The Mars Volta - The Bedlam in Goliath (2008)

Op woensdag 8 juli 2009 om 20:00 komt de Mars Volta weer in Nederland! Na ruim een jaar wachten zijn ze er weer. Dit keer in Paradiso Amsterdam. Mensen, nog 129 daagjes wachten!

Er zijn velen die The Mars Volta hectisch vinden. Wel, dit is toch een album waar ik dit ook heb. Ik vind de zang een stuk minder dan op hun vorige albums. Jammer genoeg willen ze origineel blijven, en dat lukt nu eenmaal niet altijd. Origineel is dit album wel, maar goed is wat anders...
Ik moet het album nog iets meer beluisteren voor ik een definitieve stem geef. Maar de vorige albums vond ik bij de eerste indruk toch al stukken beter

Een hele tijd geleden dat ik dit beluisterde. Geniaal jongens, The Mars Volta is niets minder dan geniaal.

Ik kan The Mars Volta nog het best omschrijven als totale vrijheid..Zo'n song als Agadez is toch puur genieten..

Omdat the Mars Volta doorgaans veel waardering krijgt bij perskritieken was ik ook benieuwd en heb ik dit album geleend en meermaals beluisterd.
Dit is voor mij een duidelijk voorbeeld van 'overdaad schaadt'. The Mars Volta wil teveel stijlen ineens verwerken met een kluwen van akkoorden, overdreven veel productietrucs en gezwollen teksten waardoor je de songs bijna niet meer hoort. Het klinkt voor mij te pretentieus, onnatuurlijk en ook de vaak vervormde zang is over de top, bijna kitscherig zelfs.
Dat the Mars Volta technisch een zeer begaafde band is hoor ik duidelijk maar ze willen dat té nadrukkelijk laten horen (zoals de drummer die voortdurend zit te roffelen) en ze doen moeilijk om moeilijk te doen. Om bovenstaande reden raakt die muziek mij niet echt, voor mij is virtuositeit niet de enige maatstaf maar ook hoe die muziek mij kan boeien of beroeren en daarin voldoet dit album niet. Of moet ik dit album nog verschillende keren beluisteren?

LucM, misschien moet je bij ander werk beginnen, zoals De-Loused in the Comatorium.

Misschien, ik zal nog andere albums van the Mars Volta beluisteren. Die zullen (hopelijk) minder overgeproduceerd zijn.

Vermoeiend, dat is toch het eerste dat ik bedenk als ik 'The Bedlam in Goliath' heb afgeluisterd. Een dikke 76 minuten complexe progrock, groovy en snijdig, met amper rustmomenten maar met veel gevoel voor dramatiek. Neen, een gemakkelijke plaat is het zeker niet. De nieuwe drummer Thomas Pridgen wil zich duidelijk bewijzen, en speelt zich op werkelijk de ziel uit het lijf, met een erg indrukwekkend resultaat. De creatieve en precieze paradiddle beat van Ilyena, de stomende single-bass patronen van Goliath, geen zinnig mens die nog aan Jon Ennogiets terugdenkt! Cedric Bixler blijft zijn bizarre zelf, maar hij weet hier toch uitstekend wat lichtvoetige humor in de muziek te verwerken (Agadez - "Because..") wat het hele concept van een bezeten Ouija-bord wat minder donker maakt. Verder is de instrumentatie druk als vanouds, maar met toch merkbaar minder elektronica. Sinds het geniale 'De-Loused in the Comatorium' waren er veel soundscapes in de muziek van The Mars Volta geslopen als synthetische bron van dynamiek, met als dieptepunt de twee minuten kakafonie op het einde van The Widow. Persoonlijk vind ik dus dat Bedlam in Goliath een stap in de goeie richting is.

Dit album begint al wat meer door te dringen bij mij, ik hoor al meer eenheid in de muziek, en niet alleen lawaai zoals voordien. Het blijft wel veel minder dan Frances The Mute.
Hop, een halfje erbij

EDIT: Die drummer is echt fantastisch. qua drumspel is dit het beste album. Spijtig dat hij alweer vertrokken is

de nieuwe drummer (althans waar ze live mee spelen) is zelfs beter, naar mijn mening en ik heb beide live gezien.

Bedoel je dan de hele nieuwste? Want ze hebben er nogal gewisseld de laatste tijd...
De nieuwste zit er nog maar ruim een maandje bij.

ja, die bedoel ik

Dave Elitch heet ie. De informatie die hier op MuMe bij de leden van TMV staat is behoorlijk verouderd.

Onnodige qoutes verwijderd. Je hoeft niet iedere keer het bericht direct boven je reactie volledig mee te quoten. Komt opmaak en leesbaarheid niet ten goede

Een geweldig album, maar ik kan het echt niet in 1 keer helemaal luisteren. 30 minuten is geweldig, maar na 60 minuten hou je je aandacht er niet meer bij, er zitten bijna geen rustmomenten tussen. De drumpartijen van Thomas Pridgen zijn echt geweldig, beter dan die van Jon Theodore (zo heet hij, Gajarigon ), waar ook bijna geen normale ritmes in zitten. De stem van Cedric is ook 1 van de dingen dat ik er na 60 minuten genoeg van heb, er zitten zo veel effecten op! Ik zou het album graag 4,5 ster willen geven, maar doordat ik het album niet in 1 keer helemaal kan luisteren worden het 4 sterren. Daarom luister ik Octahedron meer, omdat daar meer rustpunten in zitten, en daarom vind ik die ook beter.

snap ik volkomen, ik vind dat ze hier iets te veel doorslaan, waardoor het af en toe te chaotisch wordt. Maar op zich zeker niet slecht.

En dit is eigenlijk een van enige albums waarbij ik dat heb, Tago Mago van Can wat nou niet echt normaal is en af en toe ook erg chaotisch luister ik zonder probleem helemaal.

Dat ligt een beetje aan de manier waarop ze muziek maken. Can is op zich een beetje afstandelijk(en dit bedoel ik vrij positief) daar waar The mars volta juist meeslepend tracht te zijn. Hierdoor vermoeid dit album, een niets ontziende stroom van geluidseffecten en uitbarstingen, me wel eens.

Pretentie en bombast kunnen voor mij maar dit is een stap te ver (terwijl ik met Muse bv. niet zo'n probleem heb), dit album kan ik ook niet in één keer beluisteren.

Ken je de film Crank. The mars volta is een beetje zoals die film. Het is een adrealinerit vol met audio-expirimenten en diverse uitbarstingen.Ze hebben een clipachtige manier van muziek maken. Op het randje van zeer ergerlijk en absoluut briljant. Dit album zit nog steeds aan de briljante kant, hoewel ze het randje wel heel dicht naderen.

Na 77 minuten ben ik weer helemaal kapot gebeukt en nu kwam ik er eigenlijk zonder problemen doorheen. Ijzersterk album wat van begin tot eind boeit. Vooral het drumwerk van Thomas Pridgen is heel goed. Ik hou hem op 4 sterren.

Eens met bovenstaande. Ik vind hem makkelijker te verteren dan Deloused!

The Bedlam In Goliath is nu samen met Octahedron mijn favoriet van The Mars Volta. Deze is voor als ik een muzikale adrenalinestoot wil en Octahedron is meer voor het songgerichte.

Thomas Pridgen drumt hier alsof er 10 gevaarlijke haaien achter hem aan zitten, weinig rustmomenten. De bas zorgt vaak voor de rust hier, deze legt een heerlijke funky basis neer. Vooral de zang kenmerkt de vage karakter, het is echt extreem vervormd. De gitaar klinkt ook begaaid en zeker niet standaard.

Maar in die chaos zijn er toch duidelijk songs te horen, beter dan bij bijvoorbeeld een Frances The Mute. Die gaat toch echt af en toe te lang door met vage experimentjes en dat is hier toch veel minder. Hij is vermoeiend maar je hebt er heel lang plezier van. 4,5 ster.

Heerlijk intense plaat. Zeker niet om zondagochtend bij de pistoleke's op te zetten, maar ideaal om je even af te reageren en je te laten meeslepen. Toch een van mijn favoriete mars volta cd's, al zijn de meeste wel zeer goed (enkel octahedron kan me voorlopig minder bekoren).

Ik weet nooit wat ik met dit album aanmoet, de ene keer dat ik hem luister vind ik het hun beste plaat, de andere keer gewoon een degelijke plaat met wat effecten overkill.
Misschien een kwestie van in de juiste stemming zijn.

Ben benieuwd wie deze plaat anno 2015 nog beluistert. Er zijn vele redenen om dat niet meer te doen (vrij onevenwichtig, lang, vermoeiend), maar het is ook duidelijk een cd die je elke keer een nieuwe kans kunt geven. Het is een van die platen die elke kant op stuitert, soms de verkeerde (in Askepios en na de break in Metatron), maar bij betere beluistering eigenlijk ook wel heel vaak de goede. Als muziek moet intrigeren en mag irriteren dan is dit plaatwerk een schoolvoorbeeldje.

DIt is toch ook een erg sterker plaat van the Mars Volta. Het is inderdaad een aardige drukke plaat. Het is prachtig om te horen hoe nummers van hot naar her gaan zonder het nummer te vergeten. Een nummer als Goliath vind ik echt geweldig. Prachtige muziek!

Heerlijke gekte!