Ed O'Brien - Blue Morpho (2026)

Eerste single Blue Morpho

Geen EOB meer dus... fijn, dromerig nummer met mooie strijkers. Benieuwd hoe het album als geheel gaat klinken. Z'n vorige deed me hier en daar aan U2's Zooropa denken, en ging er goed in.

Reddit - The heart of the internet

Interview met Ed over deze plaat

Ed has announced An Evening With... Blue Morpho
With Dave Okumu & Eska

4th October - Netherlands, Amsterdam, Royal Theatre Carré
14th October - Netherlands, Groningen, Oosterpoort Main Hall

Kaartverkoop begonnen.

De titeltrack klinkt nogal filmisch. Het houdt het midden tussen de wat rustiger Radiohead/The Smile-nummers en Hans Zimmer (die laatste vooral wat later in het nummer).

Erg fraai iig.

https://youtu.be/NUxPkPVDjZk?si=d06ZKdwXm9rmOerV

Nieuwe single: Incantations

Dit klinkt allemaal wel erg interessant ben benieuwd naar de rest.

Incantations doet me denken aan David Bowies Blackstar.

Eerste recensie Uncut 9/10

Ook in De Volkskrant. Ik ga het album checken.

Gitarist van niks - digitalekrant.volkskrant.nl

En "gitarist van niks" is niet letterlijk bedoeld..
Voordat alle fans in opstand komen.

En zoals zo vaak stellen de YouTube-reacties niet teleur

prachtplaat!

Op eerste gehoor is dit wel een van de betere soloplaten van een van de mannen van Radiohead. Durf nog niet te zeggen of hij ook echt gaat beklijven. Ik ben niet muzieksnob genoeg om alle referenties bij naam te noemen, maar gevoelsmatig hoor je de invloeden van een hoop verschillende artiesten terug (ik hoor allemaal muziek die ik al ken zonder precies te kunnen benoemen welke artiesten). Het klinkt allemaal lekker, maar tegelijk op de een of andere manier niet heel origineel. Alsof Ed vooral een hommage wilde brengen aan alle muziek die hem de afgelopen decennia geïnspireerd heeft, maar zonder daarbij zelf echt iets heel vernieuwends toe te voegen. Dat gezegd hebbende is het wel gewoon oprecht heel lekker allemaal en wat mij betreft een pak beter dan zijn vorige plaat. En het 'love the smell of my own farts' gehalte wat Thom Yorke soms bereikt in het experimenteren op z'n soloplaten is ook niet per se wat je altijd wil horen, en dat doet Ed hier in mijn ogen zeker niet. Het titelnummer is voor mij voorlopig de uitschieter en stond al een week op repeat voor de plaat uit kwam, wat een prachtig nummer! Komende tijd even lekker goed in laten werken allemaal.

Ook hier wederom een heel mooi album van een solist die uit een band komt. Net zoals bij Bruce Soord - Ghosts in the Park (2026) van The Pineapple Thief. Beide albums ergens dromerig en met mooie introperspectieven.

En waar Bruce Soord duidelijk ook een dikke stempel op die band legt ontdek ik hier wat meer de invloed van Ed O'Brien op Radiohead. Als je luistert naar bv het titelnummer Blue Morpho dan had dit zo op A Moon Shaped Pool kunnen staan. Kon zijn vorige album ook zeker waarderen. En dit album gaat verder meegenomen worden in de zomer.

Tsjonge, wat een mooi jaar met al die mannelijke songwriters...

Deze hoort eigenlijk bij je eigen topic thuis GrafGantz Wakker worden door in de lach te schieten, altijd +1

Sfeervol album waarvan ik nog wel even moet afwachten of het beklijft op de lange duur.

Er is iets met zogenaamde supergroepen én met het omgekeerde, mensen uit een gerenommeerde groep die solowerk uitbrengen. De eerste categorie vind ik vaak tegenvallen: de som der delen is minder dan de namen van de losse leden suggereren.

Bij de tweede categorie is het onvoorspelbaarder. Zo kan het zijn dat de desbetreffende artiest werk uitbrengt omdat er simpelweg tijd over is; een andere reden kan zijn dat de geschreven liedjes niet zo passend zijn voor het moederschip. Ik vermoed dat in het geval van Ed O'Brien beide redenen geldig zijn, al zijn er natuurlijk méér redenen te verzinnen voor een project als Blue Morpho.
Via een tip van maatje Edo ("orkestratie is Nick Drake-achtig, zeer fraai") haakte ik aan. Zijn indruk deel ik. In combinatie met de vogelgeluiden die hier en daar opduiken, is dit een kalm album dat inderdaad wel ergens in de eerste helft van de jaren '70 had kunnen zijn opgenomen.

Rijke strijkers, akoestische gitaar en ingetogen, kalme vocalen voeren aanvankelijk de boventoon. Het totaal klinkt vol en rijk, precies goed voor de bijna 40 minuten die het album duurt, ouderwets op één elpee.
Niet alles luistert even makkelijk; ik denk althans dat het slot van Sweet Spot met zijn wat onrustige soloviool niet iedereen kan bekoren. Het wordt gevolgd door Teachers. Daarin meteen een drumcomputer, waarmee dan toch duidelijk wordt dat Blue Morpho niet uit 1971 stamt, mede door O'Briens ietwat vervormde zang. Ongeschikt voor de liefhebbers van pure singer-songwriter-met-gitaar.

Twee nummers zijn kort en instrumentaal: Solfeggio én Thin Places zijn gebouwd op lange klanken. Ritme en zang keren terug op het lange slotlied Obrigado, dat met de vrouwenzang Latininvloeden krijgt, verrassend én aangenaam, zweverige gitaar- en toetsenklanken in echo's gehuld. Halverwege wordt het roer omgegooid, is de drumcomputer stil en zingen toetsen traag. Sluw bouwt het op naar een climax, waarna de muziek geleidelijk wegsterft. Prachtig einde en die kwaliteit geldt ook voor het totale album, dankzij alle - meestal - rustieke variatie.

Eerste indruk heel behoorlijk. Ik hou wel van dit soort sfeer maken.

Ed O' Brien is natuurlijk bekend van Radiohead waar het lijkt of hij de wat bescheiden onzichtbare gitarist is.
Maar juist de kracht van een band als Radiohead is het muzikale totaalplaatje.
Van Indieband tot experimentele rockband die uiteindelijk van alles probeerde en daar over het algemeen behoorlijk indrukwekkend in werd.
Nu Radiohead in principe een band is die eigenlijk niets meer te bewijzen heeft en het samenwerkingsverband op dit moment alleen sporadisch op de bühne af speelt, is er tijd en ruimte voor soloactiviteiten.
Daar wordt dan ook gretig gebruik van gemaakt, zo ook Ed O' Brien
Een relatief kort werkstuk, maar wel met wonderschoon materiaal.
Zo nu en dan hoor je Radiohead - niet gek natuurlijk - terug op zijn zweverigst en typerende melodielijnen, maar O' Brien neemt ons eerder terug naar vervlogen tijden met een soort van atmosferische psychedelia.
Rustig mooie opbouw (vogels, soundscapes), maar wel toewerkend naar bombastische klanken waar zelfs orchestraties gebruikt worden.
Net als Radiohead doet O'Brien vooral wat hij leuk vindt en het plezier is dan ook terug te horen.
Het is allemaal vooral heel fraai geregistreerd en neergezet. Een plaat voor de relaxe momentjes en vooral een echte luisterplaat.
Invloeden van Pink Floyd zo begin jaren 70 zijn soms waarneembaar en het lang uitgerekte slotstuk Obrigado heeft op een gegeven moment ook een soort van Pink Floyd's Echoes achtig einde. Zo te horen lijkt het de bedoeling.

Stemmingplaatje, soms liefelijk relaxt, maar hier en daar zeker met onderhuidse spanning.
Oh ja en Ed heeft een prettig niet al te opvallend stemgeluid die prima past.
Kortom, geslaagd avontuur. Nu al één van de meest geslaagde van dit jaar voor mij.

Edje, ach Edje. Ongetwijfeld het gezelligste en meest goedlachse Radiohead-lid, ook al schijnt hij nu uit een lange depressieve periode te komen en doen zijn recente interviews een beetje new-agey aan.
Hij werd vroeger zo nu en dan liefdevol belachelijk gemaakt, omdat niet altijd even duidelijk was wat hij precies aan de band toevoegde. Maar de laatste jaren lijkt die teneur gelukkig veranderd en worden het belang van zijn bijdragen onderkend en opgehemeld.

Solo heeft hij echter nog het nodige te bewijzen. Zijn vorige plaat, onder het irritante pseudoniem EOB, kende mooie momenten maar was ook wat middle-of-the-road.
Grootste valkuil leek toch wel zijn stem. Technisch dik in orde, wat ook niet anders kan als je decennia lang avond aan avond voor duizenden mensen tweede stem voor misschien wel dé stem van je generatie hebt mogen zingen. Maar daar zat nu, wat mij betreft althans, ook het probleem: Ed klinkt als iemand die zijn leven lang tweede stem heeft gezongen, er mist karakter en overtuigingskracht.

Op Blue Morpho wordt dat probleem opgelost, of beter gezegd verhuld, door die stem - naast lange instrumentale stukken - heel diep in de mix te begraven. En dat werkt hier op zich prima, want dit is sowieso een vrij hypnotiserend koptelefoonalbum. Een totaal ander soort album dan de voorganger dus, Radiohead-achtiger ook wel, en hoe dan ook meer mijn smaak.

Met name de eerst helft houdt mij in haar greep, met een bijzondere mix van krautrock-achtige ritmes, Nick Drake-achtige folk en overwéldigende orkestraties (bijna alsof Ed een beetje indruk op 'die andere gitarist' wilde maken). De tweede helft is zeker niet onaangenaam, best fijn om bij weg te dromen, maar het Floydiaanse gegalm bevat net wat te weinig onderscheidende elementen naar mijn smaak.

Het grootste probleem van deze plaat is voor mij dat met hoeveel liefde en zorg het overduidelijk ook gebrouwen is, het ergens iets anoniems blijft houden. Ja, deze muzikant is uiteraard essentieel voor de belangrijkste band van de afgelopen veertig jaar, dat mag inmiddels toch wel duidelijk zijn. Hij behoort tot dat DNA, dus voor elke liefhebber van die band valt hier genoeg in te ontdekken om dolgelukkig van te raken, maar uiteindelijk beklijft er toch te weinig voor mij. Dat zit 'm denk ik in de combinatie van stijlen die allemaal zo vaag vertrouwd voelen maar waar nooit echt een duidelijke keuze in wordt gemaakt die de spielerei overstijgt. Maar nog veel meer dan dat zit het 'm toch wel in die afwezig-aanwezige stem. Juist omdat dit (voor het eerst onder zijn volledige naam, met een bijbehorende film over zijn innerlijke zoektocht en alle ontboezemingen in interview eromheen) als zo'n in- en in-persoonlijk project wordt gepresenteerd, wringt dat een beetje.

De sprong van zijn vorige naar dit album is echter wel zo imponerend te noemen, dat het zeker nieuwsgierig maakt waar deze man in de toekomst verder buiten 'het moederschip' mee op de proppen zal komen...

Moeilijk om dit album in een hokje te stoppen, zoals we zo graag doen.
Hoe dan ook, ik draai dit album al enige dagen non-stop en vind het genieten. De enige klacht die ik heb is dat het langer had mogen duren. Zo veel jaren werk en liefde, zo relatief weinig output. Ed bedankt, ik hoop dat je er mentaal beter uit komt dan dat je er in ging
En.. Uiteraard hoop ik van harte dat het moederschip nog eens gaat varen

Nieuwe single die niet op het album staat:

Abbeycwmhir

Toch, zoveel luisterbeurten later, een halfje erbij. En ik sluit niet uit dat-ie nog verder zal groeien.
Ik kom met name terug op bovenstaande alinea. Steeds duidelijker komt voor mij die 'afwezige aanwezigheid' naar voren als júist Eds kracht, het toont zijn onderscheidende persoonlijkheid. Bij die vorige plaat, waarin hij duidelijk een frontman speelt en een typische songschrijver wil zijn, komt dat vrij geforceerd over. Maar op déze plaat, waarin zijn stem een instrument tussen vele lagen is, valt hij samen met de natuurlijke rol waarin hij met decennia aan Radiohead-ervaringen zich tot ontwikkeld heeft. Hoe herkenbaar daarmee ook (zoals al zo vaak rond deze plaat opgemerkt: eindelijk kunnen wij zijn onschatbare rol in die band ten volle horen en begrijpen), zonder de tegendraadsheid van zijn bandgenoten en dankzij de samenwerking met muzikanten uit heel andere hoeken, staat dit Blue Morpho echt volstrekt op zichzelf.

Wat een mooie plaat. Duidelijk RH-invloeden, maar ik hou wel van zijn stem, voorlopig op een 4*

Concert in Carre overtrof mijn verwachtingen.
Geweldige band met glansrol voor gitarist Dave Omuma met een heerlijke gitaarsolo in Obrigado.
Carré als cocon voor Ed O'Brien's Blue Morpho | Written in Music - writteninmusic.com,