The Traveling Wilburys - Traveling Wilburys, Vol. 1 (1988)

Super album! helemaal grijs gedraaid!! 1 van de beste albums die ik in het bezit heb. 5*

De jubileum uitgave met de bonusDVD erbij kopen Dan heb je de hele mikmak tegelijk En die DVD iz zoooooo Leuk. Je bent gek als je die niet wilt hebben

Ik trof van de week in een uitverkoopbak een CD'tje met de titel Strumming to the Wilbury's - A tribute to The Travelling Wilbury's. Het plaatje blijkt 11 akoestische versies van Wilburysongs te bevatten, een beetje a la Dylan. Geheel in Wilburystijl is volstrekt onduidelijk wat de achtergrond van dit werkje is, want hoesinformatie beperkt zich slechts tot het vermelden van 10 van de 11 songtitels en dan ook nog in de verkeerde volgorde. Al prefereer ik de wegwerppop van de Wilbury's zelf, dit is een bijzonder intrigerend plaatje, alleen al vanwege de geheimzinnige achtergrond. Is er iemand hier meer van weet en bijvoorbeeld kan vertellen wie de neuzelaar is die deze uitgeklede versies vertolkt?

Voor de geïnteresseerden hier de tracklist van genoemd schijfje:
1. Congratulations
2. Tweeter and the monkey man
3. Cool dry place
4. End of the line
5. Devil's been busy
6. Dirty World
7. Handle with care
8. Heading for the light
9. Last night
10. Rattled
11. Not alone anymore

Met uitzondering van Margarita dus alles van Vol.1 + 2 tracks van Vol.3.

Ik heb even een beetje gegoogelt.

Dit tribute album werd aanvankelijk aangekondigd als een album waarop bekende muzikanten (o.a. Mick Ronson, Cheap Trick, Steve Jones, Sean Lennon, Everclear) een eerbetoon brachten aan de Willburys.
Het bleek echter om één enkele gast te gaan (volkomen onbekend) die alle nummers had gecoverd. Het geheel schijnt, volgens de luisteraars op internet, vrij slecht te zijn. De gemiddelde Youtuber zou de nummers nog beter op zijn slaapkamer opnemen dan deze kerel.

Links:

Coming up: The Strumming Wilburys - BeatleLinks Fab Forum
The Traveling Wilburys - News

Ik begrijp dat als de verwachtingen hoog gespannen zijn, je wat teleurgesteld raakt als je slechts kale versies, uitgevoerd door een grote onbekende, krijgt voorgeschoteld. Maar om e.e.a. af te doen als slaapkamerdemo's gaat mij wat ver. Doen we ook niet met de gemiddelde 2-metersessie, integendeel, dat vinden we dan weer geweldig. Als dit album hier op MuMe zou staan, zou ik het toch wel met 3 sterren waarderen, een voldoende dus.
Bedankt voor het uitzoeken, Germ. Ik ben benieuwd wie de identiteit van de grote onbekende kan onthullen. Al herken ik de stem niet, het zou mij niet verbazen als de neuzelaar een bekend artiest blijkt te zijn.

Op papier alleen al een droomformatie .
Een duidelijk geval van een samenwerking die klopt . Zonde dat The Big O kwam te overlijden en The Traveling Wilbury's daardoor ook stierf .
Een album met een herkenbare produktie van Jeff Lynne . Deze had natuurlijk al met Orbison , Petty en Harrison afzonderlijk gewerkt .
Lekkere ongedwongen songs met een duidelijk in zijn nopjes zijnde Dylan .
Allen komen aan bod , oftewel in de lead , coirtjes of gewoon in delen van de zangstukken in 1 song .
De produktie is sobertjes en er is eveneens een glansrol weggelegd voor de 6e Willbury drummer Jim Keltner , die de partijen heerlijk neerlegt .
Kortom , een prettig samenkomen van gelouterde meistro's wat heel goed uitpakt .

Ik heb nog eens aandachtig geluisterd naar dit plaatje. Er is weinig op aan te merken (Last Night als enige zwakke nummer) en alles luistert heel erg lekker weg, maar ik had eigenlijk wel iets meer verwacht gezien de artiesten die er aan mee doen. Ik ben ook niet dol op de productie.

Aan de andere kant, hoeveel albums zijn er nou die je altijd kan aanhoren en die zo fijn wegluisteren?

Met name Bob Dylan is goed op dreef hier, met Roy Orbison heb ik wat minder. Deze zit tussen de 3,5 en de 4 in, ik zal 'm de komende tijd nog wel wat vaker beluisteren.

Geweldige band en heerlijke muziek! Deze topmuzikanten volgen een vast recept met hier en daar wat verschillende ingrediënten, maar het werkt!
De lekkere ritmes met fijne stemmen (m.u.v. die van Bob Dylan natuurlijk) door de beste gitaristen maken dit een heerlijk wegluisteralbum.

Topcombinatie,toen dit net uit was vond ik er niet veel aan(m'n vader draaide veel Dylan) nu kan ik het echt waarderen,jammer dat Roy er niet meer is.....

geweldige muziek, van een aantal hele goeie muziekanten bij elkaar!

toen Roy Orbison overleed aan een hartstilstand zou hij vervangen worden door Del Shannon, helaas pleegde hij vlak daarna, in 1990, zelfmoord... de Traveling Wilburys hebben wel zijn nummer, Runaway, gecoverd.

Deze muziek gaat gewoon nooit vervelen! Een van de beste albums aller tijden voor mij

Wat je zegt, gisteren nog beluisterd en 5 sterren voluit.

Hier kun je niks verkeerds over zeggen.
Het leukst vind ik de overgang tussen Not Alone Any More en Congratulations : eerst zingt Roy Orbison de sterren uit de hemel met zijn angelieke stem, waarna doodleuk een nummer begint waarop Bob Dylan zijn kraaienstem bovenhaalt. En toch klopt het allemaal als een bus.

Heerlijk album van 5 topmuzikanten, gezellige en ongedwongen sfeer en bovenal zeer sterke songs waarvan ik Handle with Care en Not Alone Any More, al was het maar omdat Roy Orbison daar zingt. Hij kwam hierdoor terug in de belangstelling om dan helaas te overlijden.

Vier sterren na 1 keer luisteren...wat een plaatje, zeg. Die gaat de komende week nog vaak voorbijkomen in huize sebas.

Aangeschaft n.a.v. het greatest gits album forum topic! Daar leer je nog eens klassiekers kennen.

Nou Sebas, dan zou ik maar gelijk de collectionbox (uit 2007) kopen met alle nummers van The Wilburies. Daar zit ook nog een unieke dvd bij!

Dat zou ik dus niet doen. De dvd is wel leuk maar Traveling Wilburys, Vol. 3 is toch een pakje minder dan deze.

Deel 3 is inderdaad iets minder dan de eerste, maar nog altijd zeer de moeite waard. Daarom ook blind aan te schaffen voor een ieder die deel 1 kan waaderen!

Ik ben voorlopig nog niet uitgekeken op deel 1...ik bewaar het toetje voor later!

Ik sta waarschijnlijk alleen in mijn mening, maar ik vind Vol. 3 toch een stukje beter.

Jij vindt nr.1 iets te "poppy" en Roy was niet zo jouw favoriet las ik, Stijn. Roy was ook nooit mijn grote favoriet vóór de Wilburies. Maar in deze combinatie vond ik 'm toch wel prima passen. De groep en Roy zelf ook. Zie de de DVD. (wat een speelplezier!!) Vandaar dat ik de collectiebox zo goed vond. Die had wat mij betreft en ook die van George en Roy ook veel langer zijn. Dus ik zie het Wilburies periode als één geheel. Vandaar mijn advies aan Sebas.

Inmiddels heb ik wel steeds meer waardering voor Roy Orbison gekregen (en wat werk van hem in huis gehaald). 'Not Alone Anymore' is hier ook uitgegroeid tot één van m'n favorieten.

Voor mij geld hier, less is more. Deze plaat is gewoon perfect van begin tot einde.

De kwantiteit vergroten met materiaal van mindere kwaliteit, zoals ik Vol. 3 ervaar, is dus geen goed idee.

verschrikkelijk goede nummers als Handle With Care, Not alone anymore, Heading for the Light, afgewisseld met draken van nummers als Margarita, Rattled, Congratulations....
beetje dubbel gevoel dus met deze plaat. Dylan en Harrison vind ik erg ok, Orbison kan ik ook erg goed hebben (nogmaals: Not alone any more, geweldige zang!) maar Jeff Lynn en Tom Petty kunnen me gestolen worden.

Heel erg overschat album aan het gemiddelde te zien, waarschijnlijk uit nostalgie een paar sterretjes te veel aan toegekend.

lekkere muziek zeg!

Tweeter And The Monkey Man is natuurlijk een geweldige Springsteen-pastiche, doorspekt met woorden die vaak in songs van Springsteen opduiken: Vietnam, nobody gives a damn, freedom, Jersey, highways, young marriages, car crash, surrender, gun, prison en run out of gas.

Tweeter en Monkey Man zijn ook typische namen van peronages die in albums van The Boss zouden kunnen figureren.

Verder zijn er minstens 6 titels van Springsteen-songs in "Tweeter" terug te vinden: "Mansion On The Hill", "Stolen Car", "Thunder Road", "State Trooper", "Factory" en "The River", aangevuld met de bekende Tom Waits-cover: "Jersey Girl".

Bruce kon deze pastiche wel waarderen want hij heeft nadat dit album uitkwam namen uit "Tweeter" gebruikt als titels voor twee van zijn songs: "Lion's Den" en "Paradise"....

Ik heb toch een beetje een kriebelent gevoel dat je dat zo over een Bob Dylan song zegt, die ik toch nog op songwriting niveau iets hoger schat dan Bruce...

Pastiche:

1) Afgeleid van het Italiaanse pasticcio (mengelmoes). Een parodie waarin regels van de gepariodeerde auteur worden verwerkt.

2) Persiflage van de stijl van een auteur of van een literair genre, met de bedoeling deze belachelijk te maken of te bekritiseren of om kwesties van originaliteit aan de orde te stellen.

3) Parodie die echter zo dicht tegen het origineel aanligt, dat de lezer in verwarring kan raken over de bedoeling van het werk.

Voor alle duidelijkheid: Ik vind Tweeter And The Monkey Man een geweldig nummer en hoewel ik het werk van Springsteen best kan waarderen kan het naar mijn mening niet in de schaduw staan van dat van Dylan.

Er staat overigens nog een pastiche op deze plaat: Dirty World. Hier betreft een persiflage van de stijl van de Minneapolis Midget, Prince.

Aha, ik geloof je direct..