Wu-Tang Clan - 8 Diagrams (2007)

Hmmz toch wel een enorm matig album. DE teleurstelling van 2007 wat mijn part.

Ik keek ook meer uit naar The Big Doe Rehab dan dé nieuwe Clan plaat. Verder vond ik op state het volgende gevonden over While My Guitar Gentle Weeps en de gedachte achter de track:

De meest spraakmakende track van de cd is The Heart Gently Weeps, één van de weinige nummers waarin gebruik mocht worden gemaakt van een Beatles-riedel. De gitaarpartij is ingespeeld door John Frusciante van de Red Hot Chili Peppers en achter de drums zit Dhani Harrison, zoon van Beatle George Harrison, die een enorme Wu-fan bleek te zijn. "Deze titel is voor mij de geest van het album. Iedereen doet altijd maar alsof hij zo stoer en cool is maar van binnen gaan ze kapot. Je hart begeeft het en je negeert het compleet. Ik wou aanvankelijk de originele titel van The Beatles behouden, While My Guitar Gently Weeps, omdat de aderen in de polsen van heroïnegebruikers lijken op gitaarsnaren. Later werd het My People Gently Weep: van de mensen tot de dealer, de gebruiker en de politie-agent, iedereen huilt van binnen. Dat was toch iets te, alsof de hele wereld huilt.

Niemand?

Ik vind het persoonlijk jammer dat ze op de meer "muzikale" stijl zijn overgegaan. Ik vond Enter The Wu-Tang geniaal. RZA gooit daar alle "regeltjes" overboord en blaast elke track op wat ik persoonlijk erg tof vind. Dit album klinkt stuk softer wat ik zeker bij de Wu-Tang niet dig en ook niet wil. Rauwe recht voor je raap hip-hop wil ik ban de Wu-Tang.



Jammer dat ghost op dit album eigenlijk geen aandeel heeft. Met z'n 2 verses had hij beter als feature op het album kunnen staan. Persoonlijk kijk een ook meer uit naar The Big Doe Rehab.

Ghostface heeft vier verses.

Hij is op twee nummers te horen in ieder geval, dat is wat ik hoorde.

Nee hoor, Ghost is te horen op Campfire, Take It Back, Get Them Out Ya Way Pa en The Heart Gently Weeps.

Overigens zei ik het verkeerd, hij heeft drie verses, want op Get Them Out Ya Way Pa doet ie alleen het refrein.

"De betrokkenheid van Ghostface Killah bij 8 Diagrams blijft beperkt tot twee (!) coupletten." Dit las ik op State, vandaar mijn opmerking. Achja, State zal het wel weer eens fout hebben.

Dan heeft State het inderdaad fout. En ik dacht dat je met ''dat is wat ik hoorde'' bedoelde dat je het zelf had gehoord op het album .

Nee, ik heb het album nog niet geluisterd. Ben na die post wel meteen begonnen, ben nu bij het vifjde nummer. Klinkt niet rampzalig ofzo.

Wisselvallig is m'n eerste indruk.

Ik vind het ook een beetje wisselvallig. Er staan wel een paar hele goede tracks op moet ik zeggen, ik vind vooral Method Man een aantal keiharde verses hebben. Voor nu geef ik het 3,5*, maar het kan hoger worden, ik moet hem nog wat vaker luisteren.

Mijn twee was ook naar aanleiding van het stukje van State. Dat hij ook al in een refrein te horen was had ik zelf ook al opgemerkt.

Echt slecht is het ook niet, maar het heeft anderzijds een typisch "net-niet" gevoel. Een aantal verschrikkelijke missers verpesten het geheel voor mij persoonlijk. De softerige R&B vocalen van o.a. Sunny Valentine storen mij verschrikkelijk. Bovendien vind ik het productiewerk ook met regelmaat domweg telleurstellend. Zoals het matige "Dirty South" getinte "Stick Me For My Riches" en "Get 'em Out Ya Way Pa". Tsjah, wat moet ik er verder over zeggen? Persoonlijke hoogtepunten waren voor mij "16th Chamber", "Windmills" en "Wolves". Ik kan hier gewoon echter geen voldoende van maken, kortweg omdat ik geen "voldoening" heb gekregen na de meerdere luisterbeurten sinds het album gelekt is. Bovendien heb ik het gevoel dat dit album wel eens heel snel kon gaan vervelen, het kent nergens een hoogtepunt of een echte uitschieter. Geen stem van mij dus.

Get Them Out Ya Way Pa valt nog redelijk mee met "Dirty South".
Maar Stick Me For My Riches doet mij best pijn aan de oren, die eerste zinger zingt echt vals, dan komt Method Man ineens met een best slechte flow... dat is dan ook echt het enige klote nummer.

Ik vind een paar titels vd tracks wel raar overkomen : "Campfire" , "Windmill" lijken wel titels voor op één of ander Country album...

Ik vind het album niet slecht; maar toch had ik van de clan beter verwacht. Dit zeg ik pas na 1 luisterbeurt dus ik wacht nog even met een beoordeling, maar het ligt waarschijnljik "slechts" rond de 3.5

ik heb em nu ook 1 keer geluisterd... ik moet zeggen dat ik het echt goed vindt... denk dat het richting 4 en 4,5 gaat worden... lekkere nummers... het is natuurlijk geen 36 chambers maargoed, die kun je ook niet overtreffen... je moet er niet te veel van verwachten... ik ga hem nog een paar keer luisteren en dan geef ik wel een cijfer...

Zeker boven mijn verwachtingen ! Ben juist wel te spreken dat "RZA" meer op de rustige (met op de achtergrond hier en daar wat gitaar "geluidjes")tour is gegaan,,Ze zijn ook dik in de 30 he..ben zelf ook niet de jongste (waarschijnlijk een van de oudjes hier met mijn 27)plus kijk verder dan alleen maar hiphop.dus daarom kan ik het experimentele van dit album juist wel waarderen..

Persoonlijk kijk ik ook meer naar een nieuwe Bobby Digital dan naar big doe rehad

Volgens mij sommige al tegen de 40(!)

En daar zit ik nou mee, dat menig fan en de Wu-leden zelf, in de illusie verkeren dat dit album experimenteel is, terwijl er in werkelijkheid weinig grondbrekends te bekennen is. Beats in elkaar flansen met een combinatie van noisjes en instrumentensamples zoals RZA deed op Liquid Swords en in mindere maten op 36 Chambers, is namelijk vele malen experimenteler dan hier en daar een gitaar kunnen toevoegen.

Maar het smakelijke Wolves trekt 'm toch naar de voldoende, 3*.

Is 16th Chamber (ODB Special) een ouder nummer ofzoiets? Klinkt wel lekker ouderwets-Wu, meteen een van de betere tracks op de plaat.

Weak spots vind ik ook wel interessant hoor daar niet veel mensen over praten, lekkere onheilspellende beat en de Wu komt er goed. sunshine vind ik niet zo super..

EDIT: WOW 16th chamber vind ik echt goed! Doet me denken aan 36 chambers!

Allereerst wil ik beginnen te zeggen dat ik al jaren fan ben van de wu-tang clan. Albums als Enter The Wu-Tang, Wu-Tang Forever, Liquid Swords en OB4CL luister ik nog wekelijks, zoniet dagelijks. Ik check natuurlijk nog steeds alle wu-tang en wu affiliated releases maar daar is de laatste jaren weinig reden tot juichen bij. Wanneer er dan na jaren eindelijk weer een groep album uitkomt zijn bij mij als fan de verwachtingen toch weer hoog. Zeker omdat regelmatig in interviews door o.a. RZA wordt gesteld dat er (eindelijk) zal terug worden gegaan naar de oude, rauwe wu-tang sound (waar ik zo van houd).

Hiervan uitgaande kan ik niet anders dan zeggen dat 8 Diagrams mij tegenvalt. Het album bevat best een aantal aardige nummers, dit zijn alleen niet de nummers die ik van wu-tang wil horen. Nummers als The heart gently weeps en Wolves zijn best goede nummers alleen missen gewoon die typische wu-tang sound waar ik naar opzoek ben. Zoals hier al vaker vermeld stoor ook ik me aan hooks van R&B zangers op bijv. Stick me for my riches, Starter en Gun will go. Vooral bij deze laatste vind ik dat jammer omdat ik hierbij de verschillende verses en beat wel dope vind. Sunlight is duidelijk een opvolger van Sunshower alleen haalt het niet bij zijn voorganger. Bovendien kan ik een solo-track op een dubbel cd wel begrijpen maar op een enkele cd hoor ik liever gewoon groepsnummers.

Windmill is wat mij betreft een van de weinige nummers die wel die wu-tang sound weet te pakken, dit vind ik dan ook een van de betere nummers van het album. Het gehowl aan het begin van dit nummer deed me meteen denken aan Diary of a Madman van Gravediggaz, waar RZA het denk ik ook vandaan gehaald heeft. Natuurlijk zijn goed recht aangezien dit ook van zijn hand komt. Take it back spreekt mij ook wel aan. Deed mij meteen denken aan the W, had hierop denk ik niet misstaan. Vooral Ghostface’s verse, die vooral schittert door afwezigheid op dit album, vind ik erg fijn. Weak Spot is ook aardig, wordt wel wat eentonig.
Life Changes is een tragisch klinkend nummer zoals die op eigenlijk ieder wu-tang album wel eentje staat. Min of meer tribute aan ODB wiens gemis centraal staat in deze track, wel geslaagd naar mijn mening. Het laatste nummer, 16th chamber, vind ik ook goed. Het is duidelijk te horen dat dit een oude opname is, method man klinkt hier nog wel goed in tegenstelling tot op de rest van het album. Dit nummer is qua sound waar ik naar opzoek ben, jammer dat ze dit soort nummers niet meer maken. Nummers als Campfire en Rushing Elephants zijn ook niet onaardig.

Al met al een album dat ik niet als geheel vind klinken. Ik mis samenhang. Als ik het luister moet ik teveel skippen, dit zegt eigenlijk al genoeg. Ongeveer de helft van de nummers luister ik graag, de andere helft zet ik liever af. Ik vind het jammer, natuurlijk zijn er wel weer een aantal nummers die ik regelmatig zal draaien, maar ik had er duidelijk meer van verwacht. Ik heb ze een paar maanden geleden nog in Paradiso gezien en die energie was er zeker nog wel. Ik had echt gehoopt dat ze nu eindelijk het licht hadden gezien en weer terug zouden stappen naar de oude formule, maar helaas. Commentaar van Raekwon dat dit album niet die wu-tang sound heeft die hij en veel fans willen horen kan ik begrijpen. Het enige wat ik kan doen is hopen dat Raekwon zelf met OB4CL 2 wel weet te brengen waar ik op hoop.

P.S. sorry beetje lang verhaal, maar moest het ff kwijt

Helemaal geen sorry, juist heel erg interessant. Ben het in grote lijnen met je eens, alleen denk ik niet dat de Wu-Tang Clan nog terugkeert naar de oude sound (natuurlijk hoop ik het wel), dus ik "neem genoegen" met een nieuw geluid, maar dan moet er wel - zoals jij zo goed aangeeft - een zekere samenhang zijn. Ik heb wel het gevoel dat er nog een fantastisch album inzit, maar dan moeten ze zich met z'n achten een paar maanden opsluiten in één ruimte om te herontdekken wat ze in eerste instantie een groep deed vormen.

Ik ben het met je vermoeden eens dat de Wu-Tang Clan niet meer terug zal keren naar de oude sound. In jouw 'genoegen nemen' met de nieuwe sound kan ik me erg vinden. Door een aantal nrs van the W (bijv. Chamber Music, Hollow Bones, Do You Really) Iron Flag (bijv. In The Hood, Y'all Been Warned, Back in the Game, Iron Flag) en 8 Diagrams (bijv. Windmill, Take it Back, Weak Spot) te combineren krijg ik toch een verzameling van hip-hop tracks waar ik erg graag naar luister. Idd jammer dat ze dit niet op 1 cd weten te vatten en er toch iedere keer weer een aantal mindere nummers opstaan.
Wat jij zegt over dat maanden opsluiten voor een echt goede plaat, is volgens mij ook de manier, alleen weten wij beide dat de kans dat dit gebeurt helaas minimaal is.

Ik ga voorlopig voor een hele krappe 3*. Het positieve van dit album vind ik dat het lijkt alsof RZA weer alle touwtjes in handen heeft genomen. Hij lijk er z'n best voor te hebben gedaan om met alle bijdragen en leuke nieuwe productieinvloeden tot een geheel te komen, en dat is erg aardig gelukt.

Nadeel is dat het op het vocale gebied allemaal zo verschrikkelijk ongeinteresseerd en ongeinspireerd klinkt, dat je je bijna gaat afvragen waarom dit album gemaakt is.

Ach dit is gewoon mixtape niveau. Uitleg volgt.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Wel of niet downloaden? (geen tips!)

Is dit het waard om naar te luisteren =o? Het creatieve en orginele is er wel van af nu.