Radiohead - In Rainbows (2007)

Een 4 voor een relatief mager album is dan nog wel goed gewaardeerd.
Ik vind dit album voor Radiohead begrippen juist niet steriel en artificieel maar erg warm en toegankelijk. Daarom wordt dit album over het algemeen ook als beste gewaardeerd denk ik.

Mensen moeten vooral niet vergeten de net zo briljante tweede helft van dit album te luisteren. Last Flowers

Waar het zo ongeveer fout ging tussen Radiohead en mij, dat is aan te wijzen; om precies te zijn, ’t is de schuld van In Rainbows. Ik geef toe dat ik de meegeleverde stickers op een leeg cd-doosje heb geplakt, want stel je voor dat dat wat onpraktische kartonnen doosje zou scheuren! Ik zou de plaat namelijk heel, heel veel gaan draaien en dat heb ik ook gedaan: ik heb In Rainbows heel veel gedraaid. Want Radiohead op het hoesje, dat was een garantie voor spannende, experimentele muziek en dat was gaaf. Het heeft me zeker een aantal luisterbeurten gekost voordat ik over het gevoel van teleurstelling heen was. Daarna hield ik mezelf voor dat het toch een vrij sterke plaat was, ook al waren er wat minpuntjes. Anderhalve maand na verschijnen van de plaat wist ik dat ik klaar was met Radiohead.

Mijn bezwaren van toen gelden eigenlijk nog steeds. In Rainbows is een aalgladde electropopplaat waar nog wat gitaren opgezet zijn om het heel waarachtig te laten lijken, want de gitaar, dat is het Ware Instrument en Radiohead is de Ware Band. Ik overdrijf nu, maar veel nummers pakken me nog altijd niet. ‘Reckoner’ maakt nog steeds een indruk op me dat het een uitstekende bridge voor een nummer zou zijn geweest, maar in plaats van een halve minuut gaat dit bijna vijf minuten lang door. Zonde. ‘Weird Fishes/Arpeggi’ en de alleraardstige Sonic Youth-pastiche ‘Bodysnatchers’ waren dan wel weer redelijk meeslepend, maar Thom zingt daar weer zo ondermaats. Eigenlijk vind ik Videotape nog het beste nummer, waar ik ironisch genoeg vroeger dan weer weinig aan vond.

Naast de zwakke zang van Thom en het weinig memorabele van de nummers (hoe ‘House of Cards’ of ‘Faust Arp’ precies ging, geen idee meer), is ook de hele vibe rond de plaat iets wat me stoorde en nog altijd stoort. Vooruitstrevend of origineel vond ik het album niet, evenmin achtte ik het een meesterwerk. Iedereen om me heen riep van halleluja en Hosanna in de hoge, want de nieuwe Radiohead was geland. En ik heb het geprobeerd, ik heb smachtend naar het moment gewacht waarop ik mee kon doen aan het carnaval, maar dat bleek wachten op Godot.

Ja maar jíj.

Hoor ik daar een ondertoon van jaloezie?

Ja. Vond ik dit album nou ook maar kut

Net zoals bij ok computer ben ik het wederom totaal niet met je eens maar de recensie is weer uitstekend. Jammer dat het niet wil lukken tussen jou en radiohead, komt KID A ook nog aan de beurt?

Kid A en Amnesiac vond ik als kind juist geweldig, maar ik draai ze in elk geval nooit meer. Ik heb recent nog nagedacht over de laatste weer eens opzetten, maar bleek er toch net niet genoeg zin in te hebben.

Ik was al een fan van Radiohead, maar nu ben ik in korte tijd en zeker na het beluisteren van deze plaat wel een zeer groot fan geworden.

Ik vind dit toch een van de mindere platen van Radiohead, terwijl ik vroeger juist een erg grote fan was van deze plaat. Hij heeft zelfs nog een tijdje in mijn Top 10 gestaan, sommige nummers vind ik nog steeds geweldig: Faust Arp, Reckoner, Jigsaw Falling into Place en Videotape. En de andere nummers schomellen dan tussen goed en redelijk. 15 Step kan ik haast niet meer horen waarschijnlijk te veel gedraaid, een nummer als All I need klinkt in mijn oren dan weer veel te melig. Wel is de productie van deze plaat erg goed, het klinkt haast Live. Ik zal hem deze week nog eens beluisteren, eens benieuwd wat ik er dan van vind.

In mijn ogen is dit nog altijd de enige plaat van hun met een constant niveau. Hier kan zelfs OK pc nog een puntje aan zuigen. Waar het niveau van HTTT nogal schommelt en The King of Limbs saaie koek is, is IR een schot in de roos.

Oke vrind, jij moet echt eens gaan sleutelen aan je top 10

Ik ben je vrind niet, maat.

Radiohead lijkt toch naar mijn gevoel een band te worden die de muze op hun schouders had in de jaren negentig. Toen was er Radiohead en een hele tijd niets, als het gaat om een geheel eigen geluid en de ontwikkeling die daarbij hoort, dit alles in een tijd waarin de muziek prima paste. De tijd trekt verder en de muze ook, want hoewel op dit In Rainbows mooie muziek zich heeft verzameld in 10 nummers, maakt het geen impact meer. Links en rechts zijn ze toch wel wat ingehaald door andere bands, die ws. ook hun invloeden bij Radiohead hebben gehaald. Keek ik voorheen uit naar een nieuwe release van Radiohead, de laatste jaren neem ik er alleen nog kennis van.

Jij haalt 'impact' uit technologische vooruitgang en orginaliteit? Dat heeft misschien een klein aandeel, maar emotionele diepgang is belangrijker. En dat heeft de band nog altijd bij zich.

Zwakke zang, weinig memorabel, ondermaats?
Mijn god, hoe naast kun er zitten.

Ja, die emotionele diepgang is op In Rainbows misschien wel groter dan welk album van de band dan ook na de single Creep dan), in elk geval het meest persoonlijk en eerlijk.

Hmm dat weet ik toch niet. Zeker op Kid A en ook op Hail to the thief gaan ze soms heel extreem.

Ik vind Kid A en Hail to the Thief heel mooi maar het zijn juist redelijk afstandelijke albums. Ze zijn wel intens, maar Thom Yorke laat weinig van zijn persoonlijke gevoelens en emoties zien. Bij Kid A en A Hail to the Thief gaat het vooral om zaken buiten de directe gevoelswereld om. Erg mooi dat zeker maar op een andere manier dan In Rainbows.

Vergelijk bijvoorbeeld eens een ballad als Nude met een ballad als Morning Bell, Pyramid Song of I Will. Als het gaat om emotionele impact wint eerstgenoemde het van de andere drie. Betekent niet dat dit nummer ook beter is. Ik houd van alle vier de nummers.

hmm de reden waarom de emotionele impact sterker is bij Pyramid song en Nude, is omdat je voelt dat Thom Yorke daar uitgesproken een balled in elkaar wilt vijzen. Een nummer zoals 2+2=5 is in de eerste laag politiek getint. Maar in een diepere laag wordt je meegetrokken en geconfronteerd met de zanger zijn 'manie'. Op die manier maakt hij zijn muziek zowel kapot als net heel rijk. een song op Kid A of Hail to the thief zijn net als schilderijen uit de Romantiek. Ze vertellen een bepaald verhaal maar weven er ondertussen ook elementen in die symbool staat voor de gevoelswereld van de kunstenaar zelf.

En hier valt verder geen fuck meer aan toe te voegen..

Mee eens !

Gewoon een briljant album !

Volgens mij ben je op je 20ste overigens nog steeds een kind.

Dat is een heel goed iets. Volwassen zijn is maar saai.

Lijkt me niet he....

Ze gedragen ze zich vaak wel.

En dan kom ik tot de conclusie dat deze plaat van begin tot einde geniaal is. En heb ik hem toch maar naar 5 verhoogd. En dan is deze toch nog in mn top 10 gekomen.

Dit heb ik vorige week precies zo meegemaakt, en het tweede stuk van Bodysnatchers

Gisteravond laat fietste ik door Utrecht met dat nummer op, het stuk waarin Thom dit zingt:

Has the light gone out for you?
Cause the light's gone for me
It is the 21st century
It is the 21st century

Blijft een kippenvel momentje..

Maar je luistert wel, dan ben ik al tevrede

House Of Cards is wel een zeiknummer naarmate je t vaak luistert.



Ja echt geweldig is dat nummer. Wel een beetje ondergewaardeerd, zo heb ik het gevoel.

Jigsaw Falling Into Place is eigenlijk ook geweldig.

En Nude ook.

Weird Fishes is misschien zelfs wel beter. Man, misschien ga ik hem wel op 1 in mn lijst zetten...

Je zou misschien ook de volledige inhoud in een bericht kunnen zetten