The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)

In het algemeen beschouwd men de periode 68-72 als de sterkste periode van de Stones. In dat licht is deze plaat een vreemde eend in de bijt. Deze van de trits: beggars Banquet, let it bleed, de live plaat, tot Exile on main street is de plaat die het meest gelikt en het gladst in de productie klinkt. Gezien het hoge niveau is dat natuurlijk geen enkel probleem, Het is de plaat die van de hier voorgenoemde het minst vuig klinkt en op "can't you hear me knocking" welbeschouwd geen scherpe randjes kent. Het is de popplaat van Stones. Nog 1 weet men echt een vuist te maken. Exile on main street is een ram op je bek van jewelste, waar men ons nadien niet meer op getrakteerd heeft.

Snakeskin, ik kan absoluut niet akkoord gaan met wat je daar vertelt; ik vind Sticky fingers voor geen gram glad of gelikt, jij hoort duidelijk iets anders dan ik... ben wel blij met je hoge waarderingscijfer...

yep, en blij mee

Ik heb Sticky Fingers drie keer, alle met de rits zoals het hoort. Is Sticky Fingers met de rits inmiddels zeldzaam en moeilijk te krijgen dat het hier een topic is?

in vind Sticky fingers een schitterende plaat en zoals ik schreef behoort kant twee tot het beste dat de popmuziek heeft voortgebracht. De Rolling Stones produceerden met Sticky fingers voor het eerst een plaat op eigen label. Het lijkt (en klinkt alsof)de commerciele motieven het hier met een neuslengte winnen van de authentieke bleus en countrymotieven die voorgaande plaatwerk van The Stones kenmerkten. De door mij aangehaalde periode van 68-72 vangt aan met met platen die weinig opsmuk kennen en eindigt in het superbe exile on main street waarop rock, country en soul invloeden in de Stones sound worden geintregreerd op een manier die zij in het verdere verloop van hun carriere niet meer aantikken. Van Exile on main street als geheel komt een geur van drank, zweet en echte, doorleefde emotie af die ik bij Sticky Fingers mis. Om je te troosten, met 4.5 ster doe ik plaat tekort, maar exile blijft van een buitencategorie.

Eén van de beste platen allertijden. De composities verschillen in stijl behoorlijk, maar toch voelt het album als een geheel. Hoogtepunten noemen is zinloos, zwakke momenten zijn er gewoon niet.

@ Harald: Ik heb Sticky Fingers maar 1 keer maar wel met de echte rits...

Sister Morphine, Dead Flowers, Brown Sugar.....het blijft goed....

Heel goed, Foxy Lady....

... Voor geen gram...

Hoe toepasselijk!

Ik heb de wat oudere cd (Uitgebracht via CBS, geloof ik) zonder rits.
Jammer, maarja, zijn ergere dingen in de wereld.

Nou....Sticky Fingers zonder rits is wel behoorlijk erg hoor....

De rits hoort erbij anders is het een nep hoes

Bij de ritsversie kan je ook de witte onderbroek zien, heb de originele versie en later in Tsjechie een nepversie gekocht voor een paar euro. De periode 68-72 zijn de Stones onovertroffen en welke band doet dit ze na? De latere albums worden vergeleken met Sticky fingers of Exile maar de band is niet alleen veranders maar de tijd ook, de jeugd van nu neemt vaak niet de tijd om een plaat te ontdekken en kent de bekende nrs.(Zo sprak een "oude "rocker).

Geen enkel zwak nummer en een favoriet aanwijzen is moeilijk, Can't you hear me knocking? refereer ik aan Mick Taylor die solo dit nummer geweldig vertolkt en er een soort energieke samba van maakt.

Can't you hear me knocking? als ook You gotta move heeft Mick Taylor geschreven maar volgens hem van Jagger/Richards geen kredits kunnen krijgen. Mick Taylor speelt deze twee songs ook vaak tijdens zijn solo optredens.

Dit is inderdaad hun beste periode, niets dan toppers en klassiekers;
Let it Bleed, Begars Banquet, Sticky Fingers, Exile On Main St., Get Yer Yaya's Out... echt op het toppunt van hun kunnen.
Het is helaas nadien toch wat bergaf gegaan..

Can't you hear me knocking? als ook You gotta move heeft Mick Taylor geschreven maar volgens hem van Jagger/Richards geen kredits kunnen krijgen. Mick Taylor speeld deze twee songs ook vaak tijdens zijn solo optredens.[/quote]

Harald, ik ben bang dat je gelijk hebt gezien Mick Taylor's karakter en karakters van de Glimmer twins. Zoals Leathet Jacket ook een Taylor nr. is en ook bekend is van de Stones. Ik hoop dat Taylor weer in Nederland komt touren. 2 keer gezien, 1 keer in de Lantaarn in Hellendoorn waar hij een schuchtere introverte indruk maakte en veel overliet aan de band en later in Lucky, Rijssen waar hij een spontane goedgehumeurde indruk maakte met goed spel. Ik herinner me dat hij tijdens Can't you hear me knocking/samba zelfs aan het dansen was. Misschien kwam dat omdat zijn vriendin Marlise er ook was.(ze stond naast me en heb haar even gesproken en ze deed of ze zijn dochter was, maar ik weet wel beter. Marlise is trouwens ook een nr. van Mick Taylor'; op Stone free plaat met div. Stonessolonrs.)

Het is geen nep-cd, maar gewoon een wat oudere uitgave (jaren '80, CBS Nice Price-serie met rode dischouder, zwarte bedrukking op de cd zelf en een catalogusblaadje in het midden van het boekje).

Weet ik, maar er zijn wel cd editions met een rits

uh, ik heb heb het toch nog maar even opgezocht betreffende You gotta Move; Mick Taylor heeft dat niet geschreven, het is nummer is afkomstig (uiteraard in een iets andere uitvoering) van bluesgigant Mississippi Fred McDowell, die overigens op de LP ook niet genoemd wordt. Wel dat het origineel gepubliseerd werd bij Mirage Music. Ook al een aanwijzing dat het niet van de Stones is dus.

Ik heb net die Vinyl plaat als ook de cd gepakt, op allee twee staat er wel McDowell genoemd.

Ik was even op zoek naar de tracks waarvoor Mick Taylor geen songwriting credits van Mick Jagger en Keith Richards heeft ontvangen en heb dit op Wikipedia gevonden:

"Taylor and Jagger worked on songs like "Sway", "Moonlight Mile", "Winter" and "Time Waits for No One", but Taylor was never given writing credit. Taylor consequently became disenchanted. He received songwriting credits for only one song, "Ventilator Blues" on the Exile on Main St. album."

Dan klopt het dus niet helemaal vin13, zoals Harald ook al opmerkt.

Goed dat je dat hebt gevonden Harald over Taylor (wat overigens een geweldige gitarist is!) . Veel zeggend in het stukje op Wiki is ook het begin van de zin; "Taylor and Jagger worked on songs like". Het kunnen er dus ook nog meer geweest zijn.

Ik had de quote van Harald over genomen en die leek me wel aannemelijk. De eindconclusie is: Mick Taylor is er bekaaid van af gekomen en verdient meer(zowel geld als credits).
Ventilator blues is wel 1 van mijn favoriete Stonessongs.

Geweldig is zijn gitaarsolo op Time Waits For No One. Tegen zijn wil is deze wel een beetje naar de achtergrond gemixt en ook ingekort. Blijkbaar was Keith een beetje jaloers op Mick Taylor. Live en op grijze cd's is Time waits for no one behoorlijk beter.

@ vin13: Die conclusie's kan ik volledig onderschrijvn.

@ Harald: Dat is zeker een geweldige solo (ook op sympathy for the devil op get your ye-ye's out trouwens)
De keren dat ik hem live heb gezien maakte hij ook indruk trouwens, met subliem gitaarwerk.

Samen met "Beggars Banquet" en "Let it bleed" vind ik dat het beste Stones-album. 10 uitstekende nummers waarin de Rolling Stones met behulp van een aantal gastmuzikanten (Billy Preston, J. Price) heel wat stijlen etaleren : rock, blues, country en zelfs een tikkeltje jazz. Een betere opener als "Brown sugar" is nauwelijks mogelijk, maar "Wild Horses" en "Can't you hear me knocking" behoren eveneens tot de beste Stones-nummers.

De Stones in hun hoogtijdagen.Het album kent eigenlijk geen zwakke plek,en de uitstapjes naar soul,gospel en Country zijn zeer geslaagd.De toen ''Greatest Rock'n Roll Band In The World moet in het bezit zijn geweest van een tomeloze inspiratie.De vaak naar Sex en drugs gerelateerde songs zijn lekker smerig en een rocker als Can't You hear me Knocking wordt lekker uitgesmeert met percussie en dragend gitaarwerk.Nummers als Brown Sugar,het prachtige Sway en het door Jagger voor Marianne Faitfull geschreven Wild Horses,is misschien wel de mooiste ballad die de groep ooit maakte,Het felle Bitch,het treurige Junklied Sister Morphine en de licht epische afsluiter Moonlight Mile zijn wederom zeer raak.
Op Exile On Mainstreet,die een jaar later zal verschijnen,doen The Stones het nog eens dunnetjes over.Na die tijd halen ze nooit meer het niveau van de periode 68/72.

Ik houd het op het niveau van 1964 t/m 1972, daarna werd het wat minder, maar het werd nooit echt slecht

Sticky fingers het beste wat de Stones hebben gemaakt EVER. Hier staan echt alleen meesterwerkjes op. Van geweldige rockers to ballads waar je kippenvel van krijgt(zoals wild horses).
5*

Eerste Album dat ik ken van de Stones, Zaterdag 12 april gekocht, De nacht erna 3 keer achteréén beluisterd met een fles Beerenburg. Mooie nacht gehad. 4,5 ster.

//edit: Ondertussen in m'n top 10..

Op naar de volgende albums: ik zou beginnen met Exile on main street, daarna Let it bleed en daarna Beggars Banquet.
Veel luisterplezier

p.s. allemaal 3 x luisteren en weer Berenburg erbij.