Queen's Pleasure - Stunt Double (2026)

Het nieuwe album van NL beste gitaarband is ook onmiddellijk de muzikale verrassing van dit nog frisse jaar. Want hun sound heeft de groots mogelijke mutatie doorstaan die mogelijk lijkt, terwijl de band in nog precies de zelfde samenstelling is als voorheen. De eerste 2 hoofdstukken werden gedomineerd door pure Britpop met als nadeel dat de inspiratiebronnen soms herkenbaar waren.
De eerste nummers van dit Stunt Double laten direct een heel ander avontuurlijk geluid horen, met vet aangezette nois rock, energiek en ongepolijst en tegelijk mogen de gitaren nog steeds hoekig en melodieus klinken. Productietechnisch meesterlijk. Een andere noviteit is ‘The Drop’ met heerlijk swingende funky gitaren, die tegen het eind van de song langzaam steeds gruiziger worden. Nog meer dynamiek is hoorbaar in ‘Eva’ vooral in de intense zang van Jurre.
Op afstand hun beste album so far.

19 februari in Rotown!

on-Nederlands goed. Lekker zeg! Mooie afsluitende track ook.

Een mooie stap vooruit vanaf hun debuut, knappe plaat.
Ze hebben ook een fijne eigen stijl, wat meer edgy-britpop, te pakken die niet veel door andere NL-bands gedaan wordt. Heb ze al 2 x live gezien en laat ze bij kans zeker niet lopen met dit nieuwe album nu.

Wat mij betreft slaat VERA een slag en boeken ze hen, misschien op een gave double bill met THAMES of zo (als hij tenminste nog musiek maakt)./

Ook maar kaarten gehaald voor Rotown. Staan voor mij geen mindere nummers op. The Devil is wel een hoogtepuntje ook.

Ik had vanochtend meteen na het wakker worden 'Eva' in mijn hoofd waarbij ik tegelijk aan The War on Drugs en, komt ie, Bryan Adams moest denken Ik vraag me nog af in hoeverre dat goed/slecht is

Ik vind de opener naast Devil ook een hele fijne track. Maar er staat idd geen enkele mislukte op.

Qua sound doen ze me op sommige nummers ook wat aan Wunderhorse denken.

Dat heb ik ook, vooral zijn stem/manier van zingen in sommige nummers

Dit is erg lekker hoor! Ik zou bijna zeggen, on-Nederlands goed. Zelden dat ik zo opgewonden werd van een Nederlandse band.

Een enorme verrassing na het te gewone tweede album. Op de cruciale derde plaat gaat de band er vol voor en dat heeft niet alleen geleid tot een enorme verdieping van het geluid en palet, maar ook geresulteerd in een album vol goede songs. In tegenstelling tot bijvoorbeeld coldwarkids raak ik geregeld zeer plezierig verrast door Nederlandse bands in het, voor het gemak, postpunk genre. Daar is dit er zeker een van. (Andere voorbeelden, Global Charming, Tramhaus, Marathon om er drie te noemen.) Het zou mooi zijn als ze een (internationale) stap als die van Tramhaus zouden kunnen maken. Op basis van Stunt Double zou dat helemaal terecht zijn.

Dit klinkt verfrissend.... Smaakt naar meer

Same here!

Sorry to be the partypooper, maar mij spreekt het minder aan. Het is zeker niet slecht, maar uiteindelijk blijft er weinig hangen. Het jspijtige aan dit album vind ik dat het vrij koud klinkt. Vreemd geproducet ook. Op bepaalde songs zit de bas helemaal vooraan, dan wat later in een ander nummer helemaal achteraan. Laat bv. toch die bas wat meer uitkomen op een nummer als "The Club", ik hoort hem amper. En op "The Drop" of "Eva" is ie dan wel volop aanwezig. Maar misschien was dit de bedoeling. Dan zwijg ik.

Partypoop even mee. Vind de bovenstaande reacties overdreven lovend. Kende de band niet maar wat ik hoor is nou niet bepaald vernieuwend. Vind het zelfs vrij clichématig. Ik hoor vooral een band die klinkt als andere bands maar zonder echt een eigen sound. En sorry, maar we hebben echt betere gitaarbandjes in dit land. Er zijn er al een paar genoemd hierboven.

Vernieuwend is het totaal niet, maar zóveel NL bands die dit type muziek maken zijn er nou ook weer niet..

Die nummers beginnen allemaal zo verrekte huppelkutterig standaard britpop voor tieners, terwijl de einden vaak wel OK zijn. Maar over het algemeen vind ik dit te licht en weinig origineel .

Wat een lekkere ontdekking zeg!

Bijzondere stem heeft Jurre Otto, bij vlagen vrij vlak maar dan ineens zo boordevol emotie zoals in het korte maar imponerende The Drop. Ik geloof hem wel.
Ook The Devil is een uitermate smaakvolle beuker; net als de duivel zelf verradelijk zoet totaan de climax. Wild Things is daarentegen echt weer een totaal ander nummer, onheilspellend en swingend en wel een prijsnummer.

Mijn sterretjes staan op nummer 5 en 8. Lekker man!

Queens Pleasure is voor Nederlandse begrippen een vrij unieke band volgens mij, ik kan in ieder geval niet één band opnoemen die dit geluid nadert. Als we internationaal kijken dan is dit natuurlijk niet heel 'uniek'. De Indie checklist wordt aardig afgetikt op dit album. Maakt het overigens niet minder fijn! Alleen maar leuk om dit ook op Nederlandse bodem te hebben. Ik vermoed dat een heleboel festivals in de rij staan om deze jongens naar binnen te halen voor de kleine podia. Wat mij betreft is dat een verrijking voor ieder festival!

Ik ben heel benieuwd naar hoe het live overkomt, ik ben er bij in Rotown!

Eerste 2 nummers vond ik wat saai, maar daarna rockt dit album lekker weg. Zag ze een paar jaar terug nog in de popronde.

Queen's Pleasure in Rotown

Ik was heel erg benieuwd hoe het live zou overkomen in Rotown. Het viel mij persoonlijk een klein beetje tegen. Het was niet heel fijn gemixt... Er stonden twee jongens met gitaren, maar heel veel gitaar heb ik niet gehoord door de overweldigende drums en bass. Jammer, want daardoor verloor de muziek direct veel kleur. Misschien is dit ook inherent aan optreden in Rotown. De zaal leent zich ook niet heel lekker voor geweldige akoestiek.

Ah, wat jammer. Maar bedankt voor je review. Heb menig concert gehad in Rotown met prima geluid dus dat kan het niet zijn. Dit album zelf is wel steeds meer gaan groeien, heb hem naar **** verhoogd. The Devil is wel echt een topnummer

Leuke en afwisselende plaat! Niet heel erg bijzonder of vernieuwend, maar luistert gewoon prettig weg. Het album kent wat mij betreft ook niet echt zwakke momenten.