The Band - Stage Fright (1970)

Gek dat hier nog geen berichten bij staan. Ik vind de muziek van The Band meestal in te schalen als ''gezellige'' muziek en dit is een van de ''gezelligste'' van The Band naar mijn mening. Heb wel altijd het idee dat ze zich op één of andere manier altijd een beetje inhouden, mischien om niet bij het ''ge-jam'' van die tijd te horen maar ik denk soms wel eens dat ze betere muzikanten zijn dat ze op hun albums laten horen. Dit is dan weer overduidelijk te horen op bijv. The Last Waltz. Een 4.0 in elk geval voor deze oergezellige plaat.

Aardige liedjes, maar vergeleken met eerdere albums een stuk minder. "Time to Kill" steekt boven de middelmaat uit.

ooohooooh the shape i'm in..is m.i wel de kenmerk waar dit album om draait.
Zoals de liner notes erbij vermelden, bracht het succes ook zijn keerzijde mee; jaknikkers, drugs en de daarmee moeilijker verlopende onderlinge communicatie. De daarbij behorende vraag waar staan we en welke richting gaan we op.
Zijn de 1ste 2 albums van The Band klassiekers in hun eigen recht, dit is toch weer even iets anders.

Het begint wel mooi al rockend met een op heroine zingende Levon.
Just another Whistle show en All La Glory introduceren The Band in de jaren zeventig.
The W.S Walcott Medicine Show met zijn lekkere sax en pulserende piano.
Stage Fright met die ietwat freaky solo's...onder invloed van het e.o.a?
Heb het gevoel dat ze wat meer experimenteerde op dit album met soundscapes en intermezzo's, dan die Hillbillie gezelligheid van de vorige twee.
Of dit album wel zo de intentie heeft om gezellig te zijn vraag ik me af, gezien de achtergrond ervan.

Wat mij betreft hoeven die outakes en alternate mix voor mij niet zo. Een nummer staat op het album omdat het daar hoort, die alternate versies heb ik geen goesting naar. Goed is goed en laat het zo. Het haalt wat mij betreft wat van de sfeer van het gehele album weg. Maar goed ieder zijn meug.

Die Pointer Sisters gingen toen ook flink aan de haal met 'The Shape I'm In'.
Ome Todd werkte ook mee aan dit mooie album.

Na het onvolprezen debuut en het geweldige Music From The Big Pink , komt The band met een album die eveneens gehoord mag worden .
Misschien iets minder opvallend maar wederom kwalitatief hoogstaand .
Die knauwige stem van Levon Helm , het haast treurige , maar door merg en been gaande stemgeluid van Rick Danko en de onvergetelijke Richard Manuel . Een eveneens groot vocalist ( soort van blanke Ray Charles)
Het is hoe dan ook knap dat die stijl met al zijn invloeden uit de blues , country , folk en rock op zo'n speciefieke eigen wijze vertolkt wordt . Ook hier zijn de meeste songs van Robbie Robertson , die een geweldig inlevingsvermogen tentoonspreid op tekstueel gebied , prachtige verhalende lyrics wederom .
Erg fraai op dit album : de titeltrack , All La Glory , The Shape I'm In ,
Daniel And The Sacred Harp , Time To Kill en The W.S Walcott Medicine Show .

wat een band , the band , en maar 5 berichten hier , ja het zal weer voor velen ouwe-lullen muziek zijn zeker , desalniettemin staan er hier prachtige nummers op zoals time to kill , the shape i'min , de vocals ( 4 zangers !!!) zijn erg goed , en de muziek is prima met inderdaad haar wortels in de blues , country , folk , het is een echte mengelmoes maar zeer goed

5 berichten op mume , t'is een schande !

Vergeet ik Sleeping toe te voegen aan het favorietenlijstje van deze plaat . Richard Manuel op zijn best hier . Als er eentje een song omhoog kan tillen met die onvolprezen strot , was hij het wel .
Mooi pianowerk ook .

Ben het met je eens Michel alias beastert . 5 berichten is triest .
The Band hoort bij de meest originele bands ever .

Dit is nou precies zo'n cd , die ik vroeger op lp had en nou dus niet meer heb. Ik vond die vroeger echt steengoed, grijsgedraaid!! Ik ga 'm gelijk op mijn bestelllijstje zetten.
Ik snap idd helemaal niet deze cd maar zo weinig berichten heeft , zoals beaster vindt.. Het was toch een groep waar Dylan veel mee heeft samengewerkt, dus zó onbekend zijn ze ook weer niet.
Er er is dus voor de jongeren werk aan de winkel,deze groep maar eens te "ontdekken"!

Zie 'm op lp terug te vinden !
Kant B is van zo'n volmaakte schoonheid, of liever, van zo'n schone volmaaktheid : perfect van opbouw en afsluiter, dat er eigenlijk geen A kant of bonus tracks nodig zijn...
Ja, soms is een lp veel handiger !

Toch een halfje omhoog . Deze is niet minder dan het debuut .

De 2e titelloze blijft voor mij het pareltje van The Band .

Met bonustracks , deze overigens gekocht voor 11.95 .

Ondanks de hulp van genie in wording Todd Rundgren haalt deze plaat het niet bij de eerste twee albums. Vaak wordt 'ie als kleine broertje toch vermeld als de 'derde essentiële plaat van The Band', en het is ook wel een prima album. Alles waar The Band voor stond is hier nog terug te horen, zij het in songmateriaal van een klasse minder. Ik vind geen nummers van het niveau 'The Night They Drove Old Dixie Down', al staat daar tegenover dat ik er ook geen missers opstaan. 'The Shape I'm In' en 'Stage Fright' zijn denk ik nog de bekendste nummers, maar het is mij een beetje om het even waar de sterretjes bij worden geplaatst.

Het is uiteindelijk wel 1 van mijn favoriete albums van The Band . Zeer constant in kwaliteit . De songs zijn nog steeds fris en met flair gemaakt .
Na dit album raakt de rek er wat uit . Robertson krijgt te maken met een onvermijdelijke writersblock . Hier zijn de songs nog van uitzonderlijke klasse .
Het verhaal in Daniel And The Sacred Harp is weer geniaal bijvoorbeeld .

Er mag van mij uit wel een halfje boven op..klinkt toch wel 'ouderwets' goed.

Volkomen terecht !

Het derde album liet thematisch een koerswijziging horen. De teksten werden persoonlijker. Stagefright wordt vaak gezien als een wat minder album dan de twee voorgangers, but 'I beg to differ'. Het is gewoon een ander album geworden. De verwachtingen waren misschien te hoog. Met 'Big Pink' en 'The Band' had de groep de lat ook wel erg hoog gelegd. En toch vind ik 'Stagefright' een essentiële aanschaf naast de eerste twee. Absoluut hoogtepunt is voor mij 'Daniel And The Sacred Harp', maar de rest is ook erg mooi. Hierna zou het nooit meer hetzelfde zijn.

De eerste twee albums van The Band vond ik uitstekend en na ze opnieuw te hebben beluisterd besloot ik hun volgende albums aan te schaffen. Ook dit album valt goed mee, misschien ietsje minder imponerend dan de voorgangers doordat er geen knallers als The Night They Drove Old Dixie Down staan maar wederom een evenwichtig album waarbij country, fok, blues en rock in eigen stijl worden gegoten. De teksten zijn wel persoonlijker mede door de hand van Robbie Robertson die steeds meer zijn stempel lijkt te drukken.

Ik vind Stage fright iets meer pop/rock georiënteerd dan zijn twee voorgangers maar niet per se minder.Met dank aan de 4 geweldige zangers,het weer erg brede instrumentarium en prima nummers als the Shape i'm in,het titelnummer,Time to kill en The W.S. Walcott Medicine Show.Zelden zoveel muzikale talenten in één 'band' gezien/gehoord.

Maak er 3 geweldige zangers van en ik ben het met je eens.

Maar de vierde bleek op zijn eerste solo album toch te kunnen zingen...

Dat doet ie zeker niet onverdienstelijk. Maar Robertson is van huis uit geen geweldige zanger.
Maar het past in de sfeer van zijn plaat.

In The Band waren " de drie" vocaal de sound.
Robertson wist dat ook donders goed.

En ik nu ook.

De eerste twee albums van The Band blinken uit door hun eenheid in verscheidenheid. Juist dat ietwat paradoxale maakt die platen uniek. Deze vind ik minder veelzijdig en tegelijkertijd minder eenvormig. Stage Fright komt altijd op mij over alsof de focus en de drang naar voren een beetje zoek was.

Ik heb altijd het gevoel dat ze op Stage Fright ,na de historiese trip van hun 2e album, hun muziek weer wat meer naar de tegenwoordige tijd wilden trekken en zoekende waren naar de juiste vorm ( om vervolgens met Cahoots denderend te ontsporen ...... )

Vandaag weer even opgezet sinds lange tijd.
Fijn album voor dit broeierige weertype.
Blijft voor mij toch een uniek gezeldschap.
Je hoort hout als je de muziek van The Band hoort.
Hout ja, ik weet niet hoe ik het precies moet verklaren, maar het is zo.
Het klinkt zo lekker authentiek en live, en het blijft, net als Big Pink en The Band, fijn plattelands klinken.
The Big Pink, thuisbasis/studio voor The Band.
Veel muziek opgenomen daar en menig feestje gebouwd.
De aanhang/ close friends, hadden nogal de gewoonte om tijdens sessies langs te komen.
Dan weet je wel hoe het afliep.

Wellicht mijn meest gedraaide Bandplaat.
Het is wat losser en spontaner, al heeft de titelloze 2e plaat net even wat beter songmateriaal.
Maar te gekke nummers hier ook hoor.
Onderschatte 3e plaat.

Cahoots valt tegen als je het vergelijkt met de drie voorgangers.
Toch geen dramatische plaat m.i.
Maar het mist vooral highlights.
Robertson niet in grootse doen als songwriter.

Stijn_Slayerzegt:Dit album heeft nog best wel wat aanhangers, zoals destijds de jonge helden-gebroertjes Ekkel (arme Willem). The Band mocht hierop een beetje uitrijden na de 2 voorgaande mijlpalen. Toch is het voor mij niet "het derde(beste)" album van The Band geworden. "Northern Lights - Southern Cross" wint het toch wel op punten. Hier bokste men wellicht nog tegen de hoge verwachtingen van de voorgangers op, bij NL-SC was men dat na een aantal mindere platen wel voorbij. Ik vind dat album ook wel een zekere ontspannenheid hebben - het vrijelijk putten uit oude en nieuwe bronnen - die hier mist. Het is zeker niet slecht maar ik vind de geloofwaardigheid van b.v. Daniel met zijn sacred harp wat minder dan die lieden op de voorganger die hun "whole barn up in smoke" zagen gaan. 'All la glory' is dan wel weer 1 van de allermooiste nummers van The Band. Wat een geweldige zanger was Levon Helm dan toch en wat een prachtige toetsenist die Garth Hudson!

Te veel goede nummers om twee favorieten te kiezen. Voor zover nog niet bevestigd laat Manuel hier wederom horen wat een ongelooflijk goede zanger hij is. Zonde dat hij er niet meer is. Zelfde geldt voor Danko. Stage Fright en The Shape I'm in uiteindelijk aangevinkt maar WS Walcott, Time to Kill en Strawberry Wine zijn ook niet te versmaden.

Inmiddels is de 50th anniversary edition uit, mét een concert in Royal Albert Hall uit Juni 1971.

Meneer Robertson heeft het verder nodig geacht om de volgorde van de originele LP om te gooien naar wat volgens hem 'de originele' running order was, voordat hij, naar eigen zeggen, om de andere te motiveren door de door hun meegeschreven nummers vooraan te plaatsen. Volgens Robertson hadden ook de anderen achteraf spijt hiervan. Maar ja, die liggen op één na allemaal in de grond, dus die kunnen er niks meer over zeggen.

Het is in ieder geval genoeg voer voor discussie. De nieuwe mix wordt gematigd positief ontvangen, met name omdat er nog meer compressie is toegepast (inmiddels zijn we op DR9 beland). De meeste kopen deze set voor de live CD die 3 nieuwe nummers kent ten opzichte van de Expanded Editie van Rock of Ages.

Deze LP toentertijd impulsief aangeschaft, ondanks dat ik daarvoor al de nodige nummers kende van deze band. Vanaf het begin viel mij het gortdroge geluid op van bepaalde songs. Kennelijk opgenomen in eigen beheer, waarbij de akoestiek van de locatie toch iets afweek (bewust of onbewust) van de professionele faciliteiten van de studio's van de platenmaatschappij.
Desondanks deze plaat redelijk grijsgedraaid in de weken en maanden daarna. De single "Time to Kill" werd wereldwijd uitgebracht en hier en daar een bescheiden hitje. Persoonlijk vind ik de titelsong het beste nummer.

Geluidskwaliteit is apart maar goed. Toch wel een dikke '4' voor dit album uit 1970.

Dit
1 The W.S Walcott Medicine Show
2 The Shape I'm in
3 Daniel and the Sacred Harp
4 Stage Fright
5 The Rumor
6 Time to Kill
7 Just Another Whistle Stop
8 All la Glory
9 Strawberry Wine
10 Sleeping
is het geworden...
Als de geluidskwaliteit is verbeterd wil ik er nog over nadenken.
Todd Rundgren is natuurlijk een geweldig artiest, maar als producer heeft hij teveel klussen aangenomen. Haastwerk? Of streefde hij naar de sound van The Basement Tapes?
The Shape I'm In, The W.S. Walcott Medicine Show, Daniel and the Sacred Harp, Stage Fright en The Rumor vind ik een heel fijn rijtje, kant 2 van de originele lp, met Daniel als favoriet, wat een mooi muzikaal verhaal!