Elvis Costello - My Aim Is True (1977)

mijn stem
3,93
215 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Stiff

  1. Welcome to the Working Week (1:22)
  2. Miracle Man (3:31)
  3. No Dancing (2:39)
  4. Blame It on Cain (2:49)
  5. Alison (3:21)
  6. Sneaky Feelings (2:09)
  7. (The Angels Wanna Wear My) Red Shoes (2:47)
  8. Less Than Zero (3:15)
  9. Mystery Dance (1:38)
  10. Pay It Back (2:33)
  11. I'm Not Angry (2:57)
  12. Waiting for the End of the World (3:22)
  13. Watching the Detectives * (3:45)
  14. No Action * (2:16)
  15. Living in Paradise * (3:00)
  16. Radio Sweetheart * (2:32)
  17. Stranger in the House * (3:04)
  18. I Just Don't Know What to Do with Myself [Live] * (2:28)
  19. Less Than Zero * (4:19)
  20. Imagination (Is a Powerful Deceiver) * (3:39)
  21. Mystery Dance [Demo] * (2:16)
  22. Cheap Reward [Demo] * (2:18)
  23. Jump Up [Demo] * (2:10)
  24. Wave a White Flag [Demo] * (1:59)
  25. Blame It on Cain [Demo] * (3:34)
  26. Poison Moon [Demo] * (1:53)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur: 32:23
45 BERICHTEN 2 MENINGEN
zoeken in:
avatar van musician
4,5
0
Zeer de moeite waard.

Album lijkt, qua stijl, opmaak, diversiteit, ja zelfs stemgeluid, sterk op Look sharp van Joe Jackson. Zoals ook al eerder hier werd geschreven.

Maar in dit vergelijk kan dus worden geconstateerd dat Elvis Costello eigenlijk de eerste was met deze ideëen, uitvoeringen. Maar ik vind het niet erg, dat Jackson bij z'n eerste twee cd's van tevoren goed had geluisterd naar Elvis Costello.

Ik moet zeggen dat Costello's platenmaatschappij mij veel plezier heeft gedaan met de serie Costello Originals uit 2007: gewoon een recht-toe-recht aan cd met openklappende hoes en digitaal geremasterde originele nummers, zonder uitbreidingen of wat dan ook.

Het voelt haast vertrouwd aan als de oude LP, behalve dan uiteraard in zakformaat.

Er klinkt vooral zelfvertrouwen en bravoure door in dit sterke debuut. Stekelige tekstvondsten maar nergens over de schreef.

Ik vind niet, wat ik elders lees, dat de cd gedateerd zou klinken. Wel een beetje braver dan dat de tijdsgeest van toen (punk, new wave) zou doen vermoeden.

Prima singles geweest, Watching the detectives en Alison, mij hoor je er niet over klagen. Ik heb nog een lichte voorkeur voor I'm not angry.

avatar van Droombolus
3,5
0
musician schreef:
Prima singles geweest, Watching the detectives en Alison, mij hoor je er niet over klagen. Ik heb nog een lichte voorkeur voor I'm not angry.


Maar Watching The Detectives staat dan weer niet op de orginele LP ....... Ik kreeg het singletje er wel als bonus bij damaals ......

avatar van musician
4,5
0
Ja, je hebt uiteraard helemaal gelijk!

Watching the detectives is natuurlijk overbekend, hoort ook helemaal thuis in de tijd van My aim is true.

Hoewel het ceedeetje prima blijft, is er dus óók sprake van een kleine onwaarheid, door deze serie Elvis Costello Originals te noemen. Maar ach, het extra toevoegen van Watching the detectives vind ik een acceptabel leugentje om bestwil!

avatar van Leeds
4,0
0
Genietbaar album van Costello. Hoewel niet alles even sterk aanvoelt.

avatar van deric raven
4,0
0
Afgelopen Zaterdag was het weer zover.
KRO Detectivenacht 2010.
Zak chips en een wijntje voor de televisie.
Britse landschappen.
Een mooie toeloop naar de moordzaak.
Spanningen die tot het plot werken.
Denkend alleen thuis te zijn.
Ondertussen afvragend of het werkelijk zo is.
Geluiden die je niet kunt plaatsen.
Te angstig om naar het toilet te gaan.
Radio aan om jezelf af te leiden.
Aankondiging van het volgende nummer.
Elvis Costello – Watching The Detectives.

Hoorbare raakvlakken met Joe Jackson.
Twee artiesten die het puntige van de Wave verweven met hun liefde voor Reggae.
Al snel wetend dat ze meer in hun mars hebben.
Toch steeds willen terug grijpen naar hun vroegere albums.
Met Alison, Less Than Zero en Watching The Detectives een aangename kennismaking.
Vervolgens met die geweldige begeleidingsband The Attractions aan de slag.
Maar met My Aim Is True zette hij zichzelf op de kaart.

Passend op het Stiff label.
Samen met tijdsgenoten als Madness en Ian Dury & The Blockheads.
Het zou me niet verbasen dat hij daar later nog eens op de koffie kwam.
Pratend over het succes van zijn debuutalbum.
Waarmee het allemaal begon.
Terwijl daar ergens in een repetitieruimte een schuchtere bassiste verlegen haar bas stemt.
Spelend in een nog onbekend folkbandje met punkinvloeden.
Caitlin O'Riordan van The Pogues zou zijn latere echtgenoot worden.

 
0
Ton Willekes
geplaatst:
T'is al eerder gezegd maar inderdaad: Costello bezit de gave cynische teksten te schrijven zonder dat hij over de schreef gaat. Hij kan z'n boodschap overbrengen zonder bot te worden.
Daarom heb ik nooit zo goed begrepen waarom Elvis hier als een soort Buddy Holly staat afgebeeld. Was toch niet echt nodig geweest. Past toch eigenlijk ook niet bij de "angry young man" die hij wel degelijk is.

Heb deze plaat gekocht nadat ik zijn meesterwerk This Years Model had grijsgedraaid.
Dit is wel een stukje minder moet ik zeggen. Ik ben ook een productie freak en wie mijn andere meningen over Costello's platen leest weet dat ik een hekel heb aan Nick Lowe's producties met This Years Model als uitzondering. Zo ook hier. Misschien hadden ze een klein opnamebudget maar echt goed klinkt het allemaal niet en er spreekt ook geen karakter uit de productie.

Desondanks bevat de plaat een paar nummers die bij mij niet stuk kunnen:
The Angels Wanna Wear My Red Shoes
Less Then Zero
en absoluut hoogtepunt:
Waiting For The End Of The World
Zelden een zanglijn zo overtuigend en los van de begeleiding horen inzetten !

avatar van Cor
4,0
0
Uit de afdeling jeugdsentiment, maar nog lang niet versleten. Costello maakt op zijn debuutalbum puntige en krachtige songs. Scherp zonder verbeten te worden, dus met een juiste touch en timing. En er zou nog veel moois volgen.

avatar van Rudi S
5,0
0
Ach, dit geweldige debuut van Costello werd in 1977 door de verzamelde nl popcritici (muziekkrant Oor) (helemaal terecht ) verkozen tot het beste album van 1977.

avatar van Cor
4,0
0
Yep, en de opvolger 'This Year's Model' slaagde daar ook in. Tot Arctic Monkeys in 2006 en 2007 was Costello de enige artiest die het presteerde om twee keer opeenvolgend de plaat van het jaar van de critici in Nederland te fabriceren.

avatar van kaztor
5,0
0
Na vorig jaar de Rykodisc-verzamelaar The Best Of... gekocht te hebben vond ik de originele Columbia-cd van deze plaat in de zgn. 'bargain bins' van FYE alhier (met de foto in 't geel ipv. grijs) en ik transformeer momenteel in een heuse Costello-fan! Z'n albums schaf ik min of meer chronologisch aan, afhankelijk van de prijs. Dat ik dit niet eerder heb aangeschaft...

Enfin... de man levert hier, begeleidt door de band Clover (Huey Lewis' News!), eigenlijk gewoon een volkomen smetteloze plaat af.
Ik heb dan Watching The Detectives als bonus in het midden zitten (track #7) want het is de Amerikaanse tracklist.

4,5
0
Het eerste album dat ik ooit van Elvis Costello kocht nadat ik er iets van op de radio had gehoord.
Wekenlang was ik in de ban, en nog steeds behoort het voor mij tot de beste debuten die ik ken. De buitengewone liedjes, die zich onmiddellijk in mij vasthaakten, die ruwe, felle en volkomen geloofwaardige stem tillen My Aim Is True nog steeds naar een zeer hoog niveau. Jammer alleen dat de overigens zeer competente begeleiders van Clover naar mijn mening niet geheel passen bij het stemgeluid van Costello, wat een halve ster scheelt.

avatar van bawimeko
4,0
0
heartofsoul schreef:
Het eerste album dat ik ooit van Elvis Costello kocht nadat ik er iets van op de radio had gehoord.
Wekenlang was ik in de ban, en nog steeds behoort het voor mij tot de beste debuten die ik ken. De buitengewone liedjes, die zich onmiddellijk in mij vasthaakten, die ruwe, felle en volkomen geloofwaardige stem tillen My Aim Is True nog steeds naar een zeer hoog niveau. Jammer alleen dat de overigens zeer competente begeleiders van Clover naar mijn mening niet geheel passen bij het stemgeluid van Costello, wat een halve ster scheelt.

Ik vind dit juist het één van de meest genietbare Costello-albums wegens Clover! Op de albums hierna had Costello de New Wave-smaak te pakken, maar in dit album leunt hij nog op de pubrock-sound van zijn begeleiders en invloeden als Brinsley Schwarz (Nick Lowe, Dave Edmunds). Dus hier en daar een tinkelend pianootje, een boogie-ritme en een country-achtige ballad.

avatar van Minneapolis
4,0
0
kaztor schreef:
met de foto in 't geel ipv. grijs

En zo is die ook het mooist vind ik! Net als This Year's Model (waar ook variatie grapjes in zitten) prachtige hoes + album.

avatar van kaztor
5,0
0
Minneapolis schreef:
(quote)

En zo is die ook het mooist vind ik! Net als This Year's Model (waar ook variatie grapjes in zitten) prachtige hoes + album.

Eerste Engelse persing van This Years Model, waar een single bij zat: "Free album with this single!"

Zo is er ook het omgekeerde single-hoesje bij Accidents Will Happen. Ontwerper Barney Bubbles was een meester in dat soort fratsen.

avatar van frolunda
3,0
0
Ik heb nooit zoveel met Elvis Costello gehad hoewel ik hem best een ambachtelijke songsmid en aangename zanger vind.Op één of andere manier doet het mij gewoon niet zoveel.
Allison en Less than zero zijn wel mooie nummers.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.