Radiohead - In Rainbows (2007)

Ik zag hier toch met enige opgetrokken wenkbrauw naar toe.. dacht van tevoren dat ze zichzelf wel eens lelijk in de vingers konden gaan snijden door alle luisteraars zelf deze plaat op cd te laten zetten.. want laten we eerlijk zijn onze brandertjes halen het echt niet bij die van een grote maatschappij.. maar dan zet je m op en denk je what the fuck! wat briljant! al zou hij niet in al te beste kwaliteit op cd staan dan nog zet je m op! ga hier vanavond eens flink naar luisteren en zal morgen eens oordelen

mooie quote van een van die te vroege reviews, uit the Time Online

'For what it’s worth, In Rainbows was sent to me at 6.30am. Three hours later, this insidious index of sonic surprises is stacking up in my mind, like planes waiting to land. The trick, I guess, is to give your fans what they didn’t know they wanted. Radiohead, old hands at this, have been doing it for over a decade now. With In Rainbows, they appear to have done it again.'

Kom je thuis, staat het Radiohead-album er ineens op met al 40 (!) stemmen en 7 pagina's met reacties. Ongelooflijk. Ik zal het eerdaags eens gaan zoeken, maar heb er geen haast mee aangezien ik niet zo'n hele grote RH-liefhebber ben. Maar zeker wel benieuwd

Lol, gisteren dacht ik nog: Ach, die nieuwe RH, ach dat komt wel, die luister ik ooit een keer, en nu luister ik het album voor de 4e keer op rij.

Thom zijn stem op Bodysnatchers is prachtig, voornamelijk wanneer het refrein arriveert rond 02:00. En daarna volgt Nude nog

O jee, wat een geweldig album. Wat meer toegankelijk dan hun vorige paar albums heb ik het idee, ik begin met 4.0*.

Voorlopig na 2 luisterbeurten nog niet onder de indruk. 3*

Wat bizar! Ik ook al

Wow wat een fantastisch album weer.
Ben ook meteen verliefd op het nummertje Faust Arp.
Ik wacht nog even met stemmen. Ik laat het nog even een weekje bezinken.

Leuk pop-album. Klink wat gejaagder en vrolijker dan voorgaande langspelertjes.

6

luisterbeurt 2, Nude, Reckoner en Jigsaw Falling Into Place mijn favorieten.

Ik beluister hem nu ook voor het eerst en de first impression is eigenlijk wel goed. Het valt me op dat het in iedergeval een rustig en melodieus album is.
Verder nog weinig te melden over dit album... en o ja, op een of andere manier doet Nude me aan Portishead denken..

nog niet eens, 1 dag en dan al 196 posts (incl. die van mij)

1x gehoord nu. Klinkt goed.
Morgen weer een keer denk ik
En dan vrijdag weer.

of we zien wel.

Inmiddels 3x beluisterd. Ik ben weliswaar geen echte kenner (hun laatste twee zijn enigszins aan me voorbij gegaan), maar mag ik dit een vrij ongevaarlijk Radiohead album noemen? Weinig op aan te merken, sterke nummers (vooral Bodysnatchers is top), een vrij coherent geheel ook. Er ontbreekt alleen nog iets...

Ik heb dat óók! Maar dan met How To Dissappear Completely...
Heb nu al een aantal uur geen Radiohead meer gehoord, maar ik merk toch dat het wel indruk heeft gemaakt..
Ook opvallend, ik denk dat deze plaat morgen gelijk op nummer 1 in de rotatielijst zal staan.

Climax ontbreekt er. Iets te matig voor een groep als Radiohead. Ik hang voorlopig tussen 3* en 3,5*.

Climax ala HTDC zullen we sowieso niet vaak meer zien Dat soort nummers zijn gewoon de echte klassiekers..

Ik vond alles eigenlijk direct erg lekker klinken, en dan had ik de meeste al gehoord (live versies dan).. Normaal moeten Radiohead albums groeien bij mij, maar dat is bij deze dus niet t geval blijkbaar. Alles klinkt gewoon lekker al mis ik heel stiekem toch die depri sfeer van pak m beet Street Spirit of How To Disappear.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik van Videotape wel meer verwachtte, het nummer lijkt een beetje kaal en mist duidelijk iets.. Maar misschien moeten we het ook niet als de echte afsluiter van dit album zien want er komen natuurlijk nog 8 tracks bij in december!

Beste woord wat bij dit album past is "Mellow"!

Videotape vind ik juist een prachtige afsluiter, inmiddels ook één van mijn favorieten

Het viel mij ook op, normaal is Radiohead toch een band die heel sterk sfeer en emoties weet op te roepen. Maar intussen lijkt het er op dat de bandleden meer rust hebben gevonden, wat terug te vinden is in de muziek. Het is niet meer beangstigend of deprimerend, is gewoon mooi. Het mist daardoor een scherp randje, maar ik verwacht dat dit meer terug te vinden zal zijn in de tweede CD, waarvan ik heb vernomen dat het meer richting een conceptalbum(pje) gaat.

Kippenvel bij "house of cards" verder maar eens goed luisteren.

Eerste luisterbeurt beviel enorm goed maar wacht nog even met mijn stem.
Arpeggi en 15 step zijn te gek

Inmiddels 3e luisterbeurt, deze moet en zal ik de tijd gunnen, en niet overhaast hoog stemmen. Wat me allereerst opvalt is dat ik al een quasi live-versie van videotape had, en daar zat een flinke tempo-versnelling in. Die kan ik er nu niet meer in herkennen, en dat vind ik stevig ballen. Hoe minimaal het dan ook mag zijn..! Ik zet voorlopig in op 3,5* (moet m nog een keertje in een donker hok met headphones op luisteren, om de ware kracht (hopelijk) te ontdekken)

Na al het briljante (en iets minder briljante) wat Radiohead hiervoor heeft gemaakt, doet het me goed om te zeggen dat het in iedere geval geen teleurstelling is!

Edit: House of Cards, wat een wereldnummer, goede vibe hier!

Ik loop achter, waarom komen er nog meer tracks bij in december?

Erg lekker albums trouwens, relaxerende nummers en aangezien ik alleen Ok Computer in mijn collectie hebt en de rest niet hebt beluisterd, vindt ik dat zijn zang kwaliteiten er erg op voorruit zijn gegaan vergeleken met het gezeurderige zang van Ok-Computer.

Dit is enkel de internetrelease, de officiele albumrelease zal een bonuscd bevatten. Overigens is het onduidelijk of alleen de special edition release, die enkel via de website te bestellen is, deze bonuscd zal bevatten of ook de versie die in de winkel zal verschijnen.

eindelijk de plaat beluisterd

valt op dat er velen de plaat al beluisterd hadden. Radiohead bewijst daarmee dat ze over het algemeen sterker uit de voeten komt dan andere groepen, laat ons dat allemaal duidelijk zijn

over de plaat zelf => Nude blijkt een nummer te zijn uit de ok computer periode maar werd blijkbaar niet eerder uitgebracht tot heden. het lijkt een leuke plaat na 1 luisterbeurt en voorlopig geef ik deze een 4. dit plaatje verdient het

Vroeger vond ik Radiohead een goede groep, The Bends en OK Computer waren geweldige albums tot... Kid A en alles wat erna kwam. Sindsdien vind ik het een groep geworden die gemaakt kunstzinnig wil overkomen. Helaas is het met dit album er niet beter op geworden.

En daar is hij dan: een nieuw album van dé band van de afgelopen 10 jaar dat elke keer weer iedereen wist te verrassen bij een nieuwe plaat. Toen vorig jaar de mini ‘wij zijn er nog en dit is nieuw werk’ tour werd gedaan, kon er al heel voorzichtig gejuicht gaan worden bij sommigen. Maar lang bleef toch de vraag of al die lof niet te vroeg was. Maar toen als een donderslag bij heldere hemel het nieuwe album In Rainbows werd aangekondigd kunnen de liefhebbers en haters van Radiohead hun respectievelijke proza op het niveau van Homeros of de decoupeerzaag gebruiken om hun mening te ventileren.

15 Step opent het bal met geklap van basisschoolkinderen die als het eenmaal het echt leuk wordt nog een lekker ‘yeeeeh!’ laten horen. Daartussen wordt het nummer mooi opgebouwd met een mooi en rustig baslijntje en voorzichtig gitaarspel. Het maakt de cryptische gezang van Thom Yorke vrij luchtig.
Met een brakke doffe bas wordt Bodysnatchers ingezet wat zich ontpopt tot een lekkere rocksong met een vrij makkelijke melodie. Maar na 2:10 wordt het nummer interessant en krijgen we wellicht antwoord op de vraag waar Thom het eigenlijk over heeft.
Aan het begin van Nude is er gelijk een associatie met Sigur Rós, gezien de stemvervormingen en genieten we 10 tellen van een stukje elektronica. Daarna komt een geweldig nummer dat met behulp van een ondes martinot, een cello met een ruimer geluid en andere strijkers de tranen laat vloeien. Het beste nieuws van deze plaat is dat dit oude nummer uit 1996 toch nog op een plaat is verschenen en daarmee Pyramid Song weet te overtreffen.
Weird Fishes/Arpeggi heeft als fundament drums waarover heen diverse gitaarlijnen gaan lopen. De tekst moet iets ongrijpbaars oproepen en dat kwam live ook goed uit de verf. Op plaat valt hij een klein beetje tegen omdat het tempo lager ligt. De afstand naar de luisteraar wordt hierdoor te klein waardoor die mooie sfeer een klein beetje de mist ingaat.
Met All I Need wordt een mooi drieluik afgesloten wat begon met Nude. Leuke effecten en als je goed luistert hoor je gebrom van een vliegend insect als Thom het coupletje zingt met de tekst ‘I’m just an insect’ Het is de opbouw naar een prachtig slot wat het tweede grote kippenvelmoment oplevert.
Dan volgt deel twee van de plaat met Faust Arp wat een kruising is tussen A Wolf At The Door en The Beatles dat je met een gelukkig gevoel achterlaat.
Reckoner is gek genoeg een grote surprise. Oorspronkelijk was dit een oud nummer wat tot de grond toe is afgebroken en waar men helemaal mee overnieuw is begonnen. Het is van heel rauw naar eigenlijk iets heel aandoenlijks gegaan wat wel bij deze plaat past.
‘No matter how it ends No matter how it starts’, inderdaad House Of Cards kan ook wel een kwartier zo doorgaan dan de ruim 5 minuten die er nu voorstaan. Vooral in dit nummer komt het typische geluid van deze plaat goed naar voren. Het is eigenlijk allemaal vrij basic met ook hier weer de synthesizerachtige strijkers. Hierover later meer.
Dan krijgen we eindelijk nog een up-temponummer met Jigsaw Falling Into Place. De akoestische gitaar zijn we dan al een paar keer tegengekomen maar hier mag hij het ook inzetten. Samen met Bodysnatchers het nummer dat het makkelijkst blijft hangen en met het ‘gehùùùh’ op de achtergrond moet het raar lopen als dit live niet uitgroeit tot een favoriet.
Het album wordt voorlopig mooi en rustig afgesloten met Videotape. Een kille vleugel en wat getrommel met een verwijzing naar de legendes van Faust. Ik zeg voorlopig want het tweede deel volgt op 3 december.

Wat opvallend is aan deze plaat, ik noemde het al eerder, is dat het erop lijkt dat radiohead terug is gegaan naar de basis. En inderdaad, er zijn geen hoogstaande, voor de buitenstaanders onbegrijpelijke experimenten als Fitter Happier, Kid A of Pulk/Pull Revolving Doors te vinden.



Maar waar OK Computer, Kid A en Amnesiac elk afzonderlijk een eenheid vormen qua sfeer lijkt dat sinds Hail To The Thief een beetje weg. Waar je bij Hail To The Thief soms het idee krijgt dat je soms vooral naar schetsjes aan het luisteren bent, datzelfde gevoel heb ik bij In Rainbows ook in het begin.
Toch valt er qua thematiek in deze plaat een bepaalde eenheid te bespeuren. Een gevoel van wat alles wat jezelf doet, daar heb je geen invloed op en het maakt je machteloos. En in Videotape besluit je maar om er maar helemaal uit te stappen. Met dit idee in je achterhoofd kan het telkens beluisteren van CD1 van In Rainbows nog een zware psychologische confrontatie met jezelf worden.

Nu vier keer beluisterd en ik word er nog niet warm van. Het klinkt allemaal mooi, maar doet niks. Jammer, hopen op een groeiertje dus.

2x spelen doet mij dit toch zeer zeker wel waarderen.
Later nog meer keren luisteren, maar nu lekker slapen.

Vooralsnog 4.0

Het is inderdaad niet al te veel moeilijkdoenerij op dit album en ik denk dat ze dit album gewoon voor een zo groot mogelijke doelgroep te maken zonder gelijk al te voorspelbare popmuziek te maken. Dat hoor ikzelf vooral aan de stem van Thom Yorke is veel minder scherp dan voorheen en dat maakt het gewoon een stuk relaxter om naar te luisteren. In ieder geval voor niet-Radiohead fans.

Ideale instapper, maar ook voor mij als fan weer een heerlijk album. Mogelijk in mijn Radiohead top 3 (van de 7, maar toch)