Portishead - Portishead (1997)

Third minder goed? Ik dacht altijd dat Third juist door "men" als het spannendste, sfeervolste en zoiezo het veelzijdigste album zou gezien worden. Silence brengt je meteen in de sfeer met lekker abrupt einde, The Rip is prachtig opgebouwd, We Carry On is ook ijzersterk met zijn dominante gitaren, Machine Gun is lekker ruig na het prachtige Deep Water en de rest spreekt voor zichzelf. En wat heeft Portishead- Portishead? Een stel mooie liedjes als vervolg op Dummy, maar meer dan 3,0* durf ik hem toch echt niet te geven.

Ook wel een mooie Portishead, maar voor mij de minst interessante. Hij lijkt nergens naartoe te bouwen, het dwarrelt er zo wat tussenin. De kippenvel momenten (van Third) blijven uit. Beste tracks vind ik de opener, Undenied, Humming, Mourning Air en de afsluiter. All Mine en Only You, de toppers hier blijkbaar, zijn toch niet zo speciaal.

Ik vind dat juist hun beste. Vooral omdat hier de beste combinatie gevonden is tussen de jazz invloeden, trip hop beats en de prachtige stem van Gibbons. Zelf vind ik het ook hun duisterste album. deze heeft dan ook die prachtig laag getunede snares die bij elke nieuwe slag de aandacht trekken.

Dat doet me denken aan een beschrijving die ik enige maanden geleden over het album Maxinquaye van Tricky heb gegeven; alleen kwam je daar het hotel niet uit en was er geen gids voor handen...!

Ik kende al jaren een paar nummers van Portishead en heb het wel eens geprobeerd, maar ze toch niet echt een kans gegeven. Vandaag dan toch maar eens begonnen aan het debuut, wat me de meest logische eerste stap lijkt...

Na "Dummy" komt Portishead met een gelijknamig album waarop wederom elektronische beats gecombineerd worden met jazzy composities en de ijzingwekkend indringende stem van Beth Gibbons. Persoonlijk vind ik de sfeer op "Dummy" mooier dan op dit album, vooral omdat "Dummy" net even wat minimalistische en in mijn ogen wat functioneler klinkt. Maar dat neemt niet weg dat ook "Portishead" weer een meeslepende luisterervaring is. Donkere duistere klanken volgen elkaar op die geregeld voor een claustrofobisch effect zorgen. Portishead is een van de weinige bands die mijn interesse hebben gewekt binnen dit genre. Normaalgesproken blijf ik hier ver vandaan, maar Portishead heeft met "Dummy" een snaar geraakt. Om sentimentele redenen blijft "Dummy" tot op heden mijn favoriet, maar "Portishead" is een waardige opvolger.

Het laatste dat ik van Portishead beluister en weer is het een juweeltje...wat een prachtige band zeg.
Het enige puntje van kritiek dat ik kan geven is dat ik de versies op het live album 'PNYC' eigenlijk nóg beter vind, wereldklasse....

Ik heb het meermalen geprobeerd maar deze is gewoon een flinke bak minder wat mij betreft: de diepgang is er af en dan blijft eigenlijk alleen de naargeestigheid over.

Echt luchtig zou ik Portishead natuurlijk niet noemen, maar dit album is nog een pak donkerder en grauwer dan hun debuutalbum. Ze slagen er wat dat betreft goed in om een bepaalde sfeer neer te zetten. De vrij kale beats vergezeld met de karakteristieke zang maakt dit tot een naargeestig en melancholisch geheel. Nou hou ik daar wel van en hier staan ook zeker sterke nummers op, maar ik merk wel over de helft dat ik het wel een beetje heb gezien; woorden als 'dreinerig' en 'eenvormig' komen dan spontaan in me op zeg maar.

Toch 3,5 ster want zoals gezegd ze weten wel sfeer te zetten en ik kan ze ook niet verwijten dat ze simpel voortborduren op Dummy want een herhalingsoefening is het niet. Toch tikken ze het niveau van hun voorganger niet aan.

Zeker 4* misschien wel meer! Ik zag dat ik hier mijn waardering nog niet voor had uitgesproken, dus dat maar eerst even geregeld. Zo, die staat.

Misschien nog wel wat meer, want hoewel ik 'm niet heel vaak meer draai, grijpt ie me meteen weer bij de keel en brengt me terug naar eind vorige eeuw. Mooie tijd, mooie cd.

In het kader van "herluisteren met nieuwe oren" van albums die mij ooit dierbaar waren, blijft dit een echt zeer goede plaat. Dit klinkt inderdaad nihilistisch, claustrofobisch, doom and gloom, grauw en rauw. Iets tussen jazz en hiphop, Morricone en soundscapes. Beth klinkt hier perfect. Dummy vind ik dan de brave versie, met een hitje (dat Tricky beter deed). Ik blijf de sound een beetje gedateerd vinden, maar minder dan de voorganger.

Portishead begint op veelbelovend op album. Echter, na Humming zakt de boel een beetje in. Het wordt bijna saai. Daardoor haalt deze plaat voor mij niet het niveau van Dummy.

De laatste track klinkt best mooi. Wel had het stuk dat na een dikke drie minuten begint voor mij niet gehoeven. Het doet er afbreuk aan. Passend bij de titel, maar ook wat cheesy.

Zeer goed en spannend album, wel wat raar afgemixt met heel veel treble en zo nu en dan lijkt het van ver te komen. Maar dat zal vast precies zo bedoeld zijn.