Megadeth - Megadeth (2026)

'Megadeth' maakt wel duidelijk dat het prima is dat Dave Mustaine ermee stopt. Op een goede dag weet hij nog een prima nummer uit de pen te krijgen (Let There Be Shred), maar als hij weer een slechte dag heeft komen er gedrochten als Another Bad Day of Hey God uit en zijn er blijkbaar geen betere nummers voor handen.

De zwanenzang van Megadeth is te wisselvallig. Twee goede nummers, veel middelmaat, twee draken van nummers en een cover waar alleen Mustiane zelf blij mee is. Het is mooi geweest.

effe een disclaimer vooraf, ik ben nooit een echte fan van Megadeth geworden. De softere albums kon ik wel goed waarderen zoals Youthanasia en Risk.
Als de band zn afscheid aankondigt met nog een laatste album dan denk (hoop) je dat ze er nog iets gedenkwaardigs van maken. Niets is minder waar.... wat is dit teleurstellend zeg! zoutloze nummers rijgen aan elkaar. Let There Be Shred is nog wel aardig maar het enige echt serieus goede track is voor mij Obey The Call maar wordt vooral in de refreinen om zeep geholpen door de allerbelabberdste zangkunsten.
De teksten van The Last Note laten je toch effe weten dat dit Dave's zwanenzang is, en dat is dan toch weer mooi. Opmerkelijk vind ik de cover van Metallica Ride The Lighting. Of toch geen cover? want op dit album doet het je vermoeden dat Dave het alleen geschreven heeft (zie credits). Terwijl het op Metallica's album hij de credits krijgt als co-writer naast de overige bandleden. een laatste steek onder water?
Alsof je dat nog zou willen............ net als deze finale album.

Tegenvallend album; extra jammer omdat dit naar verluidt het laatste wapenfeit van de band zal zijn. Opener Tipping Point gaat erin als koek en smaakt naar meer, maar vervolgens bestookt Dave Mustaine ons met de ene na de andere flauwe track. En die teksten... dat moet toch beter kunnen, zou je zeggen. Het spetterende gitaarwerk, met veel lekkere riffs en geraffineerde solo's, is om u tegen te zeggen, maar afgezien daarvan is dit absoluut één van de minste albums van de band ooit.

Ik had geen hoge verwachting na de singles maar het is wel een lekker album. Het nummer Made To Kill is top!
Jammer dat de nummers Bloodlust en Nobodys Hero niet op de cd staan.
3.5!

Extension Level Event, Para Bellum, Megadeth....En het eerste, onlangs vrijgegeven, nummer van de aankomende Exodus plaat breekt hier ook al geen potten.

De tussenstand 'nieuwe releases van de oude thrash-garde' tot dusver:

1. Coroner

niks

2. Kreator

weer niks

nog steeds niks

3. Megadeth
4.Testament
5.Dark Angel

Van de Grote Vier (Amerikaanse thrashbands) van de jaren '80 was Megadeth voor mij altijd duidelijk de nummer 4. Van kwaliteit, zeker wel, maar ik miste echt spetterend werk, al staan er op ieder album steevast twee á drie lekkere nummers. De zang van Dave Mustaine vind ik niet zo spannend en te vaak vond ik het te langzaam - al is A Tout le Monde van Youthanasia een voorbeeld van hoe ik onverwachts werd gepakt door de kwaliteit.

Hierboven veel gemopper op Megadeth, voor mij geldt dat ik dit helemaal niet onaardig vind. Tipping Point en I Don't Care trappen lekker fel af, met Hey God?! geeft Mustaine ons een kijkje in zijn hart, Let There Be Shred is snel en okay, het (drum)intro van Made to Kill is robuust en de rest van het nummer ook, dat van Obey the Call juist gevoelig en dankzij de versnelling op 2/3 van het nummer redt het nummer het, van I Am War kan ik me voorstellen dat iemand aan de frontlinie in bijvoorbeeld Oekraïne de tekst opzuigt, The Last Note is indrukwekkend als afscheidslied en bonus Ride the Lightning evenaart niet het origineel maar is okay.
Sommige nummers noem ik niet, dat zijn de skiptracks. Maar overal lekker snelle gitaarsolo's en af en toe fraai akoestisch werk. De mannen hebben er goed over nagedacht en de productie is níet dichtgesmeerd: fijn!

Een krappe 8, vertaald in vier sterren.

Megadeth, de laatste plaat van Megadeth. Creativiteit voor de titel zat er niet in blijkbaar. Maar goed, Dave en consorten mogen hun laatste wapenfeit afleveren. En dat is niet het meesterwerk geworden wat de fans misschien gewild of gehoopt hadden. Maar het is wel een plezierige plaat, eentje die vooral veel lol in zich heeft zitten en waarbij de heren er duidelijk heel veel plezier in hebben gehad om deze te maken. Dat werkt aanstekelijk, want hoewel het allemaal niet zo sterk of pakkend is dan de voorgaande twee platen is dit misschien wel de leukste van het stel.

De nummers zelf zijn relatief simpel, maar vooral functioneel om nog een laatste keer te knallen. Wat door de overtuigende energie en het hoorbare plezier nog goed werkt. En op momenten knallen ze nog steeds heerlijk uit de speakers. Het slotstuk met Ride the Lightning is natuurlijk tekenend voor Dave's geschiedenis. Het origineel is een heerlijk nummer, maar Dave weet er hier eigenlijk weinig meer van te maken dan een wat simplistische kopie. Het zal voor hem wel een afsluitende functie hebben. Maar ik had toch gehoopt dat hij er toch iets meer van had gemaakt. Desnoods lekker een jaren 80 stijl productie vol vuur, venijn en passie.

Dave sluit met Megadeth een mooie muzikale periode af. En in de afgelopen 1,5 jaar ben ik die eens aandachtig gaan beluisteren. Dat ging met pieken en dalen en had wat inwerktijd nodig. Maar er is genoeg moois langsgekomen dat ik mijn mening van de band toch flink heb moeten bijstellen. En wat sterke albums en meesterwerken heb leren kennen. Deze laatste is voor mij vooral een plaat waarbij plezier centraal staat. En dat waardeer ik wel.

Eindstand:
1. Rust in Peace
2. Endgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. Dystopia
8. The Sick, the Dying… and the Dead!
9. United Abominations
10. Cryptic Writings
11. Megadeth
12. Th1rt3en
13. Killing Is My Business... and Business Is Good!
14. The System Has Failed
15. Super Collider
16. Risk
17. The World Needs A Hero