The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)

De 1e langspeelplaat van The Stones die ik uitvoerig heb beluisterd. God wat een heerlijk afwisselende plaat. Hardrock meestampers(Brown Sugar), ballads(Wild Horses), Santana achtige mexico rock(het 2e gedeelte van 'Can't You Hear Me Knockin') en zelfs country(Dead Flowers). Een meesterwerkje van het zuiverste soort en ik ben dan ook erg benieuwd naar platen als Let It Bleed, Exile On Main Street, Between The Buttons en Beggar's Banquet. 4,5 ster.

Sticky Fingers is inderdaad fantastisch, maar het gekke is dat ik de laatste tijd steeds meer EXILE nog beter ga vinden en dat had ik vroeger niet.

Wisten jullie trouwens dat Sway voor het eerst tijdens de huidig tour live wordt gespeeld, ik heb 't op een of twee bootlegs staan, echt te gek!!

Ik heb wel 's wat van de Stones gedraaid, maar dit is het eerste album dat me echt weet te grijpen. De afwisseling is ook behoorlijk, Mick Jagger zingt op de eerste 3 nummers al meteen 3 keer heel verschillend. Alhoewel ie nog al afgeknepen stemgeluid produceert, heeft het toch wel wat. Lekker sfeertje en zo'n nummer als Can't You Hear Me Knocking, compleet met jam en al, had ik eigenlijk niet achter de Stones gezocht.

Het wordt tijd om me verder te verdiepen in de hoogtijdagen van deze band, maar dit album staat in ieder geval alvast op 4* (en ik denk dat ie nog wel wat omhoog zou kunnen).

Alleen al de hoes maakt nieuwsgierig: dé rits (iemand in het bezit van een album met echte rits?).
Sticky Fingers zal altijd wel een bijzondere Stones-plaat blijven voor mij. Het was het eerste reguliere album dat ik leerde kennen en het bleek gelijk al mijn favoriet te worden en tot nu toe blijven.

Brown Sugar blijft natuurlijk een onvervalste Stones-kraker. Lekker rauw en wat blijft die scheurende sax toch herkenbaar. En dan die gitaarriff van Keith. Tja, dit is typisch zo'n nummer dat je ontelbare malen kunt horen en dan nog komt het je strot niet uit.
Sway laat de boel een beetje afkoelen maar doet dat messcherp. Op het eerste gehoor een wat minder opvallend nummer maar sla het over en je mist gewoon iets. Niet doen dus: het liefst nog even je volumeknop wat verder openzetten.
Het eerste persoonlijke hoogtepunt dient zich aan in het schitterende Wild Horses. Lekker slepend en het rauwe randje rondom Mick's stem maakt het helemaal af. De ruige tijd waarin de heren leefden heeft ongetwijfeld zijn weerslag op die stem maar maakt het daardoor nu net even puurder. Er zijn van die nummers die je na jaren nog steeds kippenvel kunnen bezorgen. Deze hoort daar zeker bij.
Can't You Hear Me Knocking heeft wederom dat ruige, dat onbeheerste. Puur natuur en ongerept. Toch klinkt het heel beheerst. Pas echt geweldig gaat het worden bij het intermezzo (na ruim twee en een halve minuut), dit mede dankzij het heerlijke ritme in combi met de sax.
You Gotta Move is uitstekende blues. Waan je in een dor en droog landschap snakkend naar water. Toch zul je taai moeten blijven en volhouden. Dit is een lekker stukje muziek waar de mannen goed op dreef zijn.
Hoe heerlijk is het als je dan toch weet te overleven en aankomt bij Bitch. Dit is wederom zo lekker rauw. De funky drive maakt dit nummer onverwoestbaar en het dendert telkens weer mijn huiskamer binnen en dat doet het op onvergetelijke wijze keer op keer.
Een volgend absoluut hoogtepunt voor mij is I Got the Blues. Zo tergend, zo wonderschoon. Voor de blazers is eigenlijk maar één woord: cool. Ik vind dat een perfecte term voor dit hele nummer. Een klasse-track van jewelste en misschien wel een beetje een onderbelichte Stones-klassieker.
Maar als we praten over klassiekers dan komen we uit bij mijn favoriete Stones-nummer aller tijden Sister Morphine. De bijna-fatale overdosis van vriendin Marianne Faithfull schijnt de inspiratiebron te zijn (de echte fans weten er vast meer over te vertellen). Mij kan die aanleiding niet schelen want ik ben gewoon blij dat ze een juweel als dit hebben weten te schrijven. Hartverscheurend tot op het bot. Haast angstaanjagend te noemen. Geweldig!
Een volgend nummer kan welhaast niet anders zijn dan wat luchtiger van toon en dat gebeurt dan ook d.m.v. Dead Flowers. Het zijn van die bijkommomenten die een mens soms hard nodig heeft, zeker na zo'n mokerslag als het vorige nummer. Country-rock op z'n Stones.
Ook Moonlight Mile klinkt wat lichter van toon. Het is een warm nummer waarop de zon langzaam tevoorschijn kruipt vanachter de donkere wolken. Hiermee tevens een prachtige afsluiter vormend van dit magnifieke album dat mij na al die jaren nog steeds niet verveelt. Hulde!

Hierop wisten de Stones al datgene waar ze door beïnvloed waren, het meest overtuigend, kernachtig en krachtig neer te zetten. Verpakt in wat nu direct herkend wordt als de Stones sound. Een blauwdruk voor hun latere werk, maar nooit echt meer overtroffen.

Er spreekt nog urgentie uit, want ondanks de al lang en breed gevestigde naam moesten ze zich nog wel degelijk waarmaken, gezien de veranderende muzikale stijlen en trends.

Opvallend is het spannende contrast in speelstijl tussen Keith Richards en Mick Taylor en ook het doeltreffende gebruik van sessiemuzikanten, zoals Ry Cooder in Sister Morphine. Van hem nam Richards de zo kenmerkende open G tuning over.

Het is voor mij ontzettend lastig om een top 10 samen te stellen van mijn favoriete muziekalbums. Het veranderd bij mij dan ook erg vaak, dit heeft ook puur te maken met het feit dat ik eigenlijk elke dag wel weer iets nieuws ontdek. Van één ding ben ik wel zeker met het maken van mijn top 10, namelijk dat deze Sticky Fingers er altijd instaat.

Ik ben een groot fan van the Stones, dit is mij van jongs af aan ingegoten door paps (hoewel het voor mij vervolgens nog wel eventjes duurde voordat ik het echt kon waarderen). Deze plaat is de derde in hun reeks van vier klassieke superplaten. Al deze vier platen, te weten Beggars Banquet, Let it Bleed, Sticky Fingers en Exile on Main st., zijn in mijn ogen niet minder dan meesterwerken. Ik heb het daarom ook erg lastig gevonden om een Stones plaat te vinden die ik als favoriet kon bestempelen. Ik heb uiteindelijk gekozen voor Sticky Fingers. De redenen hiervan zijn ten eerste omdat ik hem simpelweg het vaakst draai en ten tweede omdat op deze plaat één van mijn favoriete gitaristen een prominente rol speelt. Ik heb het natuurlijk over Mick Taylor, een gitaarvirtuoos. Dankzij deze plaat heb ik hem echt leren kennen en dat heeft mede een groot deel van mijn muzieksmaak van vandaag de dag gevormd.

Is dit album dan alleen Mick Taylor? Nee absoluut niet. Iedereen speelt een even grote rol op deze plaat en hij staat dan ook bomvol met briljant geschreven nummers. Alles wat de Stones zo geweldig maakt is te vinden op deze plaat en daarom koester ik hem ook zo erg.
Ik heb hem bovendien op vinyl met de Spaanse ‘vingers in blik’ cover.

Tjonge Tjonge wat een heerlijk album is dit zeg! ”Sticky Fingers” is The Rolling Stones op z’n best. Ik ben niet bekend met alle albums van The Rolling Stones, maar de algemeen bekende grote vier ken ik maar al te goed. ”Sticky Fingers” is de derde in die rij. Opener ”Brown Sugar” heeft die heerlijke klassieke gitaarrif. Over riffs gesproken, er staan een aantal magistrale op ”Sticky Fingers”. Naast het eerder genoemde ”Brown Sugar” zijn ook de riffs van ”Can’t You Hear Me Knocking” en ”Bitch” fantastisch. Het instrumentale tweede gedeelte van ”Can’t You Hear Me Knocking” is trouwens om je vingers bij af te likken. Dat The Stones hun roots ontlenen aan de blues mag duidelijk zijn. De heerlijke lome bewerking van bluesklassieker ”You Gotta Move” mag er dan ook wezen. Er zijn al ontelbare versies van dit liedje opgenomen, maar de uitvoering op ”Sticky Fingers” vind ik een hele mooie. Dit geldt ook voor het ingetogen ”I Got the Blues”, waar vooral de orgelsolo me kippenvel bezorgd. Alle nummers op ”Sticky Fingers” hebben een bepaalde aantrekkingskracht. ”Sister Morphine” is heerlijke meeslepend, ”Dead Flowers” flirt met country, maar niet op een clichématige manier en de rustige afsluiter ”Moonlight Mile” bevat zelfs strijkers. Van begin tot eind is ”Sticky Fingers” alles wat The Rolling Stones tot een legendarische band maakt: vuige rock & roll, blues, roots, noem het maar op en dan uiteraard die onmiskenbare attitude. Samen met ”Let It Bleed” reken ik ”Sticky Fingers” tot mijn favoriete albums van The Rolling Stones.

Vanaf Their Satanic Majesties Request tot en met Dirty Work heb ik uitgezonderd op Goats Head Soup elk Stones album nu in bezit, en ik merk dat deze periode mij erg aanspreekt.
Was Their Satanic Majesties Request nog een soort van poging om een Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band te meken, vervolgens kreeg je een ander geluid.
Het leek wel alsof The Beatles naar de achtergrond verdwenen.
Natuurlijk was de dood van Brian Jones een keerpunt, ook al had hij de band al verlaten.
LSD werd vervangen door Heroine, en Mick Taylor kwam de band versterken.
Maar wat mij vooral opviel was dat het Britse geluid vervangen werd tot een meer Amerikaans geluid.
Veel meer country en blues invloeden, en ook de sound van de latere The Doors, Eagles en Gram Parson hoor je terug.
Grappig dat ze juist in het begin begonnen met Amerikaanse covers, nu zijn ze gerijpt om zelf ook nummers in deze stijl te schrijven.
Als kind dacht ik ook dat The Stones uit de Verenigde Staten kwam.
Hoezen van Tattoo You en vooral Sticky Fingers maakten veel in druk op mij, dat waren ook albums die mijn vader vaak draaide.
En nu klinken ze voor mij nog steeds hetzelfde als toen, duidelijke Amerikaanse roots.
Sticky Fingers springt er boven uit.
Brown Sugar, Sister Morphine en Wild Horses zijn de sterkste nummers.
Een band als The Black Crowes (Amerikaans) heeft zeker naar dit album geluisterd.
The Stones hebben nog weinig meer met hun Britse achtergrond te doen.

Ook hier ben ik niet echt onder de indruk van wat The Stones hier presteert, maar in elk geval wordt er heel behoorlijk gemusiceerd wordt het aantal ergermomenten tot het minimum beperkt. Brown Sugar is een leuke opener, al deel de haast mythische status ervan niet. Ik ben dan blijkbaar wel een van de mensen die Wild Horses goed trekt. Mooi, slepend nummer met fijn gitaarwerk van Keith Richards. Zelfde geldt voor Can't You Hear Me Knocking.

Eerder klaagde ik al over de toeters en bellen die de Stones er nog wel een bij sleepten. Hier heb ik er helemaal geen last van. Ook niet van de blazers op I Got The Blues. Sister Morphine is een wat tamme brug naar het niet onaardige Dead Flowers. Country blijft een lastig iets, maar dit is een heel stuk beter dan het afgrijselijke Country Honk. Moonlight Mile is een geweldige afsluiter. Voor mij misschien wel een van de beste nummers die de Stones ooit uitbracht. Opvallend hoe groot het verschil is als het gaat om soleren. Keith kan het hier echt wel, terwijl het op Let It Bleed (wat ik me zo herinner) soms ronduit abominabel was.

Dus: ja, goed album, maar het hoge gemiddelde gaat dan weer erg ver

Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Beggars Banquet
10. Let It Bleed

Sticky Fingers is het tweede album waar ik echt goed van geniet en het eerste Stones-album waar ik een sound hoor die eigen klinkt en me compleet bevalt. Het heeft ballen (terugkeer elektrische gitaar: op songs als Sway een vette solo en op Can't You Hear Me Knocking en Bitch goeie riffs) en emotie (countryrocksongs als Wild Horses en Dead Flowers bevallen goed) en bovenal een flinke collectie aan goede songs.

Grappig dat ik in dit geval de niet-hits als Sway en Sister Morphine nog beter vind dan de bekendere songs. Helemaal de laatste track is een broeierig, bijna duister nummer met een fantastische sfeer. Afsluiter Moonlight Mile gaat zelfs nog een stap verder en is op zijn minst fantastisch te noemen. Hiermee is Sticky Fingers het eerste Rolling Stones album waarover ik het met de fans eens ben.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Let It Bleed
4. Beggars Banquet
5. Aftermath
6. Between The Buttons
7. 12x5
8. Out Of Our Heads
9. The Rolling Stones No. 2
10. The Rolling Stones

Sorry aan iedereen die inmiddels een beetje moe wordt van mijn positieve recensies, maar ook over Sticky Fingers ben ik uitzonderlijk positief. Ik beloof dat het na Exile On Main St. echt minder positief gaat worden.

Wisten de Stones op Beggars Banquet de perfectie al bijna te bereiken, op Sticky Fingers doen ze dat gewoon nog een keer. Alles klopt gewoon aan dit album. De flow die het album heeft is echt perfect. Na een uptempo opener (Brown Sugar) wordt er langzaam afgebouwd (Sway) naar een ballad (Wild Horses), waarna het weer tijd is om te rocken en te swingen (Can't You Hear Me Knocking). Daarna gaat het tempo weer wat omlaag met You Gotta Move, maar het blijft wel swingend en nodigt zelfs uit tot meezingen (zie Sticky Fingers Live uit 2015). Kant B opent weer rockend en uptempo met Bitch waarna een tweetal ballads volgen die beide een totaal andere sfeer hebben (het soulvolle I Got The Blues en het spookachtige Sister Morphine met een geniale Ry Cooder). Met de country van Dead Flowers volgt er weer een wat meer uptempo en vrolijker nummer (meezingen!), om af te sluiten met de ballad Moonlight Mile.
Behalve deze mooie opbouw van nummers is elk nummer op zichzelf een absolute topper. Er is geen zwak moment te bekennen. Can't You Hear Me Knocking begint met een riff die bijna even goed is als de riff van Brown Sugar en in het tweede jam achtige deel is elke noot raak. Een prachtige flow die je naar het einde van het nummer draagt. Hier moet natuurlijk nieuwe gitarist Mick Taylor genoemd worden, die op dit nummer in het bijzonder, en het hele album in z'n algemeen, zijn toegevoegde waarde aan de groep bewijst.
Dit album krijgt natuurlijk 5 sterren van mij, maar gevoelsmatig staat het net een stapje onder Beggars Banquet. Waarom kan ik niet goed benoemen. Misschien is het omdat die speciale jaren 60 sfeer op Beggars Banquet aanwezig is, of misschien is het omdat Brian Jones nog in de band zat, ik weet het niet.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Sticky Fingers: 5*
3. Let It Bleed: 4,5*
4. Aftermath: 4,5*
5. The Rolling Stones: 4*
6. Their Satanic Majesties Request: 4*
7. Out Of Our Heads US: 4*
8. The Rolling Stones Now!: 3,5*
9. 12 X 5: 3,5*
10. The Rolling Stones No. 2: 3*
11. Between The Buttons: 2,5*
12. December's Children (And Everybody's): 2,5*

Sticky Fingers is eigenlijk het enige studioalbum dat ik in bezit heb van de Rolling Stones. Ik heb nog wel de verzamelaar genaamd Stones Story op LP liggen (zou ik eigenlijk ook nog is moeten digitaliseren maar dat terzijde) maar de voornaamste reden tot de aanschaf van Sticky Fingers een aantal jaar geleden was de aanwezigheid van Eric Clapton bij de alternate version van Brown Sugar. Vandaag de dag zet ik die bonusdisc eigenlijk zelden op en laat ik me veel liever onderdompelen in het oorspronkelijke album. Een schoolvoorbeeld van hoe de volgorde van de tracks ook enorm belangrijk is, want de Stones maken er hier een heerlijke flow van. Beginnen met het heerlijk opzwepende Brown Sugar waar je onmogelijk op kunt blijven stil zitten en gaandeweg afwisselen tussen rustigere nummers als Sister Morphine of het stuwende Can't You Hear Me Knocking. Dat laatste nummer heeft echt alles wat ik in een song zoek en de manier waarop het langzamerhand ontspoort is werkelijk fenomenaal. Alleen die cover van You Gotta Move kan me echt niet bekoren, het is echter een kleine smet op een voor de rest uitstekend geheel. Ik heb vroeger veel albums van de Stones geprobeerd maar geen enkele kon me zo bekoren als deze Sticky Fingers. Is dit trouwens nog in de oorspronkelijke LP versie te vinden (dus met een bewegende zipper) of zijn al die exemplaren kapot gegaan in de loop der tijd?

Beste nummer ,, Sister Morphine ,,

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Een aantal nummers kende ik al, zei het los. Het hele album is nieuw voor mij. Ik vind dit bluesy album toch wel fijn. Het begint vooral erg sterk met het krachtige Brown Sugar, het rustige Sway en nog rustigere Wild Horses. De sax in Can’t You Hear Me Knocking vind ik ook fijn. Daarna zakt het wat in richting Sister Morphine. Daarna wel weer prettig.