Sammy Hagar & The Best of All Worlds Band - The Residency (2025)

Sammy Hagar & The Best Of All Bands is eigenlijk Chickenfoot aangevuld met Rai Thistletwayte die vooral de keyboards verzorgt. Chickenfoot was een all star supergroep met Sammy Hagar en Michael Anthony van Van Halen aangevuld met Chad Smith (drummer Red Hot Chili Peppers) en gitaristmeester Joe Satriani. Omdat Chad veelal verplichtingen had met de Peppers heeft rockdrummer Kenny Aranoff veel live optredens verzorgt, zo dus ook deze Best of All Worlds tour. En de titel refereert naar Sammy's muzikale reis door de jaren heen. Oorspronkelijk zou het een tour worden ter ere van de allergrootste rockgitarist ter wereld, Edward Van Halen. Maar daar kwam Sammy op terug en als je de openingsact aanschouwt zou je kunnen zeggen dat het pure zelfverheerlijking betreft; Op grote videoschermen zie je clips van nummers uit de gehele carrière van de Hr Hagar. Montrose, Van Halen, Chickenfoot, The Wabo's, The Circle en natuurlijk zijn solo werk. Als je dat zo ziet is het toch wel indrukwekkend wat de man heeft gepresteerd. Ook al wordt het typisch amerikaans gebracht.
Eddie Van Halen wordt echter niet vergeten. Het openingsnummer Encore,Thank You,Goodnight. Wordt ons aller Eddie bedankt voor zn muzieknalatenschap en vriendschap. een geweldig nummer met fantastische gitaarpartijen in de geest van Eddie. En steeds als ik dit nummer hoor word ik een beetje weemoedig.....
De set wordt ook wel gedomineerd met Van Halen tracks, 11 van de 18 (cd versie met Panama) nummers zijn van VH. Rock Candy is van Montrose en Mas Tequila is met de Wabo's. De rest is van Sammy's solo werk. Voor mij als VH fan vind ik het mooi dat Humans Being erbij staat want die is live tot op heden nooit officieel verschenen.
Voor de rest, alle tracks gaan in een razend tempo voorbij en zelfs bij Eagles Fly wat een rustpuntje zou moeten zijn klinkt toch een beetje gehaast. Sammy die alweer bijna 78 jaar wordt klinkt nog steeds goed bij stem. alhoewel ik m betrap dat ie toch een (letterlijk) een toontje lager zingt en niet meer aan ferme hoge uithalen doet. als er 1 gitarist is die Eddie's partijen kan doen dan is dat Joe wel. Het mooie vind ik ook dat ie hem niet echt naspeelt maar ook niet of nauwelijks zijn eigen interpretatie er aan geeft.
Bij het nummer Ain't Talkin' Bout Love verzorgt Michael Anthony de vocalen en dat doet ie zoals we gewend zijn vol overgave. Opvallend vind ik dat in de set de hitsingle Jump ontbreekt maar ik mis het totaal niet. En het eindigt op de cd versie met Love Walks In wat ik een beetje raar en jammer vind. Op spotify is When Its Love het slot nummer en dat was ook het laatste nummer op het zo desastreus verlopen 2004 tour van VH.......
Al met al een beste live plaat waarin de sentimenten mij niet onberoerd laten.

Heerlijk live album inderdaad waar alle klassiekers van Van Halen met Sammy de revue passeren, met wat solo uitstapjes en twee tracks uit het Roth tijdperk.

Band is in topvorm en Sammy, bijna 79, klinkt uitstekend. De tour komt van de zomer naar de UK en ik heb mijn kaartjes binnen voor Londen. Als het concert nog zo goed is als dit album zit ik met kippenvel twee uur lang mijn tranen in te houden.

Dit is een aanrader en het beste Van Halen live album.

ik ben niet bij machte om naar de UK te gaan en daar het te beleven.... mochten ze toch naar NL komen dan uiteraard wel.... voorlopig ben ik stik jaloers natuurlijk!
Laat maar weten of het echt zoo goed is geweest!

Van de Youtube beelden van die tour was ik nou niet bepaald onder de indruk. Sammy zijn stem was lang niet meer zo goed als voorheen. Wat natuurlijk ook volkomen logisch is. Gezien de man zijn leeftijd. Maar ook Satriani voldeed niet aan mijn verwachtingen. Ik miste de juiste Eddie feel. Wat uiteraard verdomd moeilijk is. Zelfs voor een meester gitarist als Joe.Satriani. Weliswaar 10 keer beter dan die David Lee Roth tour. Want dat was een aanslag op je gehoor. Roth moet nu toch ook inzien dat hij er beter mee kan ophouden.

Deze vanavond maar eens beluisteren.

Dat is nou ook precies de rede waarom ik op live-albums geen waarde oordeel vel. Je weet nooit hoe echt
live "live" is. Wat Joe betreft ben ik het dus niet met je eens maar goed ieder zn mening. Wat Dave betreft zeker wel. Hij is een slechte parodie van zichzelf geworden...... eigenlijk heel triest dat ie dat zelf niet inziet.

Er is ongetwijfeld flink wat gesleuteld aan deze live plaat. Want vooral Hagar klinkt als vanouds goed. Is dat erg ? Tuurlijk niet. De plaat is gelukkig ook zeer zeker niet overgeproduceerd. Je krijgt nog altijd een prima live feel. En ik moet toch toegeven dat Satriani hier uitstekend op staat te spelen. Hij is dan weliswaar geen Eddie van Halen. Maar benadert hem wel ! Getuige een verdomd sterke versie van Humans Being. Joe heeft het wel. Ook Right Now kent een uitstekende versie.
Gelukkig geen drum/bass en gitaar solo's die ik in veel gevallen oversla. Waardoor het allemaal lekker doorstoomt.
Het enige minpunt is dat er wat mij betreft teveel Hagar solo nummers opstaan. Met name laatste 3 solo nummers hadden voor mij niet gehoeven. Heb sowieso nooit een barst aan I Can't Drive 55 gevonden.

Al met al een prima live plaat van Sammy en zijn kornuiten

Ook ik heb de verleiding niet kunnen weerstaan en heb tickets voor Londen gekocht. Ja ik weet dat het een veredelde coverband is (soort van) en ja, ik weet dat Sammy z'n stem dan toch eindelijk wat minder wordt. Maarrrrr, ik heb Van Halen helaas maar 1 keer live gezien (1995) en damn, ik wil dit toch nog graag mee maken. Het wordt nu of nooit want na deze enige (!!) 4 concerten aan deze kant van de grote plas gaan ze niet meer terug komen. Dat ze überhaupt komen verbaasd me enigszins want toen Hagar dit project een jaar of wat geleden aankondigde werden geruchten en de roep om naar Europa al snel de kop ingedrukt. Financieel totaal onhaalbaar namelijk. Dat het nu toch gebeurt is dus nogal verassend en ook een buitenkans. Nog één keer die fantastische nummers live meemaken. Geen Edward uiteraard maar Joe vult het geweldig in. En Joan Jett nemen we dan maar op de koop toe

Gaaf hoor, dat jullie kaartjes voor Londen hebben! Mijn werk maakt dat ik sowieso niet had gekund, enige jaloezie heb ik zeker!
Eergisteren kwam dit interview met Michael Anthony online waarin hij het onder andere heeft over een nieuwe Van Halen waar Alex aan werkt: bij Ultimate Classic Rock.

Ja....had een aantal jaar terug mezelf belooft om mijn toewijding aan de muziek van Van Halen niet te laten ondersneeuwen door al het drama wat ook aan VH kleeft (althans als je een die-hard fan bent wil je ook echt alles weten....).
En dat werd toch verdomd lastig met het boek "Brothers" van Alex. Behalve dat dat boek aan elkaar hangt van quotes uit interviews uit het (soms verre) verleden, wordt Sammy Hagar totaal genegeerd en wordt Michael Anthony nauwelijks benoemd. Als je dan als bandlid je voorkeur uitspreekt voor de "classic VH" dan hoort daar Mike dan ook volledig bij!!... Tjonge jonguh... jonguhh zeg, het houd ook nooit op... dacht eens dat "Big All" de verstandigste was van het stel maar niets blijkt minder waar..... Ook het aankomende "Van Halen" album in samenwerking met Steve Lukather moest Alex roeptoeteren dat hij Paul Rogers (The Free) had benaderd om de vocalen in te zingen. Maar Paul moest het aanbod afwijzen omdat hij te ziek zou zijn...... Dat klopte dus van geen kant, nog geen dag later haastte Paul zich om een bericht te plaatsen dat hij kerngezond is maar het aanbod (voor 1 track overigens) had afgewezen.
En zo maakt ook Alex zich ook ongeloofwaardig....
Ik denk dat ik het wel eens ben met Mike, dat het "VH" album niet voorzien moet worden met vocalen. Dat er zo min mogelijk aan gesleuteld moet worden, zoiets als in de geest van de track Unfinished wat bij het uitkomen van Alex's boek online kwam. Best een mooi nummer en maak het dan een "Edward Van Halen" album van ter ere van zijn kleine grote broer.......

Sammy en de mannen zijn op tournee en dit schrijft Blabbermouth erover.

Persoonlijk hoop ik dat Mine all mine in de set blijft tot Londen. Weergaloos nummer dat ik echt hoop om een keer live mee te maken.

Dat zou inderdaad mooi zijn als Mine All Mine ook in Londen nog gespeeld wordt. Wel jammer dat vooralsnog Love Walks In verdwenen is.

Ja die zou ik ook heel graag eens live horen inderdaad. Spul als Mass tequila mogen ze wel skippen van mij maar ja, die spelen ze ik weet niet hoe vaak dus dat zal wel ijdele hoop zijn. Wie weet

Fantastisch album met een top(!) bijdrage van maestro Joe Satriani

Von Helsing en vielip, er komen extra Britse concerten bij, "a series of more intimate tech-forward performing art venues". Wat voor zalen daarmee worden bedoeld, snapt deze domme Nederlander niet. Zie dit bericht.

Daar baal ik wel van wat het concert op de 9e in de O2 arena is geannuleerd en vervangen voor een andere plek en meer dates.

Ja ik kreeg de mail ook. Wat een gepruts weer allemaal. Gewoon veel te weinig kaarten verkocht natuurlijk. Dat was een jaar of wat terug ook dé reden waarom dit circus nooit op een rendabele manier naar Europa kon komen. Voordeel is nu wel dat we meer avonden kunnen. Ze spelen verschillende sets in Londen dus dat is nog wel aanlokkelijk. Maar ja, kun je wel weer extra in de buidel tasten uiteraard. Ik ken die nieuwe locatie overigens helemaal niet. Zegt me niks en kan er ook weinig tot niks over vinden.

Schijnt helemaal nieuw te zijn en Sammy's concerten zijn de eerste die daar worden gehouden:

British Airways ARC - britishairwaysarc.co.uk

Hotel omboeken maar misschien ga ik wel naar twee shows, ben er dan toch maar ligt een beetje aan de prijs. Moet wel leuk blijven.

Oké bedankt voor de info omtrent de venue!

Hotel omgeboekt. Sammy here I come (als mijn nieuwe paspoort op tijd klaar is, momenteel wachttijden van drie maanden).

Oh echt joh, zo lang?? Hopelijk gaat het lukken!
Wij hebben de boel ook omgeboekt en gaan nu de zaterdag en zondagavond. Hotel ook omgeboekt en na enig speurwerk blijken we nu kruipend (bij wijze van ) naar de zaal en terug te kunnen

Afgelopen weekend was het dan zover; Sammy met z'n all star band in Londen! Man man wat een genot. Héél soms heb je tijdens een concert een moment dat je een soort van gelukzaligheid ervaart. Dat je je intens gelukkig voelt...de wereld lijkt voor een paar seconden perfect. Of zoiets...
Afgelopen weekend was er zo'n momentje. Dat ik die prachtige Van Halen nummers nog 1 keer (ga ik vanuit) live hoorde, en dan ook nog op een meer dan waardige manier, gecombineerd met de fantastische sfeer en het gezelschap waar ik mee was zorgde voor kippenvel! Ja dit ga ik me nog lang heugen.

Leuk! Von Helsing ook zo tevreden?

Dit was één van de Londense setlists.

Ja weet je, ik kan wel gaan zeuren dat ik nummers als Dreams, When it's love of Mine all mine niet heb gehoord (eerste twee vocaal helaas niet meer te doen voor Sammy). Of dat ie Balance compleet negeerde. Maar dat valt allemaal in het niet bij de hele ervaring. Hoe die gasten daar staan muziek te maken, zó relaxed, zóveel plezier uitstralend dat je vanzelf een lach op je gezicht krijgt. De onderlinge chemie is ongeëvenaard! En dat slaat vanaf seconde 1 over op het publiek, waardoor je een waanzinnige cocktail krijgt. En de man is verdorie al 78 hè!! Als je zegt dat 'ie 55 is geloof je het ook. En had ik al gezegd dat Mike een wereldgozer is?! Die backing vocals man....echt buitencategorie! En dan heb ik Satriani en Aronoff nog niet eens benoemd...kun je nagaan

Ja, daar was ik graag bij geweest! Zulke ervaringen laten zich niet in woorden of foto's en filmpjes vatten. Het geluksgevoel dat je beschrijft... Dat ken ik wel, altijd weer bijzonder.

Wat vielip zegt heb ik weinig aan toe te voegen. Ik heb twee concerten bezocht. In eerdere interviews zei Sammy dat per avond een totaal andere setlist zou worden gespeeld. In de praktijk dezelfde setlist maar in een andere volgorde, wat het wel weer spannend maakte. De speelvreugde was groots en het geluid ook en Sammy is nog in prima doen voor een man van bijna 80!

Zelf een groot Van Halen (en later Hagar) fan sinds 1980 maar Van Halen, Sammy dus ook, helaas maar één keer live gezien in 1993, denk ik. Ahoy, Rotterdam. De coverband Fan Halen is ook leuk, maar net even anders!

Voor mensen die Van Halen goed vinden is dit live album nog steeds een dikke aanrader.

Dank voor je bericht, Von Helsing! Je kreeg je paspoort kennelijk op tijd binnen, was al bang dat dat niet was gelukt. Ja, een dikke aanrader is dit album. Daarom 100% on topic:

In 1978 kregen mijn oortjes een voorkeur voor hardrock. Naast Status Quo, AC/DC (dan nog met Bon Scott), Van Halen en The Godz (Under the Table, óéf!) draaide Alfred Lagarde op de VARA-dinsdagmiddag in zijn Betonuur werk van onder anderen Montrose met daarin Sammy Hagar, die inmiddels solo aan de weg timmerde.
Transam (Highway Wonderland) van de elpee Street Machine (1979) hoort bij mijn eerste hardrockende herinneringen, het jaar erop gevolgd door het sterke Love or Money van Danger Zone.
Op de radio hoorde ik in '84 van het project HSAS hun versie van A Whiter Shade of Pale. Mijn muziekmaatje van school kocht datzelfde jaar van de red rocker VOA en de clip van I Can't Drive 55 kwam op tv langs. Kortom, als Sammy Hagar in 1985 toetreedt tot Van Halen, is de verrassing net zo groot als aangenaam. Én spannend: wat zou het opleveren?

Lang verhaal kort: veel moois, helaas eindigend in een naar afscheid van de groep, waar hij min of meer werd weggepest, net als bassist Michael Anthony. Waarom dat gebeurde, daar kan ik slechts naar gissen. Feit is dat Hagar met diezelfde Anthony plus gitarist Joe Satriani, de Australische gitarist/toetsenist Rai Thistlethwayte en drummer Kenny Aronoff een méér dan sterke live-dubbelelpee heeft gemaakt, waarmee hij het zure beantwoordt met zoet.
Een mix van werk van soloalbums, éénmaal Montrose en vooral Van Halen. Geen wonder dat je er euforische gevoelens van krijgt, zoals hierboven fraai wordt beschreven. Geen wonder dat je twee concerten bezoekt, zoals het andere bericht vertelt.

Satriani speelt met groot respect voor Eddie Van Halen, zonder diens stijl exact te (willen) kopiëren, zo is mijn indruk. Een sterke samenvatting van Hagars carrière, gespeeld door een hechte en gedreven band, mannen met passie voor muziek. Ouderwetse hardrock op z'n best. En wat is die Hagar nog goed bij stem... De jaren '70 brachten de nodige liveklassiekers, deze kan daar zó bij.

Mijns inziens is Sammy een geweldenaar: de eerste twee Montrose albums zijn in mijn optiek legendarisch en hebben geweldige songs. Zijn eerste stappen als een solo artiest waren wat haperend, niet alles was geweldig. Hij was de support act van KISS tijdens de Love Gun tour in deze periode.

Vanaf Standing Hampton brak hij definitief door als een solo artiest en Three Lock Box en VOA haalde met gemak platinum in Amerika. Zijn uitstapje met Neal Schon was onder de naam HSAS scoorde iets minder maar was wel de blueprint voor 5150 met Van Halen. Alle albums met Hagar en Van Halen behaalde de eerste plek in Amerika en ook in Europa was er een opleving.

Na Van Halen scoorde Hagar alsnog successen met Chickenfoot. Kortom. Sammy Hagar is best een grote artiest en zakenman, zijn Tequilla heeft hij voor vele miljoenen verkocht en hij heeft nu nog steeds een Hotel en restaurant keten en erg lucratief, én hij is ex-boxer.

Welke twee avonden was je er? Wij waren er de zaterdag en zondag. Die avonden speelde hij toch wel verschillende nummers. Niet zoveel als ik, afgaande op Sammy's uitspraken, gehoopt had maar toch

Exact dat inderdaad! Hij speelt het werk van Eddie nooit exact na maar voegt eigen snufjes toe. Maar toch klinkt het constant als Eddie. Goed voorbeeld is Encore, thank you, goodnight! Dat deze plaat opent en de concerten in Londen afsloot. Hij doet dat zó goed dat je, als je er niet op let of in thuis bent, niet eens door hebt dat het gebuert. Dan ben je echt wel een grote.