Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008)

In het woud van nieuwe releases ben ik snel geneigd door te lopen. Even stoppen, even luisteren en weer verder. Niet doen. Niet doen. Sommige albums hebben echt even tijd nodig. Wat ben ik blij dat ik Vampire Weekend even heb laten bezinken. Intrigerend. Ik ben het niet eens met degenen die dit afdoen als een album dat 'lekker weg luistert'. Zeker: het luistert lekker weg, maar het is voor mij veel meer dan dat. De percussie is weergaloos. Intelligent, zo u wilt. De melodieën catchy, de instrumentatie verrassend. Een smeltkroes van stijlen. Wat een debuut!

A-punk is erg leuk. Zowel het lied als de clip. Als de rest ook zo fijn complexloos is hoop ik dat dit bandje doorbreekt op zomerfestivals.

Tja. Al die nieuwe popbandjes kunnen mij steeds minder boeien, maar dit is wel bijzonder. Niet bijzonder goed, maar het klinkt wel erg vrolijk en spontaan. Hele fijne nummers met een gemiddelde lengte van iets meer dan 3 minuten, precies goed!

Ik kom nu toch uit op 4*!

Na een paar keer draaien voelde ik weer een enthiousiasme opkomen dat ik al maanden niet meer gevoeld had. Het enthiousiasme dat je hebt als je een nieuwe band ontdekt waarvan je weet dat je hem goed gaat vinden. Omdat ik 2007 muzikaal een vrij schraal jaar vond had ik ook niet heel veel vertrouwen in 2008. Maar toen hoorde ik Vampire Weekend!

Eigenlijk pakte dit album me al vanaf het begin. Een frisse sound die ik nergens anders heb gehoord. Hiermee bedoel ik dus niet dat ze compleet orgineel zijn, want dat is natuurlijk geen enkele band. Maar de combinatie van cheecky keyboard ritmes, frisse gitaarrifjes, een relaxte stem, een goed ondersteunende bas en natuurlijk de bongo-bongo Afrikaanse invloeden maken dit tot een speciaal plaatje.

Absoluut hoogtepunt is Walcott. Zo'n ontzettend pakkend en fijn nummer. Ook A-Punk is behoort tot de beteren op deze cd. Ik kan eigenlijk niet echt een slecht nummer ontdekken op deze cd, of een nummer dat buiten het geheel valt. Al met al dus 34 vrolijke en frisse minuten.

2008 begint veelbelovend

M79 is schitterend!
En het album bevat eigenlijk alleen maar ok, tot goed nummers.
Voorlopig een 3.5* aangezien ik 'm nog maar twee keer gedraaid heb.

Heerlijk album, heb alweer meer dan 3 jaar moeten wachten om nog eens zo een vrolijk met ska en wereld doorspekte muziek tegen te komen.

Heerlijk, vrolijke en frisse plaat. Goeie vondsten met gitaar en viool en een hoog, 'hier-word-ik-erg-vrolijk-van'-gehalte. Ik blijf vooralsnog toch even hangen op 3,5* met een kans dat de score binnenkort wat hoger uitvalt. Ik geef er nu nog even voorkeur aan om Yeasayer wat beter te leren kennen: dat is wat 'spannender'.

Leuke sound en een aantal heerlijke nummers. Hij weet me echter net niet over de volle lengte te boeien, en met een kleine 35 minuten is dat niet echt een heel goed teken.
Gewoon een lekker popalbumpje dat het goed doet in de autoradio tijdens de zomervakantie om daarna waarschijnlijk genadeloos in de vergetelheid te verdwijnen.

Het grootste pluspunt van dit album is eigenlijk dat het me motiveert om Graceland weer eens op te zetten...

Een album waar je vrolijk van wordt. Complexloos, origineel en vernieuwend (al zullen sommigen zeggen dat hij op graceland lijkt). Enorm genoten van A-Punk en Cape Cod Kwassa kwassa. Enig minpuntje: de teksten.
Zonder twijfel: een vier.

de recensent van CokeMachineGlow heeft in zijn recensie van deze plaat exact weten te omschrijven wat ik er ook bij voel.
Lees deze uitstekende (en erg uitgebreide) review hier:
http://www.cokemachineglow.com/record_review/3204/vampire-weekend

Fris, vrolijk, fruitig, knisperend en origineel. Wat wilen we nog meer?

Bij het binnenkomen van de eerste lentestraaltjes eigenlijk even helemaal niks.

Vampire Weekend???? Bij die naam verwacht je een hoop gothic-gospels.

"Een vreemde naam" toen ik dit album voor het eerst in mijn handen kreeg. Wat is in """"naam de reden achter deze naam.

BIjzonder vrolijke plaat die je 's ochtends graag door de kamer laat schallen en jawel.. zo hard mogelijk. Hierbij wordt een maandag morgen zelfs wat opgedirkt.

Ben echt aangenaam verrast! Bij het beluisteren was ik nog aan het twijfelen of ik nou wel of niet wilde kopen. Na 10 luister beurten bestaat er nog steeds een auditief genot met een vrolijke nasmaak.
Lijkt wel alsof mijn Yamaha pianocraft dit album niet uit zijn sleuf wil...

4 sterren

popmuziek is verre van dood als ik dit hoor. dit is goewd man!

>> Graceland van Paul Simon...

Diamonds on the Soles of My Shoes!! Daar doet het inderdaad aan denken. Aan mij is het niet echt besteed. Slecht is het zeker niet, maar het is me allemaal te vrolijk.

Aangename verassingsplaat dit! Klinkt behoorlijk lekker, niets aan de hand, en het verveelt niet al te gauw! Eigenlijk steekt het nog behoorlijk intelligent in elkaar

Eén van de leukere platen van het jaar! Gewoon 4*

Kan het zijn dat ik dit een paar dagen geleden gezien heb bij Jools?
Het klonk in ieder geval niet slecht maar ik vrees voor de houdbaarheidsdatum....

Houdbaarheidsdatum, ach...

Ik heb het plaatje gewoon gekocht. Misschien draai ik het over een paar maanden niet meer. Maar ik kan wel over 20 jaar tegen mijn kinderen zeggen dat toen ik 19 was ik hiervan hield. Is toch leuk om na een tijd weer uit je cd-rek te pakken en weer te genieten net als toen...

Deze benadering past volgens mij precies bij deze plaat!

Ik sluit me er in ieder geval bij aan

toffe plaat. Maakt me steeds happy en gelukkig. 3.5* voor de Oxbridge-snobs

Grappig: Voor het eerst in tijden heb ik weer eens een plaat blind gekocht. Vandaag was hij binnen en vol verwachting geluisterd. En mijn eerste gedachten zijn EXACT gelijk aan wat iemand anders (VanDeGriend) al eerder heeft gezegd op dit forum...

Ik heb daar niets aan toe te voegen. (Behalve dat het artwork van de plaat al net zo lullig is; goedkoop etiketje op het vinyl en een blaadje met songteksten die een van mijn studenten had kunnen inleveren...)

Kan me er ook in vinden. Toch is A-punk een dijk van een singel.

Hier liep ik gisteren tegenaan in de Fnac. Na wat stukjes luisteren, intrigeerde de plaat voldoende om 'm aan te schaffen (de zachte prijs hielp ook een beetje). Wonderlijke mix tussen Paul Simon en Talking Heads. Ik zal het vaker moeten gaan luisteren om er mijn definitieve oordeel over te kunnen geven.

Vorige week gedownload, vandaag gekocht. Baalde eerst dat 1 van mijn favoriete nummers (Boston) er niet op stond, maar op die plek staat op de gekochte versie "M79", ook een fraai nummer.

Pretentieloze, maar oprechte muziek. Op het eerste gezicht erg simpel, maar na meer luisteren toch wel wat verdieping erin door o.a. gebruik van percussie en violen. Lekker breed gebruik van instrumenten (ik snap de link naar Graceland wel).
Totaal onbelangrijk dat het misschien de tand des tijds niet kan doorstaan, gewoon nu van genieten, een vrolijk hebbeding.

Geen idee waarom dat nummer niet aanwezig is op de CD. Dat vond ik juist één van de beste nummers van de gepindakaaste versie die ik nog heb.

Echt leuke liedjes, waarvoor een 3,5. Echter lekker verfrissende en best wel vernieuwende muziek en dus stomp ik er nog een half puntje bovenop als beloning.

Boston is de oude titel van het liedje, het heet tegenwoordig Ladies of Cambridge en is de b-kant van de Mansard Roof single.

Wil iemand de vinyl-editie van me overnemen voor een zacht prijsje..?? Ik ga dit niet veel meer draaien denk ik, dus dan hoop ik dat mijn plaat een plekje kan vinden die het verdient (op andermans draaitafel)...

Hmzz, de hype lijkt afgezwakt
Deze plaat luistert zo gemakkelijk weg, dat ik eigenlijk al op de volgende zit te wachten