The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)

Elk album heeft wel bijna een klassieker of op zen minst een heel goed nummer. Dat geef ik toe. Maar in het geheel raakt het me niet, toegegeven ik luister er niet veel naar.

Mijn comment over the kinks en the byrds zijn eerder voorbarig want ik ken respectievelijk 2 en 1 albums van de vernoemde groepen ( + de hits natuurlijk). Maar die klinken gewoonweg beter dan de 5 of 6 Stones albums die ik bezit.

Maar goed die uitspraak kan ik nog intrekken. Behalve voor The Beatles dan want die platen heb ik allemaal en zijn stuk voor stuk uitzonderlijk.

uitzonderlijk slecht?

Please Please Me is inderdaad van veel grotere klasse dan dit album... Kom op Davez!

Ach kom, avdj, Please please me is gewoon uitzonderlijk. Uitzonderlijk rukalbum.

Ik geef het 4.5 sterren he avdj! Deze plaat is zeker beter.

@Paalhaas


@Davez
Dan kwam ik te snel met een oordeel, sorry.

Zeer sterk album.
Zeker in combinatie met de fraaie hoes(LP) die ontworpen is door Andy warhol

Met dit album leerde ik destijds de Stones "kennen"
klsassiekers als:

Wild Horses
I Got the Blues
Sister Morphine
Dead Flowers

en de lekkere smerige rockers als:
Sway
Bitch

klasse 'n 5

Voor mij is dit de beste Stonesplaat ooit. Elk nummer, maar dan ook elk nummer is prachtig.

Het openingsnummer doet je meteen al opveren. Een stevige gitaarrif zoals er niet veel zijn, een rauwe stem en het typische Rolling Stonessfeertje. Wat wil je nog meer?

Opeens hoor je een soort schreeuw en begint 'Sway', een heerlijke rocker, die verder gaat waar 'Brown Sugar' mee begon.

Na deze rock n roll is het tijd om het een beetje rustiger aan te doen en daarom start 'Wild Horses', een nummer dat perfect is als je je wat droevig voelt.

Na ons droevig moment is het weer tijd voor echte rock n roll en dit doen we met Can't You Hear me Knocking. Weer zo'n typische riff die alleen maar van Keith Richards, de riffgod kan komen.

Hierna komt 'You Gotta Move', een minder nummer in vergelijking met de andere nummers, maar toch niet slecht. Wat ik mooi vind aan dit nummer, is wanneer ze in koor 'ahnanana nanahaha you gotta move' ofzoiets zingen.

'You Gotta Move' is nog maar net gedaan of je hoort weer(!) zo'n schitterende gitaarriff van 'Bitch'. Ik mag misschien in herhaling vallen, het is gewoon zo.

Met 'I got the Blues' begint er weer een rustig liedje. Wat ik zeer mooi vind is 'doorsachtige' orgelsolo. Klasse! Eén van mijn favorieten van deze plaat.

Maar mijn echte favoriet komt hierna: Sister Morphine, voor mij een van de beste songs allertijden. Alleen al voor dit liedje zou ik Sticky Fingers 3* geven.

Dead Flowers is een soort countryliedje met een solo die je zeker en vast opnieuw zult beluisteren. Nee het is geen ¨Stairway to Heaven- of Master of Puppetssolo, maar een vrolijke, countrysolo en dat maakt hem zo leuk.

De plaat eindigt met het mooie Moonlight Mile.

Jullie hebben het al door, Sticky fingers is een van mijn favoriete albums en ik geef het dan ook 5*. Deze plaat verdient het.

Samen met Let it Bleed en Beggars Banquet mijn favoriete Stonesplaat.
Dit is een enorm goede plaat. Het rockt en sleurt al vanaf het begin met een knaller van een single : Brown Sugar.
De ballad Wild Horses is ingetogen en absoluut niet melig. Can't You Hear me Knocking ? vind ik de beste track op dit schitterend album. Die saxsolo is meesterlijk !
Bitch is alweer een knaller zoals ze die nu niet meer maken.
De tweede kant (nou als je de elpeeversie beschouwt) is bluesier dan de a-kant, maar minstens even leuk !
Dit is een plaat die je koestert tot je honderd bent (of ouder !)
4.5 sterren ! **** 1/2

Misschien niet elk nummer dus.

Maar ik kan me helemaal vinden in je stuk. Ook ik vind dit de beste van the Stones. Behalve op het wat saaie You Gotta Move halen ze hun hoogste niveau. Het album klinkt heerlijk, stukken beter dan gedeeltes van Exile on Main Street waar ze soms wat te ver doorsloegen in hun streven het album "sloppy" te laten klinken.

Hoogtepunten noemen heeft geen zin. Dit album is 1 groot hoogtepunt. Toch houd ik het op 4,5 ster. Ik vind the Stones net geen 5 sterren band.

Ik heb wel 's wat van de Stones gedraaid, maar dit is het eerste album dat me echt weet te grijpen. De afwisseling is ook behoorlijk, Mick Jagger zingt op de eerste 3 nummers al meteen 3 keer heel verschillend. Alhoewel ie nog al afgeknepen stemgeluid produceert, heeft het toch wel wat. Lekker sfeertje en zo'n nummer als Can't You Hear Me Knocking, compleet met jam en al, had ik eigenlijk niet achter de Stones gezocht.

Het wordt tijd om me verder te verdiepen in de hoogtijdagen van deze band, maar dit album staat in ieder geval alvast op 4* (en ik denk dat ie nog wel wat omhoog zou kunnen).

Alleen al de hoes maakt nieuwsgierig: dé rits (iemand in het bezit van een album met echte rits?).
Sticky Fingers zal altijd wel een bijzondere Stones-plaat blijven voor mij. Het was het eerste reguliere album dat ik leerde kennen en het bleek gelijk al mijn favoriet te worden en tot nu toe blijven.

Brown Sugar blijft natuurlijk een onvervalste Stones-kraker. Lekker rauw en wat blijft die scheurende sax toch herkenbaar. En dan die gitaarriff van Keith. Tja, dit is typisch zo'n nummer dat je ontelbare malen kunt horen en dan nog komt het je strot niet uit.
Sway laat de boel een beetje afkoelen maar doet dat messcherp. Op het eerste gehoor een wat minder opvallend nummer maar sla het over en je mist gewoon iets. Niet doen dus: het liefst nog even je volumeknop wat verder openzetten.
Het eerste persoonlijke hoogtepunt dient zich aan in het schitterende Wild Horses. Lekker slepend en het rauwe randje rondom Mick's stem maakt het helemaal af. De ruige tijd waarin de heren leefden heeft ongetwijfeld zijn weerslag op die stem maar maakt het daardoor nu net even puurder. Er zijn van die nummers die je na jaren nog steeds kippenvel kunnen bezorgen. Deze hoort daar zeker bij.
Can't You Hear Me Knocking heeft wederom dat ruige, dat onbeheerste. Puur natuur en ongerept. Toch klinkt het heel beheerst. Pas echt geweldig gaat het worden bij het intermezzo (na ruim twee en een halve minuut), dit mede dankzij het heerlijke ritme in combi met de sax.
You Gotta Move is uitstekende blues. Waan je in een dor en droog landschap snakkend naar water. Toch zul je taai moeten blijven en volhouden. Dit is een lekker stukje muziek waar de mannen goed op dreef zijn.
Hoe heerlijk is het als je dan toch weet te overleven en aankomt bij Bitch. Dit is wederom zo lekker rauw. De funky drive maakt dit nummer onverwoestbaar en het dendert telkens weer mijn huiskamer binnen en dat doet het op onvergetelijke wijze keer op keer.
Een volgend absoluut hoogtepunt voor mij is I Got the Blues. Zo tergend, zo wonderschoon. Voor de blazers is eigenlijk maar één woord: cool. Ik vind dat een perfecte term voor dit hele nummer. Een klasse-track van jewelste en misschien wel een beetje een onderbelichte Stones-klassieker.
Maar als we praten over klassiekers dan komen we uit bij mijn favoriete Stones-nummer aller tijden Sister Morphine. De bijna-fatale overdosis van vriendin Marianne Faithfull schijnt de inspiratiebron te zijn (de echte fans weten er vast meer over te vertellen). Mij kan die aanleiding niet schelen want ik ben gewoon blij dat ze een juweel als dit hebben weten te schrijven. Hartverscheurend tot op het bot. Haast angstaanjagend te noemen. Geweldig!
Een volgend nummer kan welhaast niet anders zijn dan wat luchtiger van toon en dat gebeurt dan ook d.m.v. Dead Flowers. Het zijn van die bijkommomenten die een mens soms hard nodig heeft, zeker na zo'n mokerslag als het vorige nummer. Country-rock op z'n Stones.
Ook Moonlight Mile klinkt wat lichter van toon. Het is een warm nummer waarop de zon langzaam tevoorschijn kruipt vanachter de donkere wolken. Hiermee tevens een prachtige afsluiter vormend van dit magnifieke album dat mij na al die jaren nog steeds niet verveelt. Hulde!

Heerlijk album met als favorieten (onderhand allemaal)
maar Can't you hear me knocking en Sister Morphine

Een van hun beste platen. Dus betekent het tegelijk -omdat het hier The Stones betreft - een All-Time Classic.
De originele 'rits lp' heb ik ooit , in een zeer losbandige bui , weggedaan aan een fervente Stones fan. Dom en jammer. Mooi voor hem.
Brown Sugar , is het soort rocker zoals alleen The Stones die lijken te kunnen maken. Wie hier stil bij kan blijven zitten , bezit geen gevoel voor Rock and Roll !
Enfin , er is in bovenstaande verhalen al genoeg positiefs geschreven over dit meesterwerk , dus : aanschaffen die hap.

Can't you hear me knockin' en sway live tijdens the bigger bang tour.
volgens mij kunnen ze nog wel een paar jaar door.

@ aERodynamIC: Die is inderdaad in mijn bezit en zal ik ook nooit weg doen (George toch....ay, ay, ay, godseeuwig zonde.)

Ik kan mij helemaal vinden in aERodynamIC recentie. wellicht nog een kleine aanvulling op Sister Morphine, Marianne Faithfull zou hebben meegeschreven aan dit nummer maar nooit de credits hebben gehad (beweerd zij zelf althans en ik ben geneigd haar te geloven). Tjsa, The glimmer twins en eerlijkheid....

Waarom mag je eigenlijk maar twee nummers selecteren, ze zijn allemaal om te smullen zo goed??

Mick Jagger heeft inmiddels toe gegeven dat Marianne Faithful aan deze song mee heeft gewerkt. Het is officiel dus.

Het werd ook wel een keer tijd natuurlijk.

op de nieuwe uitgaves van deze cd schijnt ze wel vermeld te staan; Mick wordt naarmate hij ouder wordt ook wat guller.

Dit album hoort ook minimaal in de Top 25 te staan.

Ik ben het helemaal met Marco eens. Aleeen naar You gotta move luister ik nooit maar de rest is briljant. Het leuke van het lezen van de diverse commentaren op deze site is dat je albums en nummers (her)ontdekt. Dit geldt met name voor moonlight mile, vind ik nu het beste nummer terwijl ik er tot voor kort, ondanks dat ik een echte Stones-fan ben, nauwelijks naar luisterde. Jammer dat de Stones-albums, en zeker hun " grote 4", relatief weinig aandacht/commentaar krijgen op deze site. Deze krijgt van mij 5 sterren.

Samen met Exile behorend tot mijn favoriete koppeltje Stones-platen. Alles aan dit album is puur. Van de hoes totaan het einde van Moonlight Drive straalt het een heerlijk soort slonzigheid uit. Alles klinkt even hoogstaand (zelfs het hier door sommige verguisde You Gotta Move klinkt gewoon heel erg authentiek en rafelig) en in Can't You Hear Me Knocking bevat het misschien wel de allerbeste Stones-parel ooit.

5.

Can't you hear me knocking op nr 3 in mijn lijst van beste Stonesnummers en daardoor ook automatisch in mijn top 10 van beste platen ooit.

Een van mijn favorieten stones plaaten. Brown sugar is een geweldige opener. Dan komt Sway een lekker nummertje en daarna het prachtige wild horses dat me nog steeds kippenvel bezorgt. Dan kom can't you hear me knocking een nummer dat ik gewoon niet kan afzetten en dan het minste nummer van de plaat (vind ik) You gotta move ook niet slecht trouwens. Daarna het mooie I got the bleus en dan Sister morphine ik heb er nooit echt veel mee gehad maar mijn vader vind het een prachtig nummer. Dan heb je Dead flowers nog een bijzonder lekker nummertje en dan nog het japanse Moonlight mile.

5 sterren voor dit meesterwerk

ik ben nog van het elpee tijdperk en de side two van sticky fingers vind ik tot het beste behoren dat er gemaakt is. Verslavend.

enige minpunt, can't you hear me knocking is veel te kort, zon 30 minuten maar

:0

wat een nummer zeg, dat bedenk je niet vantevoren, dat ontstaat, kan niet anders

Voor mij van deze plaat die ik niet helemaal mooi vindt Dead flowers en Sister morphine.

Yép, dat is ook een zalig nummer, dat jazzy gedeelte met die sax, màn!
Prima plaat is dit hier van de Stones toen ze er nog toe deden!