Jigsaw Falling to Place & de 2 openingnummers zijn momenteel de besten. Vrij goeie plaat, maar niet fantastisch.
3,5* of 4*
Hoger zal hij bij mij niet geraken.

Hoe weet je dat nu al? Kid A was in het begin ook niet fantastisch, maar hij is vandaag nog steeds erg actueel en boeiend. Volgens mij zal deze plaat dezelfde weg begaan als Kid A. Veel mensen gaan er niet tevreden mee zijn, de productie is te glad en hol, er staan geen singles op... Maar binnen een paar jaar is deze plaat nog steeds genietbaar

We moeten niet te snel van stapel lopen denk ik. Als ik op de wiki pagina kijk zie ik dat er al diverse recensies zijn, en dat na 1 ochtend... Voor mij is er in ieder geval een 'inwerktijd' . Ik heb vaak de neiging om te vroeg te juichen, en dan blijkt het achteraf niet zo veel nieuws (zoals bij Year Zero van NIN)..

Nog even inhoudelijk; radiohead is één van de jaren 90' symbolen van progressie. Met Amnesiac waren ze echt 'ver heen', alleen met HTTT weer terug gekomen. Ik kan me wel een beetje een voorstelling maken bij wat Jelle (The Scientist) zegt: sail to the moon nummertjes.

Nu hebben we dus In Rainbows, en wat ik me afvraag, in hoeverre zijn ze zichzelf nog aan het ontwikkelen? In hoeverre maakt dat uit?

Ik vind iig dat ze een mooie plaat hebben afgeleverd.

Nope

Zodra die wat afgeprijsd is koop ik hem zeker. Ik vind het alleen een beetje onnodig om ook de lp's en dergelijke te krijgen. Leuk als fan, maar het zijn barre tijden qua finance