De echte groten staan denk ik niet in de rij voor Mason. De gemiddelde sessiedrummer is twee klasses beter dan Nick Mason. Ik twijfel er ook een beetje aan hoe groot zijn solonaam is (al z'n solowerk/samenwerkingen zijn bovendien mislukt). Dat is ook altijd een beetje een reddingsboei geweest voor Ringo Starr.

Hm, ik ben benieuwd naar toelichting. Met name naar die van deel 2 van deze zin.

Chevy:

Ik bedoel natuurlijk de live-registratie's . De drummer van Roger Waters, Graham Broad , heeft duidelijk laten horen dat de originele partijen van Mason een stuk speelser en inventiever gespeeld kunnen worden.
Broad voegt er waar nodig een swing in en is ook met zijn fills een stuk origineler.
De songs gaan daardoor meer leven en krijgen daardoor meer zeggingskracht.
Het gaat mij niet zo zeer om het betere technische kunnen, maar het valt op dat het dus kennelijk zoveel beter kan in creatieve zin.
Het drumspel ansich heeft zich ook ontwikkelt en het is absoluut geen verwijt aan Mason.

Begrijp me niet verkeerd, Mason heeft mij nooit in de weg gezeten, want zijn partijen waren functioneel, maar niet heel erg bijzonder.
Zijn beste drumwerk hoor ik op Animals en The Wall ( al heeft ie niet alles ingespeeld)

Maar ook begrijp ik dat zowel Gilmour en Waters geen beroep op hem doen als vaste drummer.
Wat Stijn al aangeeft ; Er zijn sessiedrummers ( en dat is Broad , die heeft een behoorlijke staat van dienst ) en ook de drummer die Gilmour gebruikte op zijn laatste tour( Steve DiStanislao) die veel meer in huis hebben dan Mason.
Je kan dan veel meer kanten op en nogmaals de oude Floydsongs krijgen een schop onder de kont qua inventiviteit.

Tijdens het overigens memorabele Live 8 concert hoorde je duidelijk dat Mason een poosje niet gespeeld had (logisch overigens) hij speelde vrij houterig.

Maar mocht het er ooit van komen ( wat denk ik uitgesloten is ) mag Nick Mason van mij zo meedoen met een incidentele gig.
Man's verleden ligt bij Floyd , dus waarom niet.

Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat als er al een bepaalde gelegenheid is (een of ander liefdadigheidsproject) waar Gilmour en Waters hun toezegging doen gezamenlijk een optreden te vezorgen, dat ze het dan geen PF noemen, maar Gilmour/Waters. En dan zou er evenzogoed een andere drummer kunnen worden gevraagd.

Het zegt natuurlijk wel wat dat bij de soloprojecten van beide heren Mason nooit gevraagd is en dat Giomour wel graag Wright aan zijn zijde had. Dus als beide grootheden samen iets zouden doen (wat ik overigens niet verwacht) gaat het wellicht geen PF heten en daarmee gok ik dat Mason dan ook niet komt opdraven. Maar goed. Dit is wel heel erg hypothetisch, want ik verwacht geen groots optreden van Gilmour en Waters gezamenlijk. En misschien ook niet meer afzonderlijk. Ze zijn al 65+. Het is ook een keer mooi geweest. Ik kan me voorstellen dat ze er wel een beetje klaar mee zijn.

Gilmour's opdraven tijdens een show van Waters in Londen (The Wall) was louter een goedmakertje naar Waters toe, omdat die Gilmour hielp in 2010 bij een Foundation.

Voor de rest zie ik het eigenlijk ook niet meer gebeuren. Dat het duo weer op goede voet staan is al opmerkelijk na alles wat er is gebeurd.
Wright is niet meer, dus weinig redenen om onder de naam Pink Floyd nog iets te ondernemen.
Niet in de zin dat Wright onmisbaar zou zijn, maar waarom zouden ze nog ?

In 2010 was Mason er inderdaad ook niet bij (en in London voor spek en bonen).

Toch maakte het wel wat los. Mason en Gilmour in het slotstuk Outside The Wall.
Waters die zich excuseert voor zijn vervelende rockstar gedrag toendertijd en Gilmour die dat met lichaamstaal ook duidelijk bevestigd.

Kennelijk een eind goed al goed gebaar.

Je zag bij outside the wall dat de introductie van Gilmour ook heel anders was dan die van Mason. Waters toonde bij Gilmour echt zijn dankbaarheid en respect dat Gilmour er was. Hij was openhartig. Mooi om te zien.

Bij Mason had hij het over een stom toeval dat ze elkaar tegenkwamen of iets dergelijks (heb het youtube filmpje niet helemaal meer paraat). Zoals Stijn het zegt: spek en bonen.

Erg mooi hoe Waters en Gilmour elkaar benaderden, waarin je ook de karakterverschillen goed kunt zien. Waters is de uitbundige van de twee, wat extraverter. Hij ontving hem letterlijk met open armen. Gilmour is duidelijk de introverte van de twee en ging op Waters 'open armen uitnodiging' in, maar zou daarin zelf het initiatief niet voor nemen. Hij is duidelijk wat onzekerder in dit soort intermenselijk contact.

Mooi om te zien dat Gilmour en Waters mekaar weer goed kunnen pruimen. Idd, eind goed, al goed.

(En toch droom ik - volledig tegen beter weten in - van een gezamenlijk optreden... )

Toch staat Mason dichter bij Waters dan Gilmour. Hij en Waters zaten in de oerbezetting en waren heel close.

Het verhaal gaat dat tijdens het maken van The Wall na het ontslag van Wright , Gilmour opperde om Mason ook naar huis te sturen, maar Waters weigerde dit . Mede omdat Mason gewoon een heel goede vriend van hem was.

Mason zat ooit op een strand( ik weet niet meer waar) dit was in de periode dat het goed mis was tussen de resterende leden en Waters.
Ineens voelde Mason een paar handen in zijn nek die begonnen te masseren. Achterom kijkend bleek dit Waters te zijn. Over toeval gesproken !
Dit scheen de eerste toenadering van Waters te zijn.

Volgens mij is Waters best een aardige vent , maar wel perfectionistisch en was een hele poos behoorlijk gefrustreerd. Hij is inderdaad introverter dan de wat afstandelijke Gilmour.

Wat ik bedoelde is niet of Mason dichter bij Gilmour of Waters stond, maar vooral dat Waters tijdens The Wall tour een stuk blijer was met Gilmour.

Wie ook dichter bij wie staat, feit is dat Waters meer heeft aan een samenwerking met Gilmour en Gilmour meer heeft aan een samenwerking met Waters dan een van hen met Mason. Ik geloof best dat Mason belangrijk was als smeerolie voor de band, voor onderlinge relaties, etc. Maar op muzikaal vlak heeft hij minder in te brengen dan de overige drie bandleden van PF.

Overigens, Mason deelde wel Gilmours mening over de voortzetting van PF. Hij was toen niet loyaal aan Waters. Wat ik trouwens begreep, maar dat weet jij misschien beter dan ik, is dat Mason toch ook een schoolvriend van Gilmour was? Mason vroeg toch ook Gilmour bij PF, om Barret te vervangen tijdens concerten?

Ik weet dat Barret Gilmour goed kende, of Mason een schoolvriend was van Gilmour weet ik eerlijk gezegd niet.
Gilmour zal waarschijnlijk al wat nauwer bij de groep betrokken zijn geweest denk ik.
Vermoedelijk was men op de hoogte van zijn kwaliteiten.
Het was een kwestie van tijd dat hij de groep zou versterken. Met Barret ging het al rap minder na de Piper At The Gates Of Dawn.

Terugkomend op de relatie Gilmour / Waters. Het is enigzins goedgekomen tussen de twee , maar dat is anders dan weer een samenwerking aangaan.
Waters is een overheersende persoonlijkheid en Gilmour weet ook hoe het is om de leider te zijn.
Gaat niet meer werken vrees ik .

Ja ! en dan komen we bij het komische gerucht dat sinds een paar dagen in de UK rondzingt: ze zullen hun meest veronachtzaamde werk ten gehore brengen: de 4 stukken van de studioplaat van Ummagumma !

Liever dat dan Live 8 Pt. 2

Ze mogen voor mij ook het hele album The Piper at the Gates of Dawn live spelen. Ben eigenlijk best nieuwsgierig hoe dat met behulp van moderne middelen zou klinken.

Zoals Elvis in concert, maar dan met Syd (en Wright) geprojecteerd?

Ja, zoiets en de instrumentatie om arrangeren naar de mogelijkheden van nu. Geen één op één kopie maar de gedachte van toen vertaalt naar deze tijd.

Dat was een album die voornamelijk uit de koker van Syd Barret kwam.

Het zou een leuk idee zijn, maar ik vrees dat de heren dan liever gaan voor een album die ze hebben bedacht zonder Barret.

Met name Waters is al veel langer songwriter dan Barret ooit was , dus weinig kans denk ik.

Gilmour speelde nog wel eens iets van Barret tijdens liveconcerten.

Als ze ooit weer eens iets samen zouden doen (en die kans lijkt mij zeer klein) zullen ze waarschijnlijk toch weer terugvallen op songs vanaf Dark Side Of The Moon.
Met misschien een enkele oudere track.

De grap van die uitvoering van Ummagumma's studioplaat is dat je een Pink Floyd concert kunt zien terwijl ieder bandlid apart na elkaar op het podium staat...
Tja, Rick Wright kan niet meer, wie zoeken ze als zijn vervanger ?
gerucht # 2: Mike Ratledge !
En Nick Mason neemt zijn ex Lindy mee...
Zou een mooie line-up zijn !

Kent een van jullie de 10cd box van Pink Floyd, genaamd Early Flights? Ik kwam hem tegen op internet. Het lijkt wel een soort Archives. Het zijn veel live nummers, en veel demo's. En lang niet alles is early, maar mijns inziens wel zeer interessant. Ik ben hem nu aan het pindakazen, maar dat gaat niet al te snel.

Iemand meer info?

Niemand?

Bij Pink Floyd - Wish You Were Here (1975):

Waarom eigenlijk? Gilmour heeft een veel orginelere, zachtere stem dan Syd Barret. Barret is zo'n eentje uit duizenden.

Barret is hier natuurlijk al lang verleden tijd. Maar ben blij dat hij eigenlijk maar op 1album heeft meegedaan. Op het daaropvolgende album gelukkig maar op 2 nummers.

Ben als oprichter van de band blij met de man, zolang hij zich maar niet met de muziek, de text en de algehele structuur gaat bemoeien, want dan gaat het mis in mijn ogen.

Hij is niet voor niets maar 1 album bij de band gebleven.

Is ook een beetje een z**k-opmerking. Pink Floyd ten tijde van Wish you were here is een totaal andere band dan toen Syd Barret nog de psychedelische scepter zwaaide.

Figuren als Syd Barret, maar ook bijvoorbeeld Brian Jones, zijn tragisch wat betreft hun levensloop en de niet waargemaakte ambities en/of belofte van hun originele muziek. Dat is alles, niets meer, niets minder.

Ik ben dan ook geen hippie die alles destijds bewust heeft meegemaakt.

Is wel een must om de psychedelische onzin te kunnen waarderen denk ik op hun eerste plaat.

Hun ambities lagen ook op een totaal ander vlak dan de muziek en daar hebben ze het prima waargemaakt .

Ah, je moet een Hippie zijn om bepaalde muziek te kunnen waarderen! Wat een goed argument! Ik denk dat het meer te maken heeft met je openheid naar bepaalde genre's toe zonder vanalles in je achterhoofd te houden.

De periode met Barret is een totaal ander verhaal. Andere tijd, andere muziek. De psychedelia heeft plaats gemaakt voor een melodieuzere aanpak. Zwaarder en langer uitgesponnen.
Barret was erg kort in de picture en het stokje werd snel overgenomen door met name Waters.
Ik ben het eens met vanson in dat opzicht.

Begrijp ik overigens goed uit bovenstaande dat er gedacht wordt dat Gilmour lead zingt op Shine On Your Crazy Diamond?
Misschien begrijp ik het verkeerd , maar Waters zingt de lead. Wel met ondersteuning van Gilmour in het refein overigens.

Eentje voor de Memo quotes.

ik bedoelde de opmerking van Zulmat y Mulfat, of die ook heet....

The onwetendheid is strong in this one.