Radiohead - In Rainbows (2007)

Wat een geweldig nieuw album zeg. Eigenlijk was ik bang dat hij een beetje tegen zou vallen maar ik zit er gelukkig helemaal naast. Weet ook niet waarom ik het gevoel had want Hail To The Thief vond ik ook een goede plaat. Deze is misschien wel beter... Voorlopig een goede 4.5*

Ik heb net deze 14 pagina's achter elkaar gelezen, en daar stonden een paar prachtige recensies bij. Ik weet niet goed wat ik hier nog toe zou kunnen voegen, maar toch heb ik de neiging iets over In Rainbows te zeggen. Radiohead is immers de band die zowel muzikaal als persoonlijk mijn leven zwaar heeft beinvloed sinds ik exact 10 jaar geleden No Surprises op de radio hoorde.

Op dit moment heb ik er duizend-en-tien dingen over te zeggen, maar ik zal me beperken tot 9 punten:

1. Sinds het succes van Creep leek Yorke er alles aan te doen al te openhartige teksten te vermijden. Zijn songs bleven super-persoonlijk, maar wel gedrenkt in cultuurfilosofische, spirituele en politiek getinte bewoordingen en abstracte zinsneden. Op In Rainbows lijkt hij zijn angst voorbij en werpt een volwassen blijk op de compexiteit van menselijke relaties en gebruikt hiervoor bijna uitsluitend de ik-vorm. Ik denk dat The Eraser een zeer belangrijke rol heeft gespeeld in de volwassen-wording van Thom. Daar stonden namelijk al een aantal nummers die zeer persoonlijk van aard waren, zoals Atoms For Peace.

2. In Rainbows is de meest sensuele plaat die Radiohead ooit gemaakt heeft. Op basis van de live-versies beschreef ik de sfeer die ik op deze plaat verwachtte al ooit eens op een fansite als 'tricky tenderness'. In nummers als 15 Step, Nude, Reckoner en House Of Cards zit gewoon een ongelofelijke hoeveelheid sex en soul.

3. De sensualiteit op de plaat kwam voor mij dus niet als een verrassing. De liefelijkheid wel. Thom lijkt nooit zo rustig hebben geklonken als op Faust Arp, dat een kruising lijkt te zijn tussen Paul (Blackbird), John (Dear Prudence) en Drake (het gitaargeluid en de strijkers). Maar ook de eerder genoemde Reckoner en House Of Cards herbergen een bepaalde rust die je niet snel met Radiohead zou associeren.

4. Maar het dramatische/emotionele is ook wel weer aanwezig, zoals in het zeer ruige Bodysnatchers, de overweldigende climax van All I Need en het apocalyptische Jigsaw. Prachtig toch hoe Thom's stem kan overslaan en toch loepzuiver blijft. Eigenlijk zijn dit ook gewoon nummers met soul.

5. Hoe dan ook vind ik dat hij zijn stem erg sterk en zeer gevarieerd gebruikt op deze plaat. Nude is natuurlijk gewoon engelachtig. In Reckoner klinkt Thom als een soulzangeres, zo hebben we hem nooit eerder gehoord. Overigens zeggen veel mensen hier dat Reckoner drastisch veranderd is. Maar volgens mij is dit gewoon een geheel ander nummer met slechts dezelfde titel, het heeft niets met de oude 'Reckoner' te maken. Heel andere tekst ook.

6. De fans hadden veel verwachtingen vanwege de live-versies. Ik vind het fijn dat de band daar niet al te veel rekening mee heeft gehouden. Die hele tour was toch vooral bedoeld dat de band voor zichzelf de nummers kon ontwikkelen en kijken wat ze zelf het beste vonden passen. Net als vele anderen zat ik bij mijn eerste luisterbeurt ook bij Videotape te wachten op een gigantische climax. Toch was ik niet teleurgesteld. Een climax ligt sterk in de lijn der verwachting bij dit nummer (ook als je het nooit eerder gehoord hebt denk ik), maar ik denk dat uiteindelijk dit nummer veel meer aan kracht wint door in het niets te eindigen. En de percussie die klinkt als een videoband die heen en weer wordt gedraaid maakt het zeer intens en beeldend.

7. Ik denk dat Radiohead zich niet meer in de lengte zal ontwikkelen (van traditioneel steeds experimenteler), maar je moet volgens mij dit album absoluut niet zien als stilstand. Hail To The Thief was eerder een stilstaand punt, dat hebben ze er zelf ook over gezegd. Ik denk dat Radiohead zich steeds meer in 'horizontale' zin zal ontwikkelen. Wat bedoel ik daarmee? Het verkennen van verschillende atmosferen. Een nummer als Reckoner klinkt misschien niet wereldschokkend inventief, maar ik denk niet dat Radiohead eerder zo'n nummer op een plaat had kunnen zetten. Ook House Of Cards zou ik me op geen enkel ander Radiohead-album kunnen voorstellen, zo chill en ruimtelijk als het klinkt. Velen beweren dat In Rainbows weleens Radiohead's laatste plaat zou kunnen zijn, en ook al zouden ze in dat geval een heel mooi slotakkoord hebben neergezet, ik denk echt niet dat dit het geval is. Volgens mij hebben ze juist wel de smaak te pakken en willen ze nog veel meer muziek gaan maken die misschien niet vernieuwend is ten opzichte van hun oudere werk maar wel verrassend. Bovendien zullen ze in de 4 jaar sinds Hail best genoeg materiaal hebben geschreven en opgenomen dat ik me goed kan voorstellen dat ze, net als met Kid A en Amnesiac, op kortere termein dan je zou verwachten weer met een nieuw album komen (nog afgezien van In Rainbows' bonusdisc natuurlijk). En hoe dat zal klinken? We zullen het zien.

8. In Rainbows is niet alleen Radiohead's meest sensuele en meest lievelijke plaat, maar ook haar meest psychedelische plaat. (Dit is iets anders dan 'trippy', want Kid A blijft toch wel hun beste trip-plaat). Luister maar naar de Beatle-achtige effecten in House Of Cards, of de spooky sounds aan het einde van Arpeggi. De sound van In Rainbows is hoe dan ook een duizend keer mooier en spannender dan dat van het toch wel enigszins teleurstellende Hail To The Thief. Radiohead is gewoon geen band om in een paar weken een plaat op band te kwakken, ze moeten er juist lekker perfectionistisch en autistisch de tijd voor nemen in hun tovertrukenstudio, samen met oppergeluidsmagier Godrich. Het is het wachten bij hen altijd waard!

9. Enige kritiekpunt die ik op dit moment zou kunnen bedenken voor In Rainbows is dat ik toch wel hoor dat het mp3's zijn. Ik hoor dit vooral in Faust Arp, waar naar mijn gevoel de strijkers de zang net iets teveel verdringen. Ik ben geen muzikant en niet technisch en weet niets af van hoe compressie werkt enzo, maar voor mijn gevoel hoort de sound van zang en strijkers veel natuurlijker te klinken. Ik ben erg benieuwd of het op cd-kwaliteit erg anders klinkt, of dat het verschil niet groot blijkt te zijn.

Hoe dan ook zit ik bij mijn brievenbus tot december. Ik wil dit album erg graag op vinyl beluisteren en kijk natuurlijk ook erg uit naar CD2 en het artwork.

In Rainbows: 5/5
Favoriete tracks: Kan ik echt niet kiezen, verschilt per luisterbeurt. Dat maakt dit album zo verslavend; je kan elke keer weer ergens anders naar uitkijken!

Voorlopig maar een 3 voor 5.(en dan nog niptjes) Het doet me allemaal niet veel. Ik ga die nieuwe dus voorlopig na meer dan 5 luisterbeurten laten voor wat het is en artiesten ontdekken die ik nog niet ken .

Tip!

Zeer bijzondere muziek die heel in de verte misschien nog een beetje doet denken aan Radiohead (maar duidelijk anders is en wel degelijk bijzonder bezig).

Ook ik blijf een beetje stilstaan met In Rainbows. Of er dus meer in gaat zitten dan mijn 4* betwijfel ik (ik hoop dat het straks op cd misschien ook weer wat mooier gaat klinken).

ik zie eigenlijk vooral zeer positieve berichten staan, waardoor ik toch wel geneigd ben om mijn mening ook even erbij te zetten. Ik vind het namelijk niet echt een goede plaat! de nummers nmm bijna allemaal op elkaar en er zit weinig verassing in! ik had gehoopt op een paar echte uitschieters maar ook die kan ik niet echt vinden. Jammer. Ik hoop dat na een paar extra luister beurten ik toch mijn score zal moeten aanpassen, maar voorlopig krijgt hij een 2.

Ben heel blij dat ik de afgelopen maanden met heel veel moeite de Youtube linkjes heb vermeden, het was een genot om hier zonder "bagage" naar te gaan luisteren.

Dit album gaat voor mij samen met Kid A strijden om de titel "op een na beste Radiohead album". Ondanks dat ik het meeste geexperimenteer wel kon waarderen de afgelopen jaren, vind ik het heerlijk dat Radiohead vol zelfvertrouwen weer de computer (grotendeels) links laat liggen. Zo'n track als Videotape heeft (in mijn ogen) nog steeds de IDM-invloedjes die we kennen, maar dan met volgens mij een gewoon drumstel die het geratel doet. Geen echte uitschieters, maar weer echt een album dat als geheel staat. Ook het album dat volgens mij (ondanks de lage bitrate mp3tjes) het best klinkt, heerlijk om te verdrinken in alle lagen onder de mooie liedjes, lagen die de eerste keer misschien niet gelijk hoorbaar zijn.

Dik 4,5 *

zojuist het hele cd/vinyl pakket besteld - en daarmee ook de download

ben zeer benieuwd. verder ook niks gehoord behalve de nummers vorig jaar in de hmh, dus....

Laat ik met het positieve nieuws beginnen: Er staat geen enkel slechts nummer op dit album. Radiohead brengt weer een tiental spannend uitgevoerde en gelaagde liedjes waar het prettig naar luisteren is.

Maar toch, op Videotape na is er geen enkel nummer op dat wat "conventioneel" klinkende album dat me meteen naar de keel grijpt. Ligt dat aan mijn verwachting dat ik van Radiohead gewoon net iets meer en beter eis? Wie weet, ik begin in ieder geval met 3,5*.

Ik maak er 4,5* van. De CD bevat stuk voor stuk parels.
Hierbij komt deze CD voorlopig op nummer 3 in mijn jaarlijstje.

Er staan niet veel echt hits op, maar de plaat blijft 10 nummers lang op niveau. Iets dat van OK Computer geleden is voor Radiohead...

't is maar een vraag, maar zul je ook de cd gewoon kunnen kopen? Dus niet in de hele box, maar gewoon de cd?

ik heb gegrepen dat de cd als losse cd begin 2008 uit zal komen, wat waarschijnlijk ook gewoon via Parlophone/EMI zal zijn (althans dat is mijn gok)

Nadat de vorige 2 platen 5 sterretjes haalden (juist ja, gezamenlijk) is In Rainbows na 2 luisterbeurten gelukkig mooi, ja adembenemend mooi zelfs! Elke song klinkt gewoon goed, en ook het kippenvelgehalte lijkt hoog uit te vallen; Nude bijvoorbeeld is echt een vreselijk mooi liedje. He, een fijne nieuwe Radiohead, ik word er helemaal blij van Waardering volgt nog...

prachtig dat een band na zoveel jaren kwaliteit muziek maken, het nog steeds heeft en nog in staat is om een klassiek radiohead album te leasen.Ik hoop dat de heren van radiohead nog vele geniale albums kunnen maken!

Na enkele dagen alleen maar dit album geluisterd te hebben en er nóg geen genoeg van te hebben, een 4,5.

Het is echt een bijzondere ervaring: Radiohead die voor een keer geen prachtige muziek maakt in een paranoïde, trieste staat, maar juist rust heeft gevonden en op een frisse manier het talent gebruikt om ons te verrassen. Het album weet evengoed te verwarren en te verrassen (met name het werkelijk prachtige 15 Step of ietwat vreemde maar wel lekkere Bodysnatchers) alsook gewoonweg ons mee te voeren in de prachtige, diepe oceaan van een Weird Fishes/Arpeggi, dat voor een keer rust uitstraalt.

Ik ben de laatste die zegt dat de route die Radiohead met Kid A insloeg een verkeerd zijweggetje was, zeker niet. Maar ik merkte al dat Radiohead 'pop' nooit echt heeft kunnen uitbannen en Hail To The Thief voelde aan als een doodlopende weg. Maar nu is het een band die zich lekker in z'n vel voelt, maar nog steeds genoeg talent bezit om ons te doen verbazen. Ik ben gigantisch benieuwd naar de tweede CD van de Discobox en ik hoop ze snel te zien toeren.

Of, zoals Thom Yorke citeerde van Robert Wyatt:
"I love pop music to death..... Most great composers rely on folk music. I rely on pop music.
I'm not saying I'm a great composer or that pop music is folk music. There's a whole endless thing going on out there.
You make your little pond but if your pond isn't connected to the river, which isn't connected to an ocean,
it's just going to dry up. It's just a little piss pool. I've lived too long to be happy in a pond."

4,5

Ik heb op musicmeter eens iets gelezen over een oester. Zoiets vind ik hier ook heel wel opgaan eigenlijk. Als ik dit over de boxen luister, ben ik blij met mijn zoveelste gevonden oestertje, echt heel blij, maar luister ik dit in een diepe rust, over de koptelefoon en in een kamer vol donker, dan blijkt opeens dat er soms inderdaad een parel in je oester zit als je hem opent

5 sterren van mij hoor! Dit is Fenominaal!

PS: prachtige recensies allemaal

Meer dan aangenaam verrassend album van Radiohead. Erg sfeervolle plaat die erg veel doet denken aan platen van Sigur Ros en Mogwai. Het album pakt van begin tot einde. Voorlopig 3,5* , waarmee het bij mij de hoogst scorende Radiohead plaat is.

En de 200 stemmen zijn binnen!

en precies op 4,00 bij die 200 stemmen

en dat is toch ook weer grappig. soms geven bezoekers een lage score en wordt hun direct verweten dat ze de muziek niet lang genoeg tot zich hebben laten doordringen. dat ze pas na grondig luisteren tot een oordeel kunnen komen . . . .
massahysterie? of hebben we echt met een juweeltje te maken? ik heb nu een paar nummers beluisterd en het is . . . . radiohead. en daar houd ik niet van.

En daar gaan we weer over de oordopjes, wieuw!

Radiohead

Eerst 2 nummers vind ik de minste denk ik, al vind ik die ook al redelijk goed. De plaat is voor mij steeds beter geworden, naar mate ik 'm meer luisterde dus m'n (definitieve?) oordeel is 4,5 ster.

http://www.ksmeekens.nl/inrainbows.htm

Weer wat updates, nu ook het originele artwork (voor + achterkant) toegevoegd

Ik heb vandaag ook maar eens geluisterd naar In Rainbows. Ik moet zeggen: Er staat geen één slecht nummer op. Het begint apart met 15, waarvan ik naderhand toch moet zeggen dat dat een goede opener is. Hoogtepunt vind ik het nummer Nude.

Ik moet het album nog wel wat vaker luisteren om er echt een goed oordeel over te geven. Tot dan blijft het een 4,5

De laatste keer dat ik keek op last.fm (enkele dagen geleden) had Radiohead 45 miljoen plays. Nu hebben ze er 50 miljoen. Ik ben benieuwd naar de Last.fm-lijstjes die we binnen enkele uren te zien krijgen...

haha last fm toptracks ben ik benieuwd naar

een 4, prachtige CD met als hoogtepunten "All I Need" en "Videotape"

Ik was heel erg bang voor een teleurstelling, maar Radiohead lost alle beloftes weer in. Een fantastische plaat die weliswaar wat traditioneler is dan de vorige albums, maar dat vind ik eigenlijk wel lekker. In tegenstelling tot Hail To The Thief staat hier geen enkel slecht nummer op. Wat mij betreft is dit het 4e grootse meesterwerk van Radiohead, na The Bends, OK Computer en KId A. Niets dan lof voor Yorke en co.

4,5*

En dat terwijl deze plaat het meeste weg heeft van HTTT.

Toch lichte ontgoocheling van mijn kant. Het is allemaal wel behoorlijk mooi, er staat geen slecht nummer op, maar ook geen enkel nummer waar ik echt rillingen van krijg, en dat had ik zelfs drie keer bij HTTT(namelijk bij 2+2=5, A Wolf at the Door en There There). De eerste vijf nummers zijn goed en Faust Arp is een heel leuk nummer maar House of Cards is te lang en saai en bloeit nooit echt open, en ook Videotape vind ik niet geweldig. Dan vind ik Nude de mooiere van de twee ballads, maar die heeft dan weeral een te hoog disneygehalte(die laatste noten, het lijkt net Ariel, de kleine zeemeermin die uit het water springt).

Al bij al is het een mooie plaat geworden, maar zeker geen geweldige plaat. Beter dan HTTT, omdat die wel heel wisselvallig was, maar wel minder spannend en met minder echte uitschieters.

4*, en meer zal het niet worden.