Blur - Parklife (1994)

De "Garnalencocktails"-cd is voor mij een synoniem voor "Parklife" van Blur.

Je kent ze wel ... die familiefeestjes waar garnalencocktails geserveerd worden met een koele Rodenbach, waar nonkel Robert geanimeerd vertelt over z'n reis in Griekenland ("die Ouzo - heerlijk is dat!"), tante Francine start vervolgens haar monoloog over haar instructie-golflessen ... en daar luister je dan de hele avond naar.

Misschien is het wel een afwijking ... maar ik hou daar enorm van.

Ook "Parklife" wemelt van de nonkel Roberts ... Blur gaat ook op vakantie in Griekenland ( " Girls & Boys" ) - compleet met z'n onwijs grijzende discobeat bovenop

Over de ergernis van huismijt en onzekere droge kussen ( "End of a century ).

Er wordt steeds meer gedronken op het familiefeestje ... en plotseling gooit nonkel Robert z'n diepste zielenroerselen op tafel, die klinken enorm ontwapend ( This is a low)

Maar zoals een stripalbum van Nero wordt afgesloten met een wafelenbak ... krijgen we ook hier een vrolijke uitsmijter ("Lot 105").

Een enorm vriendelijke, ironische plaat. Ik werd (én word ) er enorm gelukkig van - veel mooie momenten beleefd met deze plaat.

Da's de mooiste beschrijving die ik ooit heb gelezen van deze plaat. Prachtig!

ja idd. mooi geschreven. het is gewoon een geniaal album. ik hoop dat ze ooit nog eens een tweede parklife maken, maar het ziet er niet naar uit, zeker nu Graham weg is.

En wat was de positie van Graham in Blur?

Hij was toch degene die Pavement Cd'tjes uitleende aan Damon en co en zo Blur voorbij de britpop bracht?

Dacht ik ook

Nou ja - wat kan ik zeggen over Graham Coxon? De bebrilde gitarist die de meest sublieme "en wat dan nog?"-klanken uit z'n jammerplank toverde (check "13" van Blur ). Graham Coxon is naar mijn gevoel de architect van de "goedkope" klanken van Blur: je weet wel - het knullige dat je hoort in zowat elke Blur plaat tot "Think Thank" .

Sinds Coxon weg is uit Blur, is het dan ook over met m'n liefde voor deze groep. Ik heb ooit wel 'ns geluisterd naar "Think Thank" , maar ik kon dat "kartonnen" gevoel van de vroegere Blur-releases niet meer vinden. Spijtig!

En natuurlijk is Coxon ook de auteur van "Coffee & Tv"

het is idd niet meer hetzelfde nu Graham weg is, maar ik blijf de muziek nog altijd geniaal vinden. de invloed van Damon's Gorillaz en uitstapje naar Mali is ook in Think Thank te vinden. Maar toch blijf ik dromen van een tweede park life.

Ik weet niet het nog niet zo met Think Tank. De neiging om hem op te zetten is nooit zo groot, maar als ik hem luister vind ik hem wel weer leuk. Desalniettemin val ik wat Blur betreft toch vooral voor de gepassioneerdheid van sommige nummers vna 13 (Caramel bv.).

Weet trouwens iemand een plek Parklife goedkoop te krijgen is? Ik moet hem nog steeds kopen (ik luisterde hem altijd bij mijn ex )

Leuk album! Als ik Girls and Boys enthousiast aan vrienden laat horen moet ik me vervolgens schamen omdat ik het nog niet kende Tracy Jacks is even lekker. Ik schaam me ook diep hoor. The Debt Collector doet me denken aan een Engelse versie van die grote arme man die vaak met zijn draaiorgeltje bij mij in de straat met zijn geldblikje staat te schudden. De rest is nog een beetje een zelfde massa van nummers die zich nog moeten onderscheiden van elkaar, maar dat zal ongetwijfeld gebeuren, ik kom dan vast nog wel hoger dan een 4.


Bij verschillende online en onstreet shops kosten de oude Blur-cd's nog geen 8 euro.

Geniale melodieen zitten er in dit album. En daar gaat het toch om. Dit is het album wat ik het meest heb grijs gedraaid van Blur.

Lekker album, met verrassende en goeie stukken erin. Lekker ordinair die stem van die Graham.

Toppertje

jup, ik heb alleen deze van Blur en vind hem goed van begin tot eind, speciale sfeer dit album, iets zeer ontspannend speels, doet me denken aan de schoolgangen en klaslokalen Engels, nja een klassieker!

Vreemd eigenlijk dat na dit studio-album, Blur nooit meer aan dit succes heeft kunnen tippen, terwijl de potentie toch zeker aanwezig was. Ik had ze zelf nog vele succesvolle studio-albums toegewenst,....maar helaas.
Dit succes kunnen ze alvast in hun broekzak steken.
Tegenwoordig doen de leden van Blur allemaal projecten voor hun zelf, en of de band nou eigenlijk ooit nog bij elkaar komt, of echt uit elkaar zijn is me nog steeds niet echt duidelijk. Blijkbaar gaan succes en lange houdbaarheid niet altijd samen.

Briljante plaat! Misschien wel het beste van de afgelopen 12 jaar op het gebied van popmuziek! Geen echt zwak nummer en vele uitschieters.. bovendien heeft de plaat een heel dandy frivool gevoel terwijl er toch ook diepgang inzit. Heel vergelijkbaar met the kinks in hun beste dagen.

fantastische plaat! Ik vind het boekje ook echt cool; de tracklist ziet er uit als de startlijst van een dog-race (zie cover). De lyrics van de liedjes staan op foto's van getypete (semi-)orginele kladblaadjes, met toevoegingen van toonsoorten voor gitaar en andere dingen er bij gekrabbeld met pen. Op www.vblurpage.com heb ik nog meer info over Parklife gevonden:

April 1994 - Blur launch Parklife with an evening at the Walthamstow dog track. Journalists get to hear the full album and it is hailed as a classic. Also that night there is a special Parklife race, which ends in disaster - one dog becomes caught in the traps and cannot run, the hare becomes derailed and one dog stumbles and the rest turn on it savagely. Dave [Rowntree] said: "...all the people at the track were saying it was unprecedented. No one had ever seen anything like it in the history of dog racing." The race is declared null and void. The Sunday after the launch, Parklife enters the charts at Number 1.

February 1995 - Blur win four Brit Awards for Best Band, Best Single ("Parklife"), Best Video ("Parklife") and Best Album (Parklife).

Wat een album zeg!
Ben hem nu voor de 1e keer aan het draaien maar sjonge, wat klinkt dit goed!
Heerlijke vrolijke melodieën maar, wat orbit al zei, wél met diepgang. Die stem van Albarn is ook erg goed.
Dit klinkt idd als The Kinks in hun beste tijd.
Wacht nog even met stemmen, maar dat zal wel eens hoog uit kunnen vallen.

Ik vind Clover Over Dover persoonlijk erg goed!

Ik zie dat ik al een redelijk terzake doende opmerking heb geplaatst over dit album..

Nouja, voor degenen die hier weer veel later komen om dit te lezen: we hadden dus zo'n leip topic waarin mensen elkaar opdroegen platen te recenseren. Bij deze!

Ik heb deze plaat pas laat ontdekt, zo'n jaar of drie terug. Toen was die hele britpop hype natuurlijk allang weer voorbij en vervangen door een nieuwe britpophype
Desalniettemin had mijn oor altijd wel dingen opgevangen van Blur in de jaren 90.. via mtv of radio kwam er geregeld een blur-hitje voorbij en eigenlijk bevielen die me toen al. Maar ik dacht destijds ook "britpophype, eendagsvliegen, hit-gedreven bandjes... daar zal blur dan ook wel bij horen". Dus heb ik nooit iets van ze aangeschafd. Stom stom stom natuurlijk, want blur is allesbehalve een inhoudsloze britpopvlieg! Het is een band die cynische teksten en gortdroge humor weet te verpakken in luchtige, maar o zo goed geschreven popsongs. Zoals ik al opmerkte eerder: erg verwant aan The Kinks in hun 60s glorietijd en het heeft bij nader inzien ook wel wat van Bowie weg. Maar blur heeft dit alles goed geincorporeerd, zonder meteen te klinken als een flauwe ode of kopie. Blur heeft wel degelijk zijn eigen geluid, daar zorgt de prachtige engelse stem van Damien wel voor en de prima gitarist!
Parklife is beslist hun magum opus, alles wat blur goed maakt is hier op zijn best vertegenwoordigt en er staan weinig tot geen zwakke nummers op. De thematiek is verveling (hoe 90s!), decadentie, spot, schaamte en nog zo wat alledaagse zaken. Juist dat alledaagse maakt dit heel licht verteerbaar en herkenbaar. Tracy Jacks over een alledaags buurtgrietje, Bank holiday over de alledaagse sleur (zeer upbeat nummer trouwens!), Parklife over landerigheid.. etc etc. Allemaal erg cynisch en brits echter Hoogtepunten zijn Tracy Jacks, Clover over Dover (get the joke?), This is a Low (prachtig melancholisch nummer!), Message centre en het meesterlijke titelnummer

I get up when I want
Except on Wednesdays
When I get rudely awakened by the dustmen
I put my trousers on
Have a cup of tea
And I think about leaving the house
I feed the pigeons
I sometimes feed the sparrows too
It gives me a sense of enormous well-being
And then I'm happy for the rest of the day

Misschien wel een van de leukste songteksten die ik ken. dikke 4.5 punten!

Ik ken alleen het nummer "Parklife" en dat vind ik een prachtig nummer (heerlijk dat overdreven Engelse accent van die zanger). Binnenkort het gehele album maar eens luisteren (en misschien kopen).

In het kader van de 90's-week (op 3FM) ga ik maar eens wat posten bij enkele favorieten van destijds

Met terugwerkende kracht is dit naar mening toch Blur's beste en in mijn ogen hoort dit bij de Britpop-klassiekers. 'The Great Escape' en 'Blur' zijn ook prima platen, maar daar is meer sprake van een 'verzameling tracks' dan een consistent geheel. Nee, dan 'Parklife'. 'Girls and Boys' is een geweldige opener: dansbaar en zo catchy als een gemiddeld Spice Girls-nummer. En vanaf dan walst het album middels allerlei kleurrijke songs over je heen, vrolijke niemendalletjes ('Tracy Jacks' en 'Parklife') en gevoelige songs ('Badhead' en 'To The End') wisselen elkaar perfect af, met af en toe een gekke kwinkslag tussendoor ('The Debt Collector'). En dan heb ik de beste tracks nog niet eens genoemd, nou bij deze dan: 'End of a Century', 'Clover Over Dover' en natuurlijk 'This is a Low'. Mede-MuMe'er Orbit gaf al 4,5* zag ik net en ik denk dat ik niet achter kan blijven, ik verhoog mijn stem ook naar 4,5*

Nog niet het niveau van The Great Escape. *4,0

Deze cd zal nog wel gaan groeien denk ik. Alhoewel ik het niet zo heb staan op de opener, disco-achtig nr. De rest is mooi afwisselend, soms met de nodige humor dan weer prachting ontroerend zoals this is a low, heerlijke groep, misschien was het wel beter geweest enkele nrs. te schrappen omdat 16 nrs zowieso erg veel is en er staan enkele mindere nrs op. Voorlopig 3,5

Voor mij is Parklife echt de allerbeste CD van Blur. Zoals andré al zeer terecht opmerkte is het een mengeling van frisse pop en intogen nummers. Met lekkere bubblegumpop zoals Parklife en Girls&Boys en prachtige sfeergevoelige liedjes zoals To The End en This Is A Low. Ieder nummer voegt wel iets toe. Een pareltje.

'want to the end' en 'end of a centery' zijn geen blur nummers vind ik, maar 'girls and boys', 'parklife' 'tracy jacks' en 'londen loves' maken het weer goed. een 4.

Dat accent heet cockney en de zanger is Phil Daniels die eigenlijk geen zanger is maar acteur. Hij speelt een 2nd hand car dealer in de soap EastEnders op de Beeb.

En Qaudrophenia natuurlijk.

Ha, dat wist ik weer niet!

Via Quadrophenia ontdekte ik dat Phil Daniels wél zanger is. Hij heeft zelfs een eigen bandje gehad.

Ja, dat bandje staat ook op de site hier, meen ik me te herinneren... Ik ben wel benieuwd hoe het klinkt eigenlijk, maar het zal wel praktisch onvindbaar zijn...

Geweldig vrolijk album. Niets meer over te zeggen

4,0

Ik kan je alleen maar gelijk geven, alleen haal ik er een halfje af.