Megadeth - Megadeth (2026)

Ride The Lightning, pardon?

Is een tribute naar Metallica ook als afsluiting van zijn carrière. Hij is ook een van de songwriters dat maakt het extra mooi .Ben benieuwd.

Er is ook al een stukje I Dont Care te horen op X. Klinkt erg infantiel. Titels als Let There Be Shred en Puppet Parade voorspellen ook al niet veel goeds. Sowieso zijn Megadeth albums afgelopen jaren niet heel erg interessant meer. Soms zijn er nog momenten waarbij ik even opveer, Tipping Point bijv. is wel een lekker nummer. De drive die de band had in de jaren 80/90 is echter helemaal weg.

Je moet wel een erg roze bril hebben wil je die cover een tribute noemen. Ik vind het overigens wel hilarisch dat hij z'n carrier afsluit met een Metallica-cover.

Het was best een leuk idee geweest als ie niet zijn hele carrière over zijn ontslag had lopen janken. Typisch Mustaine gedrag, heel verbitterd en tegelijkertijd toch ook weer lopen slijmen:

Dat heb ik ook nooit begrepen. Altijd klagen en zeuren en beweren over de bandleden van Metallica. Beweren dat hijzelf alles geschreven heeft. Bovendien kan ik me nog een Youtube video herinneren waarin hij "their way" van Ride The Lightning spelen helemaal de grond in boorde door te laten zien hoe goed hijzelf de vingertjes op het fretboard liet zakken. Of een interview waarin hij James Hetfield affakkelt door het toevoegen van de rustige passage aan Mechanix die hij hem influisterde door verbasterd Sweet Home Alabama te tokkelen. Vervolgens staat hij diverse keren doodleuk met ze op het podium om 'respect te payen'. Hij moet het allemaal zelf weten, het gaat om de muziek, maar het komt op mij wat schizofreen over.
De overlevering leert is dat Dave Mustaine onhandelbaar was voor de groep. Was hij wijzer dan had hij onderdeel kunnen zijn van de groeispurt van Metallica. Of onderdeel kunnen zijn van een Megadeth waarbij het zeuren over die andere band achterwege bleef.

Mustaine heeft altijd een labiele indruk op mij gemaak. Het feit dat hij uit de band is geknikkerd destijds zal gerust zijn redenen hebben gehad.
Dat hij hier veel wrok aan zal hebben ondervonden zal meer te maken hebben met het gigantische commerciële succes van Metallica, dan dat hij zijn congé kreeg.
Een volwassen man die decennia na iets dergelijks nog steeds zit te zeuren over zijn vertrek heeft iets zieligs en pathetisch.
Dat neemt niet weg dat Mustaine heeft bewezen een groot compositorisch talent te bezitten en ook op latere leeftijd nog steeds wist te verrassen met prima schijven.
Dat kunnen we van zijn voormalige broodheer toch niet zeggen...

Ook dit schijfje, dat binnenkort uitkomt, zal ik uiteraard aan een luisterend oor onderwerpen.
Grote verwachtingen heb ik er niet van, maar dat is niet erg.
Mustaine weet altijd wel op elk album enkele fraaie oorwurmen uit zijn pen te persen.

Tipping Point is instrumentaal best prima, met de riffs, solo's en tempowisselingen die je om de oren vliegen. De teksten zijn daarentegen wel ongeïnspireerd; zeker dat herhaalde "You won't defy me / You won't deny me / I'm at my tipping point" vind ik gewoon slap. Hopelijk wordt dat niet representatief voor het volledige album.

De keuze om de carrière van Megadeth af te sluiten met een cover van Metallica, ook al komt die voor een stuk uit de pen van Mustaine, vind ik ook een zwaktebod. Het toont inderdaad dat Mustaine zich mentaal nog steeds niet kan losmaken van de band waar hij meer dan 40 jaar geleden in totaal nog geen anderhalf jaar lid van was. Had dan liever met 100% origineel materiaal een uitroepteken achter je nalatenschap met deze band gezet, misschien zelfs door een aantal prominente bandleden uit het verleden uit te nodigen voor gastrollen. Maar ja, Mustaine kennende en hoeveel bandleden hij eruit heeft gegooid (en de manier waarop) was dat waarschijnlijk al helemaal geen optie.

Ik behoud mijn nieuwsgierigheid voor dit album, maar zal de verwachtingen temperen om niet teleurgesteld te worden.

Dat laatste geldt voor mij ook. De laatste keer dat ik ze zag was in Tilburg en ik moet zeggen dat ik nog redelijk onder de indruk was van de band. Het had mooier geweest als we nog een keer mochten genieten van een wat meer tot de verbeelding sprekende samenstelling van de band. Maar je kunt niet alles hebben.

Misschien krijgen we tijdens de afscheidstour nog een paar interessante guests te zien, maar ik verwacht daar ook niet veel van eigenlijk. Mensen als Jeff Young en David Ellefson wil hij niks meer mee te maken hebben. Dat Marty Friedman er nog wel zin in had tijdens de laatste tour verbaasde me aangezien Dave best rare dingen heeft beweerd over Marty. Marty zou zelf zijn solo's niet geschreven hebben (Dave neuriede ze voor hem) en Marty zou de schuld zijn van de poppy koers eind jaren 90. Respect voor Marty dat hij ondanks deze onzin toch nog een aantal gastoptredens wilde doen.

Dave is erg goed in dingen verdraaien, ook over bijv. Jeff Young beweren dat die aan de heroine was en dat ze daarom optredens moesten cancelen. We weten allemaal dat juist beide Daves destijds aan die rommel zaten. Dave heeft met dit soort uitspraken wel echt de deur dicht gegooid naar een reünie met interessante oud-bandleden. Gar Samuelson en Nick Menza zijn niet meer onder ons en met Chris Poland botert het ook niet meer zo geloof ik. Dus nee misschien doet Marty nog een keer mee, meer verwacht ik er niet van.

Het lijkt er soms ook op dat Dave dit express doet, om maar te laten zien dat het allemaal alleen maar hem draait. Onzin natuurlijk, in de tijd dat Megadeth nog écht interessante muziek maakt was het een band waar iedereen aan bijdroeg. Nu is het gewoon Dave met zijn lakeien die op zich best goed kunnen spelen, maar ik zie al heel lang geen band meer.

Nouja, Kiko heeft op alle nummers van het vorige album wel credits en volgens zou ook Teemu op dit laatste album aardig hebben meegeschreven. Of het wat goeds oplevert laat ik verder in het midden, maar het is wat dat betreft nu minder de Mustaine-show dan bijvoorbeeld alle albums t/m Rust In Peace.

Ok dan heb ik het mis.

Zo, dit is inderdaad niet gelogen. "I don't care if I'm out of line / I don't care 'cause this life is mine / I don't care, you don't like what I say / I don't care and I won't obey". Als een 16-jarige in zijn eerste bandje dit zou schrijven, kon ik het nog door de vingers zien, maar Mustaine zit tegen de pensioenleeftijd aan. Dan verwacht je toch net iets meer maturiteit in de teksten, zeker omdat hij het 35 jaar geleden wél kon. Dat belooft voor de rest van het album...

Tipping Point vindt ik wel wat hebben, maar I Don't Care is inderdaad wel erg slap zeg.

Twee nieuwe nummers die inderdaad overlopen van de infantiliteit.
Sowieso heb ik de populariteit van deze band nooit begrepen, want na de beginjaren is het alleen maar bergafwaarts gegaan.
Zeker het gedrag van Dave... Altijd maar janken en zijn haat/liefde verhouding voor Metallica tentoon spreiden.

Misschien moet ie een band starten met Rob Flynn, die huilebalk van Machine Head....

Na ongeveer 2 van de 3 minuten I don't care barsten de soloos los en daar worden 2 vroegere riffs in verwerkt ( gerecycled). Dat brengt bij mij wel een glimlach op mijn gezicht. Als ook u ze herkent dan bent u een megadeth riff expert.

Het geneuzel tussen Metallica en Megadeth wordt vooral door de luisteraars in stand gehouden vanwege interviews die tientallen jaren geleden zijn gepubliceerd. Maar goed, het hoort inderdaad bij de legacy van de band.

Album nummer 17. Het lijkt Overkill wel. Ik neem aan dat alles wel gedaan is inmiddels en dat vindt Dave zelf schijnbaar ook.

De solo's staan dermate hard ingemixt dat ik het lastig vind de riffs goed te horen. Maar ik meen iets van Tornado Of Souls en High Speed Dirt te herkennen.

Afgezien van het vervelende formulegeluid (met drums die als typemachines klinken en gitaren die net zo fel klinken als de powerchords in Straight Up van Paula Abdul), is I Don't Care wel een archetypische Megadeth-track geworden. Ergo, ik vind het wel een lekker nummer. Maar dat gaat vooral over het typische Mustaine-venijn en de punkvibe die aanstekelijk werken. Waarom moet het geluid dan zo vreselijk gladgepoetst zijn? Kan dat niet ruwer? Met een beetje goede wil kan er zelfs wat Agnostic Front / Cro-Mags energie in. Want ergens doet de passage "gotta know, gotta know" mij daaraan denken.

Ik vind de riffs zelf wel wat generiek en ik kan eigenlijk geen rechtstreekse vergelijking met een ander nummer ontdekken dan de vergelijking met de blauwdruk van veel metal en punkdingen. (op internet las ik dat er vergeleken werd met Mechanix, maar die vind ik hier echt niet in doorklinken). Er vielen me wel twee andere dingen op:

Het nummer is qua toon wat te vergelijken met Sweating Bullets en Dread And The Fugitive Mind. Nummers waar Mustaine de rant-kaart trekt. En dat gaat hem altijd goed af. Het tweede dat me opviel was de tweede solo in de tweede sectie. Daarin wordt waarempel het geluid van Marty Friedman gekopieerd én die lijkt de opbouw wel heel erg op de solo in de Metallica bewerking van het oude NWOBHM-nummer Blitzkrieg.

De derde single is uit en 't wordt er niet beter op. Ik hou mijn hart vast voor het album.

Tsja, 'Let there be shred'. Het gitaarwerk is echt wel lekker. Maar de song an sich blijft gewoon niet hangen. Ongeïnspireerde flutteksten. Dave kon al nooit zingen en hier wordt dat ook weer pijnlijk duidelijk. Er is natuurlijk het nodige aan gesleuteld want live klinkt hij als Rod Steward en kreunt hij zich door de set heen.

Met 41 minuten eigen (infantiel) materiaal is dit wel een magere afsluiting van een carriere die ooit zo veelbelovend begon. Ik ga Megadeth absoluut niet missen.

Op zich wel een energiek album maar met weinig spannende momenten en geen afwisseling.

De betere nummers m.i. zijn Tipping Point, Obey the Call, I Am War (letterlijke vertaling: ik ben beleid), Puppet Parade en I Don't Care. Ride the Lightning is tamelijk overbodig.

De opener vind ik verrassend okay. I Don’t Care gaat nog wel. Shred begint met een heerlijke riff die zo op Kill ‘Em All had kunnen staan, goed nummer ook verder. PP klinkt meer als CtE track, ook best fijn. Valt me reuze mee allemaal! Maar echt iets toevoegen aan de klassiekers die ik ken…? Dat niet echt.

Muzikaal prima in orde, maar verlegt geen grenzen. De matige zang en de kleuterteksten halen het geheel wel naar beneden alleen.

I dont care is het slechtste wat ik in jaren gehoord heb

Om vervolgens met 'Hey, God' de put nog iets verder uit te diepen.

Mijn eerste indruk is een plaat van ups en downs. Vooral op de incidentele momenten gas erop gaat is het gewoon goed maar helaas is het overgrote deel van de plaat gewoon heel (middel)matig. Met Tripping point hoopte ik dat Dave de toon zou zetten voor een geweldige zwanenzang. Helaas vind ik tot nu dat nummer het enige echt positieve aan deze plaat, Tripping point heeft alles wat ik zo goed vond aan Megadeth, felle snelle thrash riffs met heerlijke solo's en lekker strak drumwerk. Verder vind ik het maar een matige plaat, met soms wel lekkere nummers die beter zijn dan de rest maar die ik ook niet echt memorabel wil noemen (Let There be Shred bijvoorbeeld, is muzikaal heel aardig maar tekstueel erg zwak, 'The Last Note' heeft een beetje een youthanasia-achtige vibe wat het ook één van de betere nummers maakt). Hij zal dit weekend nog wel een paar keer de revue passeren maar verder dan 3 sterretjes komt hij denk ik niet.

'Megadeth' maakt wel duidelijk dat het prima is dat Dave Mustaine ermee stopt. Op een goede dag weet hij nog een prima nummer uit de pen te krijgen (Let There Be Shred), maar als hij weer een slechte dag heeft komen er gedrochten als Another Bad Day of Hey God uit en zijn er blijkbaar geen betere nummers voor handen.

De zwanenzang van Megadeth is te wisselvallig. Twee goede nummers, veel middelmaat, twee draken van nummers en een cover waar alleen Mustiane zelf blij mee is. Het is mooi geweest.

Ook elders laat Teemu Mäntysaari regelmatig horen beïnvloed te zijn door Marty Friedman. Temu Friedman ?

Het zal wel. Het kan de zouteloosheid van het album allemaal niet redden. Mijn hemel, wat een platgeslagen stuk treurnis is dit. De laatste Bon Jovi-albums zijn er niets bij. I Don't Care en Made To Kill zijn nog wel aardig in al hun obstinaatheid. Voor de rest is album een stapel niet vooruit te branden nummers voor achter de geraniums geworden. Een treurige ontwikkeling na de nog alleszins redelijke twee voorgangers. Al is het plezier dat ik van die platen had ook wel wat weggeëbd. De bewerking van Ride The Lightning is helemaal een gotspe. Op zijn minst is het een culminerende illustratie van uitdijende ideeloosheid. Hiermee vergeleken is 72 Seasons een absoluut meesterwerk

Tipping Point opent nog wel aardig, daarna verloor ik al vrij snel mijn aandacht. Morgen nog een rondje maar ik vrees dat dit niet boven de 3 sterren gaat komen.

Saaie bedoeling hoor. Qua tekst echt om te janken, de riffs en solo's weten het nog enigszins te redden, maar dit was niet veel soeps.