The Moody Blues - To Our Children's Children's Children (1969)

Muzikaal zeer gevarieerd, maar (zoals wel meer gebruikers hier opmerken) kwalitatief juist zéér consistent, met geen enkele zwakke broeder in zicht. Een rijk en warm geluid, vooral dank zij Mike Pinders mellotron, maar ook Ray Thomas' fluit en Justin Haywards akoestische gitaar (Floating) doen zich gelden, en de bij de Moody Blues in deze tijd gebruikelijke gewoonte om de nummers altijd in elkaar over te laten lopen geeft nog een extra gevoel van hechtheid en samenhangendheid aan de muziek. Het sterkst verbindende element van deze plaat wordt echter door de All Music Guide aangestipt: "there is a peculiar feeling of loneliness and isolation to many of the songs": de queeste van de Gypsy (of a strange and distant time), de Eternity Road waarop de zwaar bepakte reiziger niet weet wat hij zal gaan tegenkomen, het hyperromantische Candle of life, Haywards twee bijna ondraaglijk melancholische "mini-nummers" I never thought..., en natuurlijk de ik-figuur van het slotnummer die mij altijd doet denken aan de reizende Star-Child op het einde van 2001: a space odyssey.
        Die gevoelens van eenzaamheid en isolatie staan eigenlijk in schril contrast met het begin van de plaat, waarin we eerst nog het optimisme van de Amerikaanse ontdekking van de ruimte, de onbevangenheid van een kind en de naïviteit van de fantasie over de toekomst op een gekoloniseerde planeet vieren, en toch zit er nergens een stijlbreuk in het album – misschien omdat je bij elke ervaring van deep space exploration per definitie ook altijd "gratis" het gevoel van eenzaamheid en verlatenheid meekrijgt, zoals in 2001 maar bijvoorbeeld ook in Alien (qua genre een SF-horror-thriller, qua sfeer en impact zoveel méér dan dat). Zo wordt een album met een kosmisch perspectief tegelijkertijd ook een beschouwing over la condition humaine.

Grandioos. Zoals alles van de Moody Blues uit die periode. Een album met alleen toptracks. Al bijna 50 jaar lang draai ik regelmatig een album van de Moody Blues en het verveelt nooit.
Watching and Waiting en Eyes of a Child I zijn m.i. net iets fraaier dan de overige tracks.
Opvallend weinig stemmen en berichten bij een album van dit niveau. Of is het voor velen een hidden pleasure? Ik had dat gevoel vroeger soms wel een beetje.
68 in de 100 Greatest Albums of 1969 en 55e in de lijst van Best Ever Albums over dat jaar. Beide te laag naar mijn mening.
4,5* blijft 4,5*. maar kan maar zo 5* worden.

1969, het jaar dat samen met 1968 vele klassieke albums heeft opgeleverd. En met alle respect voor de albums die momenteel in de rotatielijst staan. Geen enkel album kan en mag in de schaduw staan van dit album. Zo als deze worden ze niet meer gemaakt, echt niet.

Higher and Higher is denk ik wel Edge's finest hour, zeg maar, om zo een knaller van een spacerocksong te schrijven. Hawkwind bestond nog niet eens, en hier hebben we een uptempo-double time rocker met donderende multitracked drums en Hayward die met zichzelf dueleert. Hoeveel gitaren tellen we in dit nummer?

Ook is het hier weer Lodge die een nummer in delen (op de voorgaande plaat House of Four Doors) op de plaat zet. Weer een bewijs dat de Moodies echt een lp-band was, want de song-sequence is ook hier weer belangrijk.

Daar waar op de vorige platen ony Clarke vermeldde dat de Moodies het kleinste symfonie-orkest op aarde is, en de tientallen instrumenten die het vijftal speelt op de hoes te lezen waren, mogen we hier godd luisteren en raden welke instrumenten deze vijf multi-instrumentalisten nu weer bespelen.

Veel overdubs ook weer hier, en daarom ook drie geluidstechnici nodig om dit goed en duidelijk op de band te krijgen. Waarschijnlijk gebruikten ze hier al een 16-track recorder, maar ik heb er niet genoeg verstand van om dat met zekerheid te zeggen.

2015
Update 2022.........het zelfde als bovenstaand bericht

Ik doe een halve punt erbij, want deze plaat is nagenoeg subliem. Een beleving die puur persoonlijk is en andere belevingen overstijgt. Een meesterwerk vam deze vijf muzikale magiërs...

Klopt als een bus. Dit is zonder meer het sterkste Moody Blues album. Wat een sfeer, die heerlijke Mellotron trekt je mee in een andere wereld. Gypsy, Watching and waiting, candle of life, magische muziek van de hier absolute magnificent moodies. Classic ***** album, 5 sterren! Grandioos!

Ik sluit me daar graag bij aan. Opmerkelijk, want het is geloof ik het enige album van de 'magnificent seven' van de Moodies die geen grote of kleine hit bevat. En toch - of misschien wel juist daardoor - luistert het weg als een aaneenschakeling van hoogtepunten. Met bovendien veel variatie: van de overdonderende spacerock van de openingstrack tot de berustende afsluiter, en daar tussenin prachtsongs als Gypsy, Candle of life en de twee tweeluiken: Eyes of a child en I never thought I'd live.

Allemaal geweldig gespeeld en gezongen, met de volledige productionele trukendoos die de band in 1969 ter beschikking stond. En bovenal: uiterst melodieus, want met name dat aspect onderscheidde de Moody Blues van veel andere rockbands uit die jaren. Ook voor mij een vijfsterrenplaat, absoluut.

Ik meen me te herinneren dat Gypsy wel weken op 1 stond in Frankrijk.

Dat maakt me nieuwsgierig, ik moest het toch even opzoeken. Volgens Wikipedia is Gypsy nooit op single uitgegeven, maar is het wel uitgegroeid tot een blijvertje op de classic rock radiostations. Kennelijk was Watching and waiting de single van het album, maar die verkocht niet best.

Ik vind ze allebei single-waardig, maar hitsucces hebben ze beiden dus kennelijk niet opgeleverd.

Je hebt gelijk Gaucho. Ik was in de war met Melancholy man. Die lijkt ook ietwat op Gypsy qua stijl.

Ja klopt die 2 zijn zeker single waardig
Onbegrijpelijk dat watching and waiting de hitlijsten niet haalde
Mss was het beter geweest om eerst Gypsy een Uptempo nr uit te brengen
Dan krijg je wss meer aandacht voor de volgende Single
Ik blijf het typisch vinden

Dit is een prachtig album dat samen met Days Of Future Passed in mijn bescheiden mening tot de beste behoort.
Het eerste nummer Higher And Higher zou je nog een beetje de vreemde eend in de bijt kunnen noemen maar voor de rest maken de gitaren ,fluiten en de mellotron dit alles tot een mooi geheel.
Deze plaat vierde onlangs ook zijn 50e verjaardag en dat was rijkelijk laat.
Met daar op CD1 dit album .
CD2 Candle of Life (single B kant) en de bonus nummers (zie boven) ,die BBC nummers zijn
van het David Symonds Sunday (17-12-69) Concert en staan ook op Live At The BBC 1967-
1970.
CD3 Live At The Royal Albert Hall ,dat is dus Caught Live + 5 (behalve dan die 5)
CD 4 Dit album nog een keer maar dan in een nieuwe stereo mix.
Blauwe-Ray met dit album nog eens (alweer) en dat Royal Albert Hall concert.
Dit is dus een hoop oude wijn in nieuwe zakken dus de Moody's zullen een ander slachtoffer moeten zoeken om geld afhandig te maken ,heb zelf al alles op CD gekocht en ik blijf niet aan de gang.

De reissue boxsets van the Moodies laat ik aan mij voorbijgaan. Ik heb alle platen en kan de bonustracks streamen.

Ik wel hoor…bands als Jethro Tull, Strawbs, Barclay James Harvest, Van Der Graaf Generator, Doors, Love, Renaissance, King Crimson, Wire, The West Coast Pop Art Experimental Band, The Electric Prunes, Pearls Before Swine, Jimi Hendrix etc. en dus The Moody Blues krijgen bij mij een speciale behandeling …

Het is vooral het melodieuze wat mij aan dit album en deze band aanspreekt. Ik ken ze eigenlijk nog niet, althans hun albums niet. Ik hoor hier ook een voorloper van de latere new wave in terug. Gisteren deze boxset besteld van vijf albums, waaronder deze. Genoeg te luisteren voorlopig.

The Moody Blues | 5 Classic Albums | 5 CD | 0602547671967 | Sounds

Dat zijn albums 3 t/m 7 van de eerste zeven albums in hun "klassieke" tweede bezetting, jeanmaurice. Uitstekende aankoop. (En nu maar wachten op de gebruiker die zegt: "Maar vergeet ook die eerste twee niet!" En die heeft dan nog gelijk ook.)

Je was me net voor

Ja dit is echt een pareltje. Je hoort ook het plezier en de creativiteit terug. De mannen waren net als The Beatles enorm op hun plaats in de studio. Experimenteren met allerlei sounds en experimenten, en dan toch nog heel melodieus zijn.
Zo'n Mike Pinder was echt een kind van die tijd. Een Timothy Leary fan en experimenteren met drugs hoorde er ook bij.
Mooi de mystieke vibe gecombineerd met psychedelia.
Maar Justin Hayward was meer van de melodieuzere kant. Ray Thomas een romanticus en een prachtige stem.
Juist dat de heren allemaal wel ideeën hadden is de balans perfect.
Één van de meest originele bands in hun hoogtijdagen.

Prachtig album, staat hier nog regelmatig op.

Het vierde album van The Moody Blues van de magische zeven. Want dat waren deze 7 albums (eind jaren 60, begin jaren 70) zonder meer.
Het vorige album (on a threshold of a dream) was een redelijk duister, pessimistisch album. Maar dit album is duidelijk positiever van toon. Het is een concept album, een soort ruimtereis en een optimistische blik over de mogelijkheden van de techniek en wetenschap. Maar ook de verantwoordelijk daarvan wordt benoemd.
Opvallend bij dit album is de sterke inbreng van alle leden. Dat is toch vrij uniek, maar typisch voor The Moody Blues. Het grijpt ook weer iets meer terug op 'in search of the lost chord' meer het hippie gehalte en het geluid dat daarbij hoort.
Zoals velen op MM ben ik ook in aanraking gekomen met de onvoltroffen dubbelaar 'this is the Moody Blues' een verzamelaar met nummers van 'the magic seven albums'. Opvallend is dat er van dit album maar weinig nummers op deze verzamelaar terecht zijn gekomen. Mede daardoor is het voor mij eigenlijk nog steeds wat minder bekend en ontdek ik weer van alles.
Het album begint met een nummer van drummer Greame Edge "Higher and higher' , die ook verantwoordelijk was voor 'Beyond'. Een ieder had een eigen inbreng bleek wel. "Eyes of a a child' is denk ik persoonlijk het beste nummer wat john Lodge ooit heeft geschreven, het is in tweeën geknipt en daartussen zit "Floating'. Dit is iets wat The Moody Blues vaker deden. Een hoogtepunt is ook het pakkende en redelijk bekende 'Gypsy', met de gebruikelijke lyrische zang van Hayward en de wall-of-sound achtergrondzang van Lodge, Thomas en Pinder.
De intense kleuren van de 'Sun is Still Shining' tonen een aantrekkelijk klanklandschap voor Pinders teksten, die ons herinneren aan het belang van in jezelf kijken terwijl je de wereld buiten verkent (een onderwerp dat Pinder ook behandelt in 'Out and In') en helemaal paste in het hippiejargon uit die tijd.
Prachtig is ook de afsluiter 'watching and waiting' waarvan de effectieve, eenvoudige orkestrale harmonieën op mellotron simpelweg onweerstaanbaar zijn: Haywards teksten passen prima wat ook Pinder al had aangegeven dat de wereld aan ons is om te verkennen en te begrijpen.
Een intens prachtig album en onduidelijk dat hiervan niet meer nummers gekozen zijn op 'this is The Moody Blues'. Wat ook bij dit album weer opvallend is hoe de nummers prachtig in elkaar overvloeien.
Naast oorspronkelijk vinyl heb ik ook de digitaal gemasterde versie uit 2008 met daarin nog bonus tracks , drie alternatieve versies en BBC opnames van 'Have you heard' en 'Legend of a mine'. Deze laatsten zijn echte live opnames en de opname kwaliteit is maar zozo. De rest is wel prima.
Het zit dicht aan tegen het beste album van deze prog groep. Bijna drie jaar na hun album 'Days of Future Passed' worstelden The Moody Blues geleidelijk om een vijfkoppig rockorkest te worden, iets wat ze op plaat bereikten.